Ecclesiastes 2

Thai TCV 2025 (คัมภีร์ ฉบับไทยสามัญ)

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →

1ข้าพเจ้าพูดกับตัวเองว่า “มาเถอะ ลองรื่นเริงสนุกสนานดู เผื่อจะได้พบสิ่งดีๆ” แต่ก็พบว่า นี่ก็อนิจจังอีก

2ข้าพเจ้าพูดว่า “การหัวเราะก็บ้าคลั่ง แล้วความสนุกสนานมีประโยชน์อะไร”

3ข้าพเจ้าพยายามทำตัวให้คึกคักด้วยเหล้าองุ่น และยอมทำอะไรโง่ๆ แต่จิตใจยังนำข้าพเจ้าด้วยสติปัญญา ข้าพเจ้าอยากดูว่า มีอะไรดีๆ ให้คนเราทำกันบ้างใต้ฟ้าสวรรค์ในชั่วอายุสั้นๆ ของตน

4ข้าพเจ้าดำเนินโครงการใหญ่ๆ คือ สร้างบ้านให้ตัวเองหลายหลัง ทำไร่องุ่นหลายแห่ง

5สร้างสวนหย่อนใจและปลูกผลไม้นานาชนิดในนั้น

6ทำแหล่งเก็บน้ำ เพื่อใช้รดแมกไม้ที่กำลังงอกงาม

7ข้าพเจ้าซื้อทาสชายหญิงและมีทาสหลายคนที่เกิดมาในบ้าน ข้าพเจ้ามีฝูงสัตว์มากกว่าใครๆ ในเยรูซาเล็มก่อนหน้าข้าพเจ้า

8ข้าพเจ้าสะสมเงินทองเพื่อตัวเอง และสะสมสมบัติของกษัตริย์และหัวเมืองต่างๆ ข้าพเจ้าจัดให้มีนักร้องชายหญิง และมีฮาเร็ม ซึ่งเป็นสิ่งถูกใจผู้ชาย

9ข้าพเจ้ากลายเป็นผู้ยิ่งใหญ่กว่าใครๆ ในเยรูซาเล็มก่อนหน้าข้าพเจ้า และข้าพเจ้ามีสติปัญญาอยู่กับตัวในทุกสิ่งเหล่านี้

10ตาอยากดูอะไร ข้าพเจ้าก็ไม่ปฏิเสธตัวเอง ใจอยากสนุกอย่างไร ข้าพเจ้าก็ไม่ห้าม ข้าพเจ้าชื่นชมการงานทั้งหมดที่ได้ทำ และนี่เป็นรางวัลจากการตรากตรำทำงานของข้าพเจ้า

11ถึงกระนั้นเมื่อข้าพเจ้าสำรวจดูทุกสิ่งที่ทำไป และที่ตรากตรำเพื่อให้ได้มา ทุกสิ่งล้วนอนิจจัง เหมือนคือวิ่งไล่ตามลม ไม่ก่อประโยชน์อะไรขึ้นมาภายใต้ดวงอาทิตย์

12แล้วข้าพเจ้าจึงหันไปพิจารณาสติปัญญา กับความบ้าคลั่งและความโง่เขลา ผู้ครองราชย์ต่อจากกษัตริย์จะทำอะไรได้ นอกจากสิ่งที่เคยทำกันมาก่อนแล้ว

13ข้าพเจ้าเห็นว่าสติปัญญาดีกว่าความโฉดเขลา เฉกเช่นแสงสว่างย่อมดีกว่าความมืด

14คนฉลาดมีตาอยู่ในสมอง ขณะที่คนเขลาเดินในความมืด แต่ข้าพเจ้าได้ประจักษ์ว่า ชะตากรรมเดียวกันเกิดขึ้นกับทั้งคู่

15ข้าพเจ้าจึงพูดกับตัวเองว่า “ชะตากรรมที่เกิดกับคนโง่ก็จะเกิดกับเราด้วย ฉะนั้นเราฉลาดไปจะได้อะไรขึ้นมา” ข้าพเจ้าบอกตัวเองว่า “นี่ก็อนิจจังเหมือนกัน”

16เพราะคนฉลาดก็เหมือนคนโง่ จะอยู่ในความทรงจำไม่นาน วันนั้นได้มาถึงแล้วเมื่อทั้งคู่ถูกลืมเลือน คนฉลาดก็ต้องตายเช่นเดียวกับคนโง่!

17ฉะนั้นข้าพเจ้าจึงเกลียดชีวิต เพราะงานที่ทำภายใต้ดวงอาทิตย์เป็นความโศกสลดกับข้าพเจ้า ล้วนแต่อนิจจัง เหมือนวิ่งไล่ตามลม

18ข้าพเจ้าเกลียดชังทุกสิ่งที่ตนเองตรากตรำทำไปภายใต้ดวงอาทิตย์ เพราะข้าพเจ้าจำต้องทิ้งสิ่งเหล่านั้นไว้ให้คนที่มาภายหลัง

19แล้วใครจะรู้ว่า คนนั้นจะโง่หรือฉลาด กระนั้น พวกเขาก็จะได้ครองผลงานจากการตรากตรำทั้งสิ้น ที่ข้าพเจ้าได้ทุ่มเทความพยายามและความชำนาญภายใต้ดวงอาทิตย์ นี่ก็อนิจจังด้วยเช่นกัน

20จิตใจของข้าพเจ้าจึงสิ้นหวังกับงานทั้งหมด ที่ข้าพเจ้าตรากตรำภายใต้ดวงอาทิตย์

21เพราะคนหนึ่งอาจทำงานหนักด้วยสติปัญญา ความรู้ และความชำนาญ แล้วก็ต้องทิ้งทุกสิ่งที่ตนมีให้อีกคนซึ่งไม่ได้ตรากตรำทำงาน นี่ก็เช่นกัน อนิจจังและโชคร้ายเหลือเกิน

22ผู้คนได้อะไรจากการดิ้นรนตรากตรำทำงานทั้งหมดภายใต้ดวงอาทิตย์

23ตลอดวันเวลาของพวกเขา งานก็เป็นความเจ็บปวดและความทุกข์ แม้ตอนกลางคืนใจก็ไม่สงบ นี่ก็อนิจจัง

24คนเราไม่มีอะไรดีไปกว่ากินดื่ม และพอใจในการตรากตรำทำงานของตน ข้าพเจ้าก็เห็นว่าสิ่งนี้มาจากมือของพระเจ้า

25เพราะถ้าปราศจากพระองค์ ใครจะกินหรือหาความเพลิดเพลินได้

26พระเจ้ามอบสติปัญญา ความรู้ และความสุขแก่คนที่พระองค์พอใจ แต่สำหรับคนบาป พระองค์มอบงาน ให้เขารวบรวมและสะสมทรัพย์สมบัติ เพื่อจะมอบแก่คนที่พระเจ้าพอใจ นี่ก็อนิจจัง เหมือนวิ่งไล่ตามลม

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →