Psalms 78 — Thai TCV 2025 (คัมภีร์ ฉบับไทยสามัญ)

1ประชาชนของข้าพเจ้า จงฟังคำสอนของข้าพเจ้าเถิด จงฟังถ้อยคำจากปากข้าพเจ้า

2ข้าพเจ้าจะเอื้อนเอ่ยเป็นอุปมา ข้าพเจ้าจะเผยสิ่งที่ซ่อนเร้นตั้งแต่โบราณกาล

3สิ่งที่เราได้ยินและรับรู้ สิ่งที่บรรพบุรุษของเราบอกต่อกันมา

4เราจะไม่ซ่อนไว้จากเชื้อสายของพวกเขา เราจะบอกคนรุ่นต่อไป ถึงการกระทำอันน่าสรรเสริญของพระยาห์เวห์ ถึงฤทธิ์เดชและการอัศจรรย์ที่พระองค์ทำ

5พระองค์วางกฎเกณฑ์สำหรับยาโคบ และตั้งกฎบัญญัติในอิสราเอล ซึ่งพระองค์สั่งบรรพบุรุษของเราไว้ ให้สอนลูกหลานของเขา

6เพื่อชนรุ่นหลังจะได้รู้ แม้แต่ลูกหลานที่ยังไม่เกิด และก็จะถึงคราวที่เขาต้องบอกลูกหลานของตนต่อไป

7แล้วพวกเขาจะวางใจในพระเจ้า ไม่ลืมสิ่งที่พระองค์กระทำ และจะทำตามคำสั่งของพระองค์

8พวกเขาจะได้ไม่เป็นเหมือนบรรพบุรุษ ซึ่งดื้อดึงและชอบกบฏ จิตใจไม่จงรักภักดีต่อพระเจ้า จิตวิญญาณไม่ซื่อสัตย์ต่อพระองค์

9แม้ชนเผ่าเอฟราอิมมีธนูเป็นอาวุธครบครัน ก็ยังหันหลังวิ่งหนีไปในยามสงคราม

10เพราะเขาไม่รักษาพันธสัญญาของพระเจ้า ไม่ยอมดำเนินชีวิตตามกฎบัญญัติของพระองค์

11เขาลืมสิ่งที่พระองค์ได้กระทำ ลืมการอัศจรรย์ที่แสดงให้เขาเห็น

12พระองค์ทำการอัศจรรย์ต่อหน้าต่อตาบรรพบุรุษของเขา ในดินแดนอียิปต์ ในเขตแดนโศอัน

13พระองค์แยกทะเลและนำพวกเขาเดินข้ามไป พระองค์ทำให้น้ำตั้งขึ้นเหมือนกำแพง

14พระองค์นำเขาด้วยเมฆในยามกลางวัน และด้วยแสงจากไฟในยามกลางคืน

15พระองค์แยกหินออกจากกันในถิ่นทุรกันดาร ให้น้ำพุ่งขึ้นมากมายเหมือนทะเลให้เขาดื่ม

16พระองค์ทำให้ธารน้ำไหลออกมาจากศิลา และให้น้ำไหลรินดั่งแม่น้ำ

17ถึงกระนั้นพวกเขาก็ยังคงทำบาปต่อพระองค์ กบฏต่อองค์ผู้สูงสุดในถิ่นทุรกันดาร

18พวกเขาจงใจลองดีกับพระเจ้า เรียกร้องอาหารที่อยากกิน

19พวกเขาต่อว่าพระเจ้าว่า “พระเจ้าจัดสำรับ ในถิ่นทุรกันดารได้จริงๆ หรือ

20ใช่แล้ว พระองค์ตีหิน และน้ำก็พุ่งออกมา ลำธารก็มีน้ำไหลล้น แต่พระองค์จะให้ขนมปังพวกเราได้ด้วยหรือ พระองค์ให้เนื้อกับคนของพระองค์ได้หรือ”

21เมื่อพระยาห์เวห์ได้ยินก็กราดเกรี้ยว เพลิงของพระองค์เผาผลาญยาโคบ และความโกรธเกรี้ยวพลุ่งขึ้นต่ออิสราเอล

22เพราะพวกเขาไม่ได้เชื่อในพระเจ้า หรือไว้วางใจว่าพระองค์จะช่วยกู้ได้

23ถึงกระนั้นพระองค์สั่งฟ้าเบื้องบน และเปิดประตูสวรรค์

24พระองค์ให้มานาลงมาเป็นอาหาร พระองค์ให้ธัญญาหารจากฟ้าสวรรค์แก่พวกเขา

25มนุษย์ได้กินอาหารของทูตสวรรค์ พระองค์ให้อาหารแก่พวกเขาจนอิ่มหนำ

26พระองค์ให้ลมตะวันออกมาจากฟ้าสวรรค์ และโดยฤทธิ์เดชพระองค์ให้ลมใต้พัดมา

27พระองค์ให้เนื้อตกลงมามากมายดั่งฝุ่น คือฝูงนกคลาคล่ำดั่งเม็ดทรายที่ชายทะเล

28พระองค์ทำให้นกเหล่านั้นลงมาที่ค่ายพักแรม รอบๆ เต็นท์ของพวกเขา

29พวกเขากินจนอิ่มหนำ พระองค์ให้จนสมอยาก

30แต่ก่อนที่พวกเขาจะละจากสิ่งที่อยากกิน แม้อาหารยังคาปากอยู่

31ความโกรธเกรี้ยวของพระเจ้าก็พลุ่งขึ้น พระองค์ประหารคนกำยำล่ำสันที่สุดในพวกเขา และสังหารคนหนุ่มของอิสราเอล

32ทั้งๆ ที่เห็นทั้งหมดนี้แล้ว พวกเขาก็ยังทำบาปต่อไป ทั้งๆ ที่เห็นการอัศจรรย์ของพระองค์ เขาก็ยังไม่เชื่อ

33ดังนั้นพระองค์จึงจบวันคืนของพวกเขาอย่างสูญเปล่า และปีเดือนของพวกเขาด้วยความหวาดกลัว

34เมื่อใดก็ตามที่พระเจ้าประหารพวกเขา พวกเขาจะแสวงหาพระองค์ จะกระตือรือร้นกลับมาหาพระองค์อีกครั้ง

35พวกเขาระลึกได้ว่าพระเจ้าเป็นศิลา ระลึกได้ว่าพระเจ้าผู้สูงสุดเป็นพระผู้ไถ่ของพวกเขา

36แต่แล้ว พวกเขาก็ยกยอพระองค์ด้วยลมปาก โกหกพระองค์ด้วยลิ้นของตน

37จิตใจเขาไม่ได้จงรักภักดีต่อพระองค์ ไม่ได้ซื่อสัตย์ต่อพันธสัญญาของพระองค์

38ถึงกระนั้นพระองค์ยังเมตตากรุณา พระองค์อภัยความชั่วช้าของเขา และไม่ทำลายล้างพวกเขาเสียหมด หลายครั้งพระองค์ยับยั้งความโกรธ ไม่ให้ความโกรธเกรี้ยวพลุ่งขึ้นเต็มที่

39พระองค์ระลึกว่าเขาเป็นเพียงมนุษย์ เป็นแค่ลมวูบหนึ่ง ผ่านแล้วก็ผ่านไป

40พวกเขากบฏต่อพระองค์ในถิ่นทุรกันดาร และทำให้พระองค์เศร้าใจในดินแดนร้างบ่อยเหลือเกิน!

41พวกเขาลองดีกับพระเจ้าครั้งแล้วครั้งเล่า พวกยั่วยุองค์บริสุทธิ์แห่งอิสราเอล

42พวกเขาไม่ได้นึกถึงฤทธิ์เดช ในวันที่พระองค์ช่วยตนจากคนกดขี่ข่มเหง

43ในวันที่พระองค์แสดงบรรดาหมายสำคัญในอียิปต์ และปาฏิหาริย์ในดินแดนโศอัน

44พระองค์เปลี่ยนแม่น้ำให้เป็นเลือด จนไม่มีใครดื่มจากธารน้ำได้

45พระองค์ส่งฝูงเหลือบมาเล่นงาน และฝูงกบมาทำลายล้างพวกเขา

46พระองค์ยกพืชผลของเขาแก่ตั๊กแตน ยกผลิตผลแก่ฝูงตั๊กแตน

47พระองค์ให้ลูกเห็บทำลายเถาองุ่น และน้ำค้างแข็งทำลายต้นมะเดื่อของเขา

48พระองค์ให้ลูกเห็บจัดการกับฝูงวัว ให้ฟ้าผ่าจัดการฝูงปศุสัตว์ของเขา

49พระองค์ระบายความเกรี้ยวกราด ความโกรธเกรี้ยว ความขุ่นเคือง และความโกรธแค้น ส่งเหล่าทูตสวรรค์ผู้ทำลายมาลงโทษเขา

50พระองค์เตรียมทางสำหรับความโกรธของพระองค์ พระองค์ไม่ไว้ชีวิตพวกเขา แต่มอบเขาแก่โรคระบาด

51พระองค์ประหารลูกหัวปีทั้งสิ้นในอียิปต์ คือผลแรกแห่งวัยฉกรรจ์ในเต็นท์ของฮาม

52แต่พระองค์นำคนของพระองค์ออกมาดั่งฝูงแกะ พระองค์นำเขาเหมือนแกะผ่านถิ่นทุรกันดาร

53พระองค์นำพวกเขามาอย่างปลอดภัย พวกเขาจึงไม่หวาดหวั่น แต่น้ำทะเลซัดท่วมศัตรูของเขา

54และพระองค์ก็นำเขามายังเขตแดนบริสุทธิ์ของพระองค์ ดินแดนเทือกเขาซึ่งได้มาโดยมือขวาของพระองค์

55พระองค์ขับไล่ชนชาติต่างๆ ไปต่อหน้าต่อตาพวกเขา และแบ่งสรรปันส่วนดินแดนให้เป็นมรดก พระองค์ให้เผ่าต่างๆ ของอิสราเอลตั้งถิ่นฐานในบ้านของคนเหล่านั้น

56แต่พวกเขาก็ยังลองดีกับพระเจ้า และกบฏต่อองค์ผู้สูงสุด ไม่ยอมทำตามกฎเกณฑ์ของพระองค์

57เหมือนกับบรรพบุรุษ พวกเขาไม่รักภักดีและไม่ซื่อสัตย์ เหมือนคันธนูบิดที่ไว้ใจไม่ได้

58พวกเขาทำให้พระองค์โกรธด้วยสถานบูชาบนที่สูงเหล่านั้น ยั่วยุให้พระองค์หึงหวงด้วยรูปเคารพต่างๆ

59เมื่อพระเจ้าได้ยิน พระองค์กราดเกรี้ยว พระองค์ไม่ยอมรับอิสราเอลเลย

60พระองค์ละทิ้งพลับพลาแห่งชิโลห์ ที่ซึ่งพระองค์พำนักท่ามกลางมนุษย์

61และยินยอมให้หีบพันธสัญญาของพระองค์ถูกยึดไป และหยิบยื่นสง่าราศีของพระองค์ในมือศัตรู

62พระองค์ให้คนของพระองค์ตกเป็นเหยื่อคมดาบ พระองค์กราดเกรี้ยวคนที่เป็นกรรมสิทธิ์ของพระองค์

63ไฟเผาผลาญหนุ่มฉกรรจ์ ส่วนหญิงสาวไม่มีเพลงสมรส

64เหล่าปุโรหิตถูกประหารด้วยดาบ และภรรยาม่ายของพวกเขาก็ไม่อาจร้องไห้

65แล้วองค์เจ้านายลุกขึ้นดั่งตื่นนอน เหมือนนักรบสร่างจากฤทธิ์เหล้าองุ่น

66พระองค์รุกไล่ศัตรูของพระองค์ให้ล่าถอย และส่งไปสู่ความอัปยศนิรันดร์

67แล้วพระองค์ปฏิเสธเต็นท์ของโยเซฟ พระองค์ไม่ได้เลือกชนเผ่าเอฟราอิม

68แต่พระองค์เลือกเผ่ายูดาห์ และภูเขาศิโยนที่พระองค์รัก

69พระองค์สร้างสถานนมัสการของพระองค์ให้สูงตระหง่านและยืนยง ดั่งแผ่นดินโลกที่พระองค์ตั้งไว้เป็นนิตย์

70พระองค์เลือกดาวิดผู้รับใช้ของพระองค์ และนำเขาออกมาจากคอกแกะ

71นำเขาออกจากการเลี้ยงแกะ มาเป็นผู้เลี้ยงดูยาโคบ ประชาชนของพระองค์ เลี้ยงดูอิสราเอล กรรมสิทธิ์ของพระองค์

72และดาวิดเลี้ยงดูคนเหล่านั้นด้วยใจสุจริต นำพวกเขาไปในมืออันเชี่ยวชาญ