Lamentations 1

Thai TCV 2025 (คัมภีร์ ฉบับไทยสามัญ)

Jump to: Chapter 2 →

1โอ เมืองที่เคยมีพลเมืองหนาแน่น กลับอ้างว้างเสียแล้ว! เมืองที่เคยยิ่งใหญ่ในหมู่ชนชาติ กลับเป็นเหมือนหญิงม่ายเสียแล้ว! เธอซึ่งเคยเป็นราชินีในหมู่แว่นแคว้น กลับตกเป็นทาสเสียแล้ว

2ยามค่ำคืนเธอร่ำไห้อย่างขมขื่น น้ำตาไหลอาบแก้ม ในบรรดาคนรักของเธอ ไม่มีใครปลอบโยนเธอ เพื่อนทุกคนก็ทรยศเธอ พวกเขากลายเป็นศัตรูของเธอ

3หลังจากทุกข์ลำเค็ญและกรำงานหนัก ยูดาห์ก็ตกเป็นเชลย เธอไปอยู่ท่ามกลางชนชาติต่างๆ ไม่พบที่พักพิง บรรดาคนที่ตามล่าก็ไล่ทันเธอ ในยามที่เธอทุกข์เข็ญ

4ถนนสู่ศิโยนคร่ำครวญหวนไห้ เพราะไม่มีใครมาเทศกาลที่เธอกำหนด ประตูเมืองทั้งหมดก็รกร้าง บรรดาปุโรหิตของเธอคร่ำครวญ บรรดาหญิงสาวของเธอก็โศกเศร้า ตัวเธอเองก็ทุกข์ทรมานขมขื่น

5ศัตรูของเธอกลายเป็นเจ้านาย อริทั้งหลายของเธอเบิกบานใจ พระยาห์เวห์นำความระทมมาให้เธอ เพราะบาปมากมายของเธอ ลูกเล็กเด็กแดงของเธอ ตกไปเป็นเชลยต่อหน้าศัตรู

6ความโอ่อ่าตระการทั้งปวง ไปจากธิดาแห่งศิโยนเสียแล้ว เจ้านายของเธอเป็นเหมือนกวาง ที่หาทุ่งหญ้าไม่ได้ ต้องหนีไปต่อหน้านักล่า อย่างอ่อนแรง

7ในยามที่เธอทุกข์ยากและระหกระเหิน เยรูซาเล็มก็หวนระลึกถึงสิ่งล้ำค่า ที่เธอเคยมีในวันเก่าก่อน เมื่อพลเมืองของเธอตกอยู่ในมือศัตรู ไม่มีใครช่วยเหลือเธอ พวกศัตรูมองดูเธอ และหัวเราะเยาะความพินาศของเธอ

8เยรูซาเล็มได้ทำบาปอย่างใหญ่หลวง ดังนั้นเธอจึงแปดเปื้อนมลทิน ทุกคนที่เคยยกย่องเธอก็ดูหมิ่นเธอ เพราะเห็นเธอเปลือยเปล่าแล้ว เธอเองสะอื้นไห้ และหันหน้าหนี

9ความโสโครกฝังแน่นในอาภรณ์ของเธอ เธอไม่ใส่ใจอนาคตของเธอ ความล่มจมของเธอน่าใจหาย ไม่มีใครปลอบโยนเธอ “พระยาห์เวห์ โปรดมองความทุกข์ยากของข้า เพราะศัตรูชนะเสียแล้ว”

10ศัตรูฉวยสิ่งล้ำค่า ของเธอไปหมด เธอเห็นคนต่างชาติบุกเข้ามา ในสถานนมัสการของเธอ ล้วนแต่เป็นชนชาติซึ่งพระองค์สั่งห้าม ไม่ให้เข้ามาในที่ชุมนุมของพระองค์

11พลเมืองของเธอสะอื้นไห้ ขณะเสาะหาอาหาร เอาของมีค่าออกมาแลกอาหาร เพื่อประทังชีวิต “พระยาห์เวห์ โปรดมองและใคร่ครวญเถิด เพราะข้าถูกเหยียดหยาม

12พวกท่านที่ผ่านไป ไม่รู้สึกอะไรหรือ จงมองไปรอบๆ เถิด มีความทุกข์ใดบ้างเหมือนทุกข์ ที่ข้าพเจ้าประสบ ทุกข์ซึ่งพระยาห์เวห์ให้เกิดกับข้า ในวันที่พระองค์โกรธเกรี้ยวรุนแรง

13พระองค์ส่งไฟลงมาจากเบื้องบน ไฟนั้นแผดเผาอยู่ในกระดูกของข้า พระองค์วางตาข่ายดักเท้าของข้า และทำให้ข้าหันกลับ พระองค์ทิ้งข้าพเจ้าไว้ ให้ระบมไข้และอ่อนโรยแรงวันยังค่ำ

14บาปของข้าพเจ้าถูกผูกไว้เป็นแอก พวกมันถูกทอเข้าด้วยกันโดยมือของพระองค์ บาปเหล่านั้นแขวนอยู่บนคอของข้า และองค์พระผู้เป็นเจ้าทำให้กำลังของข้าหมดไป พระองค์มอบข้าไว้ในมือของ คนเหล่านั้นที่ข้าไม่อาจต่อกรได้

15พระยาห์เวห์ทอดทิ้งนักรบทั้งปวง ที่อยู่ท่ามกลางข้าพเจ้า พระองค์ระดมพลมาต่อสู้ข้าพเจ้า เพื่อ บดขยี้พวกคนหนุ่มของข้าพเจ้า พระยาห์เวห์เหยียบย่ำธิดาพรหมจารีแห่งยูดาห์ ดั่งองุ่นในบ่อย่ำองุ่น

16ด้วยเหตุนี้ ข้าพเจ้าจึงร่ำไห้ น้ำตาหลั่งริน ไม่มีใครอยู่ใกล้ๆ คอยปลอบโยน ไม่มีใครช่วยกู้ดวงวิญญาณของข้าพเจ้า ลูกๆ ของข้าพเจ้าสิ้นเนื้อประดาตัว เพราะศัตรูชนะเขา”

17ศิโยนยื่นมือออก แต่ไม่มีใครปลอบโยนเธอ พระยาห์เวห์สั่งไว้สำหรับยาโคบว่า “เพื่อนบ้านของเขากลายเป็นศัตรูของเขา เยรูซาเล็มกลายเป็น ของโสโครกในหมู่พวกเขาแล้ว

18พระยาห์เวห์ชอบธรรม กระนั้นข้าก็กบฏต่อคำสั่งของพระองค์ ฟังเถิด ชนชาติทั้งปวง จงมองดูความทุกข์ลำเค็ญของข้า คนหนุ่มสาวของข้า ตกไปเป็นเชลย

19ข้าร้องเรียกบรรดาพันธมิตร แต่พวกเขาก็ทรยศหักหลัง บรรดาปุโรหิตและผู้อาวุโสของข้า พินาศย่อยยับในเมือง ขณะพวกเขาหาอาหาร เพื่อประทังชีวิต

20พระยาห์เวห์ โปรดมองดูเถิด ว่าข้าทุกข์ยากมากเพียงไร! จิตใจร้อนรุ่ม ดวงใจสับสนวุ่นวายอยู่ภายใน เพราะข้าได้กบฏอย่างที่สุด นอกบ้านมีแต่คมดาบคร่าชีวิตลูกหลาน ในบ้านมีแต่ความตาย

21ผู้คนได้ยินเสียงครวญครางของข้า แต่ไม่มีใครปลอบโยนข้า ศัตรูได้ยินถึงความทุกข์ลำเค็ญของข้า ก็ลิงโลดกับสิ่งที่พระองค์ทำ ขอนำวันนั้นที่พระองค์ประกาศไว้มาถึง เพื่อพวกเขาจะได้เป็นเหมือนข้า

22ให้ความชั่วร้ายของพวกเขามาอยู่ต่อหน้าพระองค์ ขอจัดการกับพวกเขา อย่างที่พระองค์ได้จัดการกับข้า เพราะบาปทั้งสิ้นของข้า เสียงครวญครางของข้ามากมายนัก และดวงใจของข้าอ่อนระโหยไป”

Jump to: Chapter 2 →