Psalms 102

Thai TCV 2025 (คัมภีร์ ฉบับไทยสามัญ)

← Chapter 101 Jump to: Chapter 103 →

1โปรดฟังคำอธิษฐานของข้าพเจ้าเถิดพระยาห์เวห์ ขอให้เสียงร้องให้ช่วยของข้าพเจ้ามาถึงพระองค์

2ขออย่าซ่อนหน้าจากข้าพเจ้า เมื่อข้าพเจ้าทุกข์ยาก ขอเอียงหูฟัง เมื่อข้าพเจ้าร้องเรียก โปรดตอบโดยเร็ว

3เพราะวันเวลาของข้าพเจ้าหายไปเหมือนควัน กระดูกของข้าพเจ้าไหม้เหมือนถ่านลุกโชน

4ใจข้าพเจ้าห่อเหี่ยวและเฉาไปเหมือนหญ้า จนข้าพเจ้าลืมกินอาหาร

5ในยามทุกข์ใจ ข้าพเจ้าคร่ำครวญเสียงดัง และเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก

6ข้าพเจ้าเหมือนนกฮูกในถิ่นทุรกันดาร เป็นนกฮูกท่ามกลางซากปรักหักพัง

7ข้าพเจ้านอนไม่หลับ ข้าพเจ้าเป็นเหมือนนกเดียวดายบนหลังคา

8ศัตรูของข้าพเจ้าเยาะเย้ยอยู่วันยังค่ำ คู่อริใช้ชื่อข้าพเจ้าเป็นคำแช่งด่า

9เพราะข้าพเจ้ากินขี้เถ้าต่างอาหาร และผสมน้ำตาลงในเครื่องดื่ม

10เพราะความโกรธเกรี้ยวอันใหญ่หลวงของพระองค์ พระองค์ยกข้าพเจ้าขึ้นและเหวี่ยงข้าพเจ้าทิ้ง

11วันเวลาของข้าพเจ้าเป็นดั่งเงายามเย็น ข้าพเจ้าเหี่ยวเฉาไปเหมือนหญ้า

12พระยาห์เวห์ แต่พระองค์อยู่เหนือบัลลังก์ตลอดกาล เกียรติของพระองค์เลื่องลือตลอดทุกชั่วอายุ

13พระองค์จะลุกขึ้นและเอ็นดูสงสารศิโยน เพราะบัดนี้ถึงเวลาแล้วที่จะเมตตาเมืองนั้น เวลาที่กำหนดมาถึงแล้ว

14เพราะก้อนหินของเมืองนั้นเป็นที่รักของผู้รับใช้ของพระองค์ และผงดินของเมืองนั้นทำให้พวกเขาเกิดสงสาร

15ชนชาติทั้งหลายจะเกรงกลัวนามของพระยาห์เวห์ บรรดากษัตริย์ของโลกจะยำเกรงเกียรติสิริของพระองค์

16เพราะพระยาห์เวห์จะสร้างศิโยนขึ้นใหม่ และพระองค์จะมาปรากฏด้วยเกียรติสิริของพระองค์

17พระองค์จะตอบคำอธิษฐานของคนยากไร้ พระองค์จะไม่ดูหมิ่นคำวิงวอนของพวกเขา

18ขอให้บันทึกเรื่องนี้ไว้เพื่อคนรุ่นหลัง เพื่อคนที่จะเกิดมาจะได้สรรเสริญพระยาห์เวห์

19“พระยาห์เวห์มองลงมาจากสถานนมัสการเบื้องบน จากสวรรค์พระองค์มองดูโลก

20เพื่อฟังเสียงครวญครางของนักโทษ และปลดปล่อยคนต้องโทษประหาร”

21ดังนั้นนามของพระยาห์เวห์จะถูกประกาศในศิโยน และคำสรรเสริญพระองค์จะประกาศในเยรูซาเล็ม

22ยามเมื่อชนชาติและอาณาจักรต่างๆ มาชุมนุมเพื่อนมัสการพระยาห์เวห์

23พระองค์ตัดกำลังข้าพเจ้าทิ้งกลางคัน บั่นทอนวันเวลาของข้าพเจ้าให้สั้นลง

24ข้าพเจ้าจึงร้องว่า “พระเจ้าของข้าพเจ้า ขออย่าเอาชีวิตข้าพเจ้าไปกลางคัน ปีเดือนของพระองค์ดำรงอยู่ทุกชั่วอายุ

25ในปฐมกาลพระองค์วางฐานรากของแผ่นดินโลก และฟ้าสวรรค์เป็นผลงานฝีมือของพระองค์

26สิ่งเหล่านี้จะพินาศไป แต่พระองค์ดำรงอยู่ ทั้งหมดนี้จะเก่าไปเหมือนเครื่องนุ่งห่ม พระองค์จะเปลี่ยนมันเหมือนเปลี่ยนเสื้อผ้า พวกมันจะถูกโยนทิ้งไป

27แต่พระองค์ยังคงเหมือนเดิม และปีเดือนของพระองค์จะไม่มีวันสิ้นสุด

28ลูกหลานผู้รับใช้ของพระองค์จะอาศัยอยู่ต่อหน้าพระองค์ ลูกหลานของพวกเขาจะได้รับการสถาปนาต่อหน้าพระองค์”

← Chapter 101 Jump to: Chapter 103 →