Lamentations 4

Thai TCV 2025 (คัมภีร์ ฉบับไทยสามัญ)

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →

1ทองคำหมดความสุกปลั่งเสียแล้วหนอ ทองบริสุทธิ์มัวหมองไปเสียแล้ว! อัญมณีศักดิ์สิทธิ์กระจัดกระจาย อยู่ทุกมุมถนน

2เหตุใดบรรดาลูกหัวแก้วหัวแหวนแห่งศิโยน ซึ่งเคยสูงค่าเทียบทองเนื้อเก้า จึงถูกตีราคาเพียงหม้อดิน ฝีมือช่างปั้น!

3แม้หมาในยังให้นม ฟูมฟักลูกของมัน แต่ชนชาติของข้าพเจ้าใจไม้ไส้ระกำ เหมือนนกกระจอกเทศในทะเลทราย

4ทารกลิ้นแห้งคับเพดานปาก เพราะความหิวกระหาย เด็กๆ ร้องขออาหาร แต่ไม่มีใครหยิบยื่นให้

5บรรดาผู้ที่เคยกินอาหารชั้นเลิศ บัดนี้สิ้นเนื้อประดาตัวอยู่ตามถนน บรรดาผู้ที่เติบโตขึ้นมาใส่ผ้าสีม่วงหรูหรา บัดนี้นอนคลุกกองขี้เถ้า

6โทษทัณฑ์ของชนชาติของข้าพเจ้า ใหญ่หลวงกว่าโทษของโสโดม ซึ่งถูกคว่ำทลายในชั่วพริบตา โดยไม่มีใครยื่นมือเข้าไปช่วย

7บรรดาเจ้านายของเราผุดผ่องกว่าหิมะ ขาวยิ่งกว่าน้ำนม ร่างกายของพวกเขาเปล่งปลั่งกว่าทับทิม รูปร่างหน้าตาสง่างามดั่งลาพิสลาซูลี

8แต่บัดนี้พวกเขาดำยิ่งกว่าเขม่า เขาอยู่ตามถนนโดยไม่มีใครจำได้ ผิวหนังเหี่ยวหุ้มกระดูก ซูบผอมราวไม้เสียบผี

9บรรดาคนที่ถูกฆ่าด้วยดาบ ก็ดีกว่าคนที่ตายเพราะความอดอยาก ทุกข์ทรมานเพราะความหิวโหย ตายไปช้าๆ เพราะขาดอาหาร

10บรรดาหญิงผู้มีใจอ่อนโยน จับลูกในไส้มาต้มกิน ในช่วงที่ชนชาติของเรา ถูกทำลายล้าง

11พระยาห์เวห์ระบาย ความโกรธอันรุนแรงออกมาเต็มที่ จุดไฟขึ้นในศิโยน เผาผลาญฐานรากของเมืองนี้จนวอดวาย

12ไม่มีกษัตริย์องค์ไหน ไม่มีชนชาติใดในโลกนี้เชื่อว่า ข้าศึกศัตรูจะสามารถล่วงล้ำ ผ่านประตูเยรูซาเล็มเข้ามาได้

13แต่ก็เกิดขึ้นแล้ว เพราะบาปของผู้เผยพระวจนะ และความชั่วช้าของพวกปุโรหิต ซึ่งทำให้โลหิตของคนชอบธรรม ไหลนองอยู่กลางเมือง

14บัดนี้พวกเขาเดินคลำไปตามถนน ราวกับเป็นคนตาบอด เนื้อตัวแปดเปื้อนเลือด จนไม่มีใครกล้าแตะต้องเสื้อผ้าของพวกเขา

15ผู้คนตะโกนใส่พวกเขาว่า “ไปให้พ้นนะ! เจ้าคนมีมลทิน! ไปให้พ้น ไปให้พ้น อย่ามาถูกตัวเรา!” เมื่อเขาหนีร่อนเร่ไป ผู้คนท่ามกลางชนชาติต่างๆ บอกกันว่า “เจ้าอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้”

16พระยาห์เวห์นี่แหละกระจายพวกเขาไป พระองค์ไม่ดูแลพวกเขาอีก เหล่าปุโรหิตไม่เป็นที่เคารพนับถือ เหล่าผู้อาวุโสไม่เป็นที่ชื่นชอบ

17ยิ่งกว่านั้นตาของเราอ่อนล้า ในการเสาะหาความช่วยเหลืออย่างเปล่าประโยชน์ เราเฝ้ามองจากหอคอย หาชนชาติหนึ่งซึ่งช่วยเหลืออะไรเราไม่ได้

18ผู้คนสะกดรอยตามเราทุกฝีก้าว จนเราเดินไปตามถนนของเราไม่ได้ จุดจบของเราใกล้เข้ามา วันเวลาของเราใกล้จะหมด เพราะจุดจบของเรามาถึงแล้ว

19คนที่ตามล่าเราว่องไว ยิ่งกว่านกอินทรีในท้องฟ้า พวกเขารุกไล่เราบนภูเขาต่างๆ และซุ่มดักเราอยู่ในถิ่นกันดาร

20ผู้ที่พระยาห์เวห์เจิมตั้งไว้ผู้เป็นลมหายใจแห่งชีวิตของเรา ติดอยู่ในกับดักของพวกเขา เราเคยคิดว่าใต้ร่มบารมีของกษัตริย์ เราจะมีชีวิตอยู่ท่ามกลางชนชาติต่างๆ

21ธิดาแห่งเอโดม ผู้อาศัยในดินแดนอูส กระหยิ่มยิ้มย่องไปเถิด แต่ถ้วยแห่งความโกรธก็จะเวียนไปถึงเจ้าด้วย เจ้าจะเมามายและเปลือยล่อนจ้อน

22ธิดาแห่งศิโยน โทษทัณฑ์ของเจ้าจะจบสิ้น พระองค์จะไม่ปล่อยให้เจ้าตกเป็นเชลยต่อไปอีก แต่พระองค์จะลงโทษบาปของเจ้า ธิดาแห่งเอโดม และเปิดโปงความชั่วร้ายของเจ้า

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →