Daniel 4

Thai TCV 2025 (คัมภีร์ ฉบับไทยสามัญ)

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →

1เรากษัตริย์เนบูคัดเนสซาร์ ถึงชนทุกชาติทุกภาษาทั่วแผ่นดินโลก ขอให้ท่านเจริญรุ่งเรือง!

2เราเห็นควรที่จะแจ้งให้ทราบถึงหมายสำคัญและปาฏิหาริย์ที่พระเจ้าสูงสุดกระทำเพื่อเรา

3หมายสำคัญของพระองค์ยิ่งใหญ่เหลือล้ำ การอัศจรรย์ของพระองค์เกรียงไกรนัก อาณาจักรของพระองค์ดำรงนิรันดร์ ครอบครองอยู่ตลอดทุกชั่วอายุ

4เรา เนบูคัดเนสซาร์ อยู่ในวังอย่างผาสุกและรุ่งเรือง

5ขณะที่นอนอยู่บนเตียง เราฝันและตกใจกลัว ภาพและนิมิตต่างๆ ที่ผ่านเข้ามาในความคิดทำให้ตระหนก

6เราจึงสั่งให้นำปราชญ์ของบาบิโลนทั้งหมดมาทำนายฝันให้

7เมื่อนักเล่นอาคม นักเวทมนตร์ โหราจารย์ และหมอดูฤกษ์ยามมาแล้วเราก็แจ้งความฝันให้ฟัง แต่พวกเขาไม่สามารถแก้ฝันให้ได้

8แล้วดาเนียลก็มาเข้าพบ เราจึงเล่าความฝันให้ฟัง (เขามีอีกชื่อหนึ่งว่า เบลเทชัสซาร์ ตามชื่อเทพเจ้าองค์หนึ่ง วิญญาณของเทพเจ้าศักดิ์สิทธิ์อยู่ในเขา)

9เรากล่าวว่า “เบลเทชัสซาร์ หัวหน้านักเล่นอาคมเอ๋ย เรารู้ว่าวิญญาณของเทพเจ้าศักดิ์สิทธิ์อยู่ในเจ้า และไม่มีความล้ำลึกใดๆ ยากเกินความเข้าใจของเจ้า เราฝันเช่นนี้ จงแก้ฝันให้เราเถิด

10ขณะนอนอยู่บนเตียงของเรา เราเห็นนิมิตคือเรามองไปเห็นต้นไม้ต้นหนึ่งที่ตรงกลางแผ่นดิน มันสูงใหญ่มาก

11ต้นไม้นั้นเติบโตขึ้นอย่างแข็งแกร่งจนยอดสูงจรดฟ้า แม้แต่สุดโลกก็ยังมองเห็น

12ใบของมันงามน่าดู ผลก็ดกเต็มต้น มันให้อาหารแก่สิ่งมีชีวิตทั้งปวง บรรดาสัตว์ป่ามาพักพิงใต้ร่มของมัน นกในท้องฟ้ามาอาศัยอยู่ตามกิ่งก้านของมัน บรรดาสิ่งมีชีวิตเลี้ยงชีพด้วยผลของมัน

13ขณะนอนอยู่บนเตียง เราเห็นนิมิตคือ เรามองไปเห็นทูตสวรรค์ ผู้บริสุทธิ์ลงมาจากฟ้าสวรรค์

14เขาประกาศก้องว่า ‘โค่นต้นไม้ลง ลิดกิ่งออก ตัดใบทิ้งให้หมด และโยนผลให้เกลื่อนกระจาย ไล่สัตว์ออกจากใต้ร่ม และไล่นกออกจากกิ่ง

15แต่จงทิ้งตอกับรากไว้ เอาโซ่เหล็กและโซ่ทองสัมฤทธิ์ล่ามทิ้งไว้อย่างนั้นกลางดงหญ้าในทุ่ง ให้ร่างกายเขาเปียกชุ่มด้วยน้ำค้างจากฟ้าสวรรค์ ให้เขาอาศัยอยู่กับสัตว์ท่ามกลางพืชพันธุ์ต่างๆ ของแผ่นดินโลก

16ให้ความคิดจิตใจของเขาเปลี่ยนจากมนุษย์เป็นเหมือนสัตว์จนครบเจ็ดวาระ

17เหล่าทูตสวรรค์ผู้บริสุทธิ์เป็นผู้แจ้งคำตัดสินนี้ เพื่อผู้มีชีวิตอยู่จะรู้ว่า พระเจ้าสูงสุดครอบครองเหนืออาณาจักรทั้งสิ้นในโลก และจะมอบอาณาจักรกับใครก็ได้ตามความพอใจ และตั้งคนที่ต่ำต้อยที่สุดให้ปกครองพวกเขา’

18นี่เป็นความฝันของเรา กษัตริย์เนบูคัดเนสซาร์ เบลเทชัสซาร์เอ๋ย บอกเรามาเถิดว่าฝันนี้หมายความว่าอะไร เพราะไม่มีปราชญ์ในอาณาจักรของเราแก้ฝันให้เราได้ แต่เจ้าทำได้เพราะวิญญาณของเทพเจ้าศักดิ์สิทธิ์อยู่ในเจ้า”

19แล้วดาเนียล (หรือเบลเทชัสซาร์) ก็ตกตะลึงและว้าวุ่นใจอยู่ครู่หนึ่ง ความคิดของเขาทำให้เขาหวาดวิตก กษัตริย์จึงพูดว่า “เบลเทชัสซาร์เอ๋ย อย่าให้ความฝันหรือความหมายของมันทำให้เจ้าตกใจกลัวเลย” เบลเทชัสซาร์ตอบว่า “เจ้านายของข้าพเจ้า ขอให้ความฝันและความหมายของมันตกแก่ศัตรูของท่านเถิด!

20ต้นไม้ที่ท่านเห็นซึ่งเติบโตขึ้นอย่างแข็งแกร่ง ยอดสูงจรดฟ้าจนสุดโลกยังมองเห็น

21ซึ่งมีใบสวยงาม ให้ผลดกเป็นอาหารแก่สิ่งมีชีวิตทั้งปวง ให้ร่มเงาแก่สัตว์ป่า และมีกิ่งก้านให้นกมาทำรัง

22ท่านคือต้นไม้นั้น! ยิ่งใหญ่เกรียงไกร รุ่งโรจน์เทียมฟ้า และแผ่อำนาจไปถึงสุดโลก

23ท่านเห็นทูตสวรรค์ผู้บริสุทธิ์ลงมาจากฟ้าสวรรค์ และป่าวประกาศว่า ‘จงโค่นต้นไม้ลงและทำลายมันเสีย แต่เหลือตอไว้ ล่ามมันไว้กลางทุ่งหญ้าด้วยเหล็กและทองสัมฤทธิ์ ขณะที่รากยังหยั่งลึกในดิน ให้เขาตากน้ำค้างและอาศัยกับสัตว์ป่าจนครบเจ็ดวาระ’

24นิมิตนั้นหมายความดังนี้ ประกาศิตขององค์ผู้สูงสุดเกี่ยวกับท่านคือ

25ท่านจะถูกขับไล่จากมนุษย์ และไปอาศัยอยู่กับสัตว์ป่า จะกินหญ้าเหมือนวัวตัวผู้และตากน้ำค้าง จนครบเจ็ดวาระ จนกระทั่งท่านเรียนรู้ว่า องค์ผู้สูงสุดครอบครองเหนืออาณาจักรทั้งสิ้นบนโลก และจะมอบอาณาจักรกับใครก็ได้ตามความพอใจ

26คำสั่งที่ให้เหลือตอไม้และรากไว้หมายความว่า ท่านจะได้รับอาณาจักรกลับคืนมาอีก หลังจากเรียนรู้แล้วว่าพระเจ้าแห่งฟ้าสวรรค์นั้นครอบครองอยู่

27ฉะนั้นขอท่านยอมรับคำแนะนำของข้าพเจ้า ละทิ้งบาปด้วยการทำสิ่งที่ถูกต้อง ละทิ้งความชั่วด้วยการเมตตาผู้ที่ถูกข่มเหง แล้วท่านจะได้เจริญรุ่งเรืองสืบต่อไป”

28เหตุการณ์ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นกับกษัตริย์เนบูคัดเนสซาร์คือ

29สิบสองเดือนต่อมา ขณะที่กษัตริย์เดินอยู่บนดาดฟ้าวังของบาบิโลน

30พระองค์พูดว่า “เราได้สร้างบาบิโลนอันยิ่งใหญ่นี้ขึ้นให้เป็นราชวังด้วยฤทธิ์เดชของเรา และเพื่อเกียรติบารมีของเราไม่ใช่หรือ”

31แม้กษัตริย์ยังไม่ทันพูด ก็มีเสียงดังจากฟ้าสวรรค์ว่า “กษัตริย์เนบูคัดเนสซาร์เอ๋ย นี่คือประกาศิตสำหรับเจ้า อำนาจถูกพรากไปจากเจ้าแล้ว

32เจ้าจะถูกขับไล่จากมนุษย์ให้ไปอาศัยกับสัตว์ป่า ให้กินหญ้าเหมือนวัวตัวผู้จนครบเจ็ดวาระ จนกระทั่งเจ้าเรียนรู้ว่าองค์ผู้สูงสุดครอบครองเหนืออาณาจักรทั้งสิ้นในโลก และจะมอบอาณาจักรกับใครก็ได้ตามความพอใจ”

33ทันใดนั้นเนบูคัดเนสซาร์ก็เป็นไปตามประกาศิตของพระเจ้า พระองค์ถูกขับไล่จากมนุษย์ และกินหญ้าเหมือนวัวตัวผู้ ร่างกายเปียกชุ่มด้วยน้ำค้างจากฟ้าสวรรค์ จนกระทั่งผมยาวเหมือนขนนกอินทรี และเล็บยาวเหมือนกรงเล็บของนก

34เมื่อครบกำหนดแล้ว เรา เนบูคัดเนสซาร์ก็มองขึ้นไปบนฟ้าสวรรค์ สติสัมปชัญญะก็กลับคืนมา เราจึงสรรเสริญองค์ผู้สูงสุด เรายกย่องสรรเสริญพระองค์ผู้ดำรงอยู่เป็นนิตย์ อำนาจของพระองค์ดำรงนิรันดร์ อาณาจักรของพระองค์ยืนยงทุกชั่วอายุ

35ชนชาติทั้งมวล ในโลกนี้ก็ไร้ค่า พระองค์มีอำนาจ ที่จะทำต่อเหล่าทูตสวรรค์ และผู้คนบนโลกได้ตามความพอใจ ไม่มีใครสามารถยับยั้งมือของพระองค์ หรือพูดกับพระองค์ได้ว่า “พระองค์ทำอะไรนี่”

36ขณะนั้นสติสัมปชัญญะของเรากลับคืนมา เกียรติและบารมีก็กลับคืนมาสู่เราเพื่อความรุ่งโรจน์แห่งอาณาจักรของเรา องคมนตรีและขุนนางทั้งหลายตามหาเรา เราจึงกลับคืนสู่บัลลังก์และยิ่งใหญ่กว่าเดิม

37บัดนี้ เราเนบูคัดเนสซาร์ขอสรรเสริญและยกย่องเทิดทูนองค์กษัตริย์แห่งฟ้าสวรรค์ เพราะทุกสิ่งที่พระองค์กระทำนั้นถูกต้อง และทางทั้งปวงของพระองค์ก็ยุติธรรม พระองค์ทำให้ผู้ที่ดำเนินชีวิตอย่างหยิ่งยโสถ่อมลงได้

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →