Hebrews 12

Thai Tok

← Chapter 11 Jump to: Chapter 13 →

1จง วิ่ง แข่ง ด้วย ความ เพียร เหตุ ฉะนั้น ครั้น เรา มี พยาน หมู่ ใหญ่ อย่าง นั้น อยู่ รอบ ข้าง ให้ เรา ทิ้ง ของ หนัก ทุก สิ่ง ที่ ขัดข้อง อยู่ และ การ ผิด ที่ เรา มักง่าย กระทำ นั้น และ การ วิ่ง แข่ง กัน ที่ กำหนด ไว้ สำหรับ เรา นั้น ให้ เรา วิ่ง ด้วย ความ เพียร พยายาม

2หมาย เอา พระ เยซู เป็น ผู้ ริเริ่ม ความ เชื่อ และ ผู้ทรง ทำให้ ความ เชื่อ ของ เรา สำเร็จ เพราะ เห็นแก่ ความ ยินดี ที่ มี อยู่ ตรง หน้า นั้น พระองค์ ได้ ทรง ทน เอา กางเขน ทรง ถือว่า ความ ละอาย ไม่ เป็น สิ่ง สำคัญ อะไร และ ได้ เสด็จ ประทับ เบื้อง ขวา พระ ที่นั่ง ของ พระเจ้า แล้ว

3การ ตี สอน ของ พระเจ้า ด้วยว่า ท่าน ทั้งหลาย จง พินิจ คิดถึง พระองค์ ผู้ ได้ ทรง ทน เอาการ ติเตียน นินทา แห่ง คน บาป ต่อ พระองค์ มาก เท่าใด เพื่อ ท่าน ทั้งหลาย จะ ไม่ อ่อน ระอา ใจ ไป

4ท่าน ทั้งหลาย ยัง ไม่ ได้ รบ สู้ กับ ความ บาป จนถึง โลหิต ตก

5และ ท่าน ได้ ลืม คำ เตือน นั้น เสีย ซึ่ง ได้ เตือน ท่าน เหมือนกับ เตือน บุตร ว่า ` บุตร ชาย ของ เรา เอ๋ย อย่า ดูหมิ่น การ ตี สอน ของ องค์ พระผู้เป็นเจ้า และ อย่า ระอา ใจ เมื่อ พระองค์ ทรง ติเตียน ท่าน นั้น

6เพราะ องค์ พระผู้เป็นเจ้า ทรง ตี สอน ผู้ ที่ พระองค์ ทรง รัก และ เมื่อ พระองค์ ทรง รับ ผู้ ใด เป็น บุตร พระองค์ ก็ ทรง เฆี่ยน ตี ผู้ นั้น '

7ถ้า ท่าน ทั้งหลาย ทน เอาการ ตี สอน พระเจ้า ย่อม ทรง ปฏิบัติ ต่อ ท่าน เหมือน ท่าน เป็น บุตร ด้วยว่า มี บุตร คน ใด เล่า ที่ บิดา ไม่ ได้ ตี สอน เขา บ้าง

8แต่ ถ้า ท่าน ทั้งหลาย ไม่ ได้ ถูก ตี สอน เช่น เดียว กับ คน ทั้งปวง ท่าน ก็ ไม่ ได้ เป็น บุตร แต่ เป็น ลูก ที่ ไม่ มี พ่อ

9อีก ประการ หนึ่ง เรา ทั้งหลาย ได้ มี บิดา ตาม เนื้อ หนัง ที่ ได้ ตี สอน เรา และ เรา จึง ได้ นับถือ บิดา นั้น ยิ่ง กว่า นั้น อีก เรา ควร จะ ได้ ยำเกรง นบนอบ ต่อ พระ บิดา แห่ง จิต วิญญาณ และ จำเริญ ชีวิต มิ ใช่ หรือ

10เพราะ แท้จริง บิดา เหล่า นั้น ตี สอน เรา เพียง ชั่ว เวลา เล็กน้อย ตาม ความ เห็นดี เห็น ชอบ ของ เขา เท่านั้น แต่ พระองค์ ได้ ทรง ตี สอน เรา เพื่อ ประโยชน์ ของ เรา เพื่อให้ เรา ได้ เข้า ส่วน ใน ความ บริสุทธิ์ ของ พระองค์

11ดังนั้น การ ตี สอน ทุก อย่าง เมื่อ กำลัง ถูก อยู่ นั้น ไม่ เป็นการ ชื่น ใจ เลย แต่ เป็นการ เศร้า ใจ แต่ ภายหลัง ก็ กระทำ ให้ เกิด ผล เป็นความ สุข สำราญ แก่ บรรดา คน ที่ ต้อง ทน อยู่ นั้น คือ ความชอบ ธรรม นั้น เอง

12เพราะ เหตุ นั้น จง ยกมือ ที่ อ่อน แรง ขึ้น และ จง ให้ หัว เข่า ที่ อ่อน ล้า มี กำลัง ขึ้น

13และ จง กระทำ ทาง ที่ เท้า ของ ท่าน จะ เดิน ไป นั้น ให้ ตรง ไป เพื่อ อาการ ที่ ทำให้ ง่อย จะ มิได้ กำเริบ ขึ้น แต่ จะ ได้ หาย เป็น ปกติ

14จง อุตส่าห์ ที่ จะ สงบ สุข อยู่ กับ คน ทั้งปวง และ ที่ จะ ได้ใจ บริสุทธิ์ ด้วยว่า นอกจาก นั้น ไม่ มี ใคร จะ ได้ เห็น องค์ พระผู้เป็นเจ้า

15และ จง ระวัง ให้ ดี เกรง ว่า จะ มี บาง คน กำลัง เสื่อม จาก พระ กรุณา คุณ ของ พระเจ้า และ เกรง ว่า จะ มี ราก ขมขื่น แซม ขึ้น มา ทำให้ เกิด ความ ยุ่งยาก แก่ ท่าน และ เป็น เหตุ ให้ คน เป็นอันมาก มลทิน ไป

16คำ เตือน ถึง ผู้ ปฏิเสธ พระ คริสต์ และ เกรง ว่า จะ มีค นก ระ ทำ ผิด ประเวณี หรือ คน ประมาท เหมือน อย่าง เอ ซาว ผู้ ได้ เอา สิทธิ ของ บุตร หัวปี นั้น ขาย เสีย เพราะ เห็นแก่ อาหาร คำ เดียว

17เพราะ ท่าน ทั้งหลาย ก็ รู้อยู่ แล้ว ว่า ต่อ มา ภายหลัง เมื่อ เอ ซาว อยาก ได้ รับ พร นั้น เป็น มรดก เขา ก็ได้ รับคำ ปฏิเสธ เพราะ เขา ไม่ มี หนทาง แก้ไข เลย ถึง แม้ ว่า ได้ กลับ ใจ แสวง หา จน น้ำตา ไหล

18การ ชุมนุม ใหญ่ ของ ผู้ ที่ รอด ทั้งหมด ท่าน ทั้งหลาย ไม่ ได้ มา ถึง ภูเขา ที่ จะ ถูก ต้อง ได้ และ ที่ ได้ ไหม้ ไฟ แล้ว และ ถึงที่ ดำ ถึงที่ มืด มิด และ ถึงที่ ลม พายุ

19และ ถึง เสียง แตร และ ถึง พระ สุรเสียง ตรัส ซึ่ง คน เหล่า นั้น ที่ ได้ยิน แล้ว ได้ อ้อนวอน ขอ ไม่ ให้ ตรัส แก่ เขา อีก

20( เพราะว่า ข้อความ ที่ ทรง บัญญัติ ไว้ นั้น เขา ทน ไม่ ได้ คือ ที่ ว่า " แม้แต่ สัตว์ ถ้า แตะต้อง ภูเขา นั้น ก็ จะ ต้อง ถูก ขว้าง ด้วย ก้อน หิน ให้ ตาย หรือ แทง ทะลุ ด้วย แหลน ให้ ตาย "

21สิ่ง ที่ เห็น นั้น น่า กลัว จริงๆ จน โมเสส เอง ก็ กล่าว ว่า " ข้าพเจ้า กลัว จน ตัว สั่น " )

22แต่ ท่าน ทั้งหลาย ได้ มา ถึง ภูเขา ศิโยน และ มา ถึง เมือง ของ พระเจ้า ผู้ทรง ดำรง พระ ชนม์ อยู่ คือ กรุง เยรูซา เล็ม แห่ง สวรรค์ และ มา ถึงที่ ชุมนุม ทูต สวรรค์ มากมาย เหลือ ที่ จะ นับ ได้

23และ มา ถึงที่ ชุมนุม อัน ใหญ่ และ มา ถึง ค ริ สต จักร ของ บุตร หัวปี ซึ่ง มีชื่อ จารึก ไว้ ใน สวรรค์ แล้ว และ มา ถึง พระเจ้า ผู้ทรง พิพากษา คน ทั้งปวง และ มา ถึง จิต วิญญาณ ของ คน ชอบธรรม ซึ่ง ถึง ความ สมบูรณ์ แล้ว

24และ มา ถึง พระ เยซู ผู้ กลาง แห่ง พัน ธ สัญญา ใหม่ และ มา ถึง พระ โลหิต ประพรม ที่ มีเสียง ร้อง อัน ประเสริฐ กว่า เสียง โลหิต ของ อาแบล

25จง อย่า เพิกเฉย ต่อ การ ที่ พระเจ้า ทรง เรียก จง ระวัง ให้ ดี อย่า ปฏิเสธ ไม่ ยอม ฟัง พระองค์ ผู้ ตรัส นั้น เพราะว่า ถ้า เขา เหล่า นั้น ที่ ปฏิเสธ ไม่ ยอม ฟัง คำ เตือน ของ พระองค์ ที่ พื้น แผ่นดิน โลก ไม่ ได้ พ้น โทษ ถ้า เรา เมิน หน้า จาก พระองค์ ผู้ทรง เตือน จาก สวรรค์ เรา ทั้งหลาย ก็ จะ ไม่ ได้ พ้น โทษ มาก ยิ่ง กว่า นั้น อีก

26พระ สุรเสียง ของ พระองค์ คราว นั้น ได้ บันดาล ให้ แผ่นดิน หวั่นไหว แต่ บัดนี้ พระองค์ ได้ ตรัส สัญญา ไว้ ว่า " อีก ครั้ง หนึ่ง เรา จะ กระทำ ให้ หวาดหวั่น ไหว มิ ใช่ แผ่นดิน โลก แห่ง เดียว แต่ ทั้ง สวรรค์ ด้วย "

27และ พระ ดำรัส ที่ ตรัส ไว้ ว่า ` อีก ครั้ง หนึ่ง ' นั้น แสดง ว่า สิ่ง ที่ หวั่นไหว นั้น จะ ถูก กำจัด เสีย เหมือนกับ สิ่ง ที่ ทรง สร้าง ให้ มี ขึ้น เพื่อให้ สิ่ง ที่ ไม่ หวั่นไหว คงเหลือ อยู่

28เหตุ ฉะนั้น ครั้น เรา ได้ อาณาจักร ที่ ไม่ หวั่นไหว มา แล้ว ก็ ให้ เรา รับ พระ คุณ เพื่อ เรา จะ ได้ ปฏิบัติ พระเจ้า ตาม ชอบ พระทัย ของ พระองค์ ด้วย ความ เคารพ และ ยำเกรง

29เพราะว่า พระเจ้า ของ เรา นั้น ทรง เป็น เพลิง ที่ เผา ผลาญ

← Chapter 11 Jump to: Chapter 13 →