Nehemiah 9

Thai Tok

← Chapter 8 Jump to: Chapter 10 →

1การ สารภาพ การ ถือ อด อาหาร และ การก ลับ ใจเสีย ใหม่ ใน วัน ที่ ยี่สิบ สี่ เดือน นี้ ประชาชน อิส รา เอลได้ชุมนุ มกัน ถือ อด อาหาร และ นุ่งห่ม ผ้า กระสอบ และ เอา ดิน ใส่ ศีรษะ

2และ เชื้อสาย ของ อิส รา เอลได้แยก ตน ออก จาก ชน ต่าง ชาติ ทั้งปวง และ ยืน สารภาพ บาป ของ ตน และ สารภาพ ความ ชั่วช้า แห่ง บรรพบุรุษ ของ เขา

3และ เขา ลุก ขึ้น ใน ที่ ของ เขา และ อ่าน หนังสือ พระราชบัญญัติ ของ พระ เยโฮ วาห์พระเจ้า ของ เขา อยู่ สาม ชั่วโมง อีก สาม ชั่วโมง เขา สารภาพ และ นมัสการ พระ เยโฮ วาห์พระเจ้า ของ เขา ทั้งหลาย

4พวก ปุโรหิต และ คน เลวีสารภาพ บาป ของ ตน เยชูอา บานี ขัด มีเอล เชบานิยาห์ บุ นนี เชเร บิยาห์ บานีและเคนานี คนเลวี ได้ ยืน ขึ้น ที่ บันได และ เขา ได้ ร้อง ด้วย เสียง ดัง ต่อ พระ เยโฮ วาห์พระเจ้า ของ เขา

5แล้ว คนเลวี เยชูอา ขัด มีเอล บานี ฮา ชับนิยาห์ เชเร บิยาห์ โฮ ดียาห์ เชบานิยาห์ และเปธาหิยาห์ กล่าว ว่า " จง ยืน ขึ้น และ สรรเสริญ พระ เยโฮ วาห์พระเจ้า ของ ท่าน ทั้งหลาย ตั้งแต่ นิรันดร์กาล จน นิรันดร์กาล สาธุการ แด่ พระ นาม อัน รุ่งโรจน์ ของ พระองค์ ซึ่ง ยิ่ง ใหญ่ เหนือ การ โมทนา และ การ สรรเสริญ ทั้งปวง

6พระองค์ คือ พระ เยโฮ วาห์พระองค์ องค์ เดียว พระองค์ ได้ ทรง สร้าง ฟ้า สวรรค์ ฟ้า สวรรค์ อัน สูง สุด พร้อม กับ บริวาร ทั้งสิ้น ของ ฟ้า สวรรค์ นั้น แผ่นดิน โลก และ บรรดา สิ่ง ที่ อยู่ ใน นั้น ทะเล และ บรรดา สิ่ง ที่ อยู่ ใน นั้น และ พระองค์ ทรง รักษา สิ่ง ทั้งปวง เหล่า นั้น ไว้ และ บริวาร ของ ฟ้า สวรรค์ ได้ นมัสการ พระองค์

7พระองค์ คือ พระ เยโฮ วาห์พระเจ้า ผู้ทรง เลือก อับ ราม และ ทรง นำ ท่าน ออก มา จาก เมือง เออร์แห่งประเทศเคลเดีย และ ทรง ประทาน นาม ท่าน ว่า อับ ราฮัม

8และ พระองค์ ทรง เห็น ว่า น้ำใจ ของ ท่าน สัตย์ ซื่อ ต่อ พระ พักตร์ พระองค์ และ พระองค์ ได้ ทรง กระทำ พัน ธ สัญญา กับ ท่าน ที่ จะ ประทาน แผ่นดิน ของ คน คา นา อัน คน ฮิตไทต์ คน อา โม ไรต์ คน เปริส ซี คน เยบุส และ คน เก อร์กา ชี ให้ แก่ เชื้อสาย ของ ท่าน และ พระองค์ ทรง กระทำ ให้ คำ ตรัส ของ พระองค์ สำเร็จ เพราะ พระองค์ ชอบธรรม

9และ พระองค์ ทอดพระเนตร ความ ทุกข์ ใจ ของ บรรพบุรุษ ของ ข้าพระ องค์ ใน อียิปต์ และ ฟัง เสียง ร้องทุกข์ ของ เขา ทั้งหลาย ที่ ทะเล แดง

10และ พระองค์ ทรง กระทำ หมาย สำคัญ และ การ มหัศจรรย์ สู้ ฟาโรห์และ ข้าราชการ ทั้งสิ้น และ ต่อ ประชาชน ทั้งสิ้น แห่ง แผ่นดิน ของฟาโรห์ เพราะ พระองค์ ทรง ทราบ ว่า เขา ทั้งหลาย ได้ ประพฤติ อย่าง หยิ่ง ยโส ต่อ บรรพบุรุษ ของ ข้าพระ องค์ และ พระ นาม ของ พระองค์ ก็ ลือ ไป ดัง ทุกวันนี้

11และ พระองค์ ได้ ทรง แยก ทะเล ต่อหน้า เขา ทั้งหลาย เขา จึง เดิน ไป กลาง ทะเล บน ดิน แห้ง และ พระองค์ ได้ ทรง เหวี่ยง ผู้ ข่มเหง เขา ทั้งหลาย ลง ใน ที่ ลึก อย่าง กับ ทรง เหวี่ยง หิน ลง ไป ใน มหาสมุทร

12ยิ่ง กว่า นั้น อีก พระองค์ ทรง นำ เขา ใน กลางวัน ด้วย เสา เมฆ และ ใน กลางคืน ด้วย เสา เพลิง เพื่อให้ แสง แก่ เขา ใน ทาง ที่ เขา ควร จะ ไป

13พระองค์ เสด็จ ลง มาบ น ภูเขา ซี นาย และ ตรัส กับ เขา จาก ฟ้า สวรรค์ และ ประทาน คำ ตัดสิน อัน ชอบ และ พระราชบัญญัติ ที่แท้ กฎเกณฑ์ และ พระ บัญญัติ ที่ ดี แก่ เขา

14และ พระองค์ ทรง ให้ เขา ทราบ ถึง วัน สะ บา โต บริสุทธิ์ ของ พระองค์ และ ทรง บัญชา ข้อบังคับ กฎเกณฑ์ และ พระราชบัญญัติ ทาง โมเสส ผู้ รับ ใช้ ของ พระองค์

15พระองค์ ประทาน อาหาร แก่ เขา จาก ฟ้า สวรรค์ แก้ ความ หิว และ ทรง นำ น้ำ ออก มา จาก ศิลา ให้ เขา แก้ กระหาย และ พระองค์ ทรง สัญญา ไว้ ว่า จะ ให้ เขา เข้าไป ยึด แผ่นดิน ซึ่ง พระองค์ ทรง ปฏิญาณ ว่า จะ ประทาน ให้ เขา นั้น

16แต่ เขา ทั้งหลาย คือ บรรพบุรุษ ของ ข้าพระ องค์ ทั้งหลาย ได้ ประพฤติ อย่าง หยิ่ง ยโส และ แข็ง คอ ของ เขา เสีย มิได้ เชื่อฟัง พระ บัญญัติ ของ พระองค์

17เขา ทั้งหลาย ปฏิเสธ ไม่ เชื่อฟัง และ ไม่ เอาใจใส่ ใน การ มหัศจรรย์ ซึ่ง พระองค์ ทรง ประกอบ ขึ้น ท่ามกลาง เขา แต่ เขา แข็ง คอ ของ เขา และ ใน การก บฏ นั้น ได้ แต่งตั้ง หัวหน้า เพื่อ จะ กลับ ไป สู่ ความ เป็น ทาส เขา แต่ พระองค์ ทรง เป็น พระเจ้า พร้อม ที่ จะ ทรง ให้อภัย มี พระทัย เมตตา และ กรุณา ทรง พระ พิโรธ ช้า และ ทรง อุดม ด้วย ความ เมตตา และ มิได้ ทรง ละทิ้ง เขา ทั้งหลาย

18แม้ ว่า เขา ทั้งหลาย ได้ สร้าง รูป วัว หล่อ ไว้ สำหรับ ตัว และ กล่าว ว่า ` นี่ คือ พระเจ้า ของ เจ้า ผู้ทรง นำ เจ้า ขึ้น มา จาก อียิปต์ ' และ ได้ กระทำ การ หมิ่นประมาท อย่าง ใหญ่ หลวง

19ด้วย พระ กรุณา ซับซ้อน ของ พระองค์ พระองค์ ก็ มิได้ ทรง ละทิ้ง เขา ใน ถิ่น ทุรกันดาร เสา เมฆ ซึ่ง นำ เขา ใน กลางวัน มิได้ พราก จาก เขา ไป หรือ เสา เพลิง ใน กลางคืน ซึ่ง ให้ แสง แก่ เขา ตาม ทาง ซึ่ง เขา ควร จะ ไป ก็ มิได้ ขาด ไป

20พระองค์ ประทาน พระ วิญญาณ อัน ประเสริฐ ให้ สั่งสอน เขา และ มิได้ ทรง ยับยั้ง มา นา ของ พระองค์ เสีย จาก ปากขอ ง เขา ทั้งหลาย และ ประทาน น้ำ แก้ กระหาย ของ เขา

21เออ พระองค์ ทรง ชุบเลี้ยง เขา ทั้งหลาย ใน ถิ่น ทุรกันดาร สี่ สิบ ปี และ เขา มิได้ ขาด สิ่ง ใด เลย เสื้อ ผ้า ของ เขา ไม่ ขาด วิ่น และ เท้า ของ เขา มิได้ บวม

22และ ยิ่ง กว่า นั้น อีก พระองค์ ทรง มอบ ราช อาณาจักร และ ชน ชาติ ทั้งหลาย แก่ เขา และ ทรง ปัน ให้ เขา ตาม เขตแดน เขา จึง ได้ ยึด แผ่นดิน แห่ง สิ โหน และ แผ่นดิน ของ กษัตริย์ แห่ง เมือง เฮ ช โบ น และ แผ่นดิน ของ โอก กษัตริย์ แห่ง เมือง บา ชาน

23พระองค์ ทรง ทวี ลูก หลาน ของ เขา อย่าง ดวง ดาว แห่ง ฟ้า สวรรค์ และ พระองค์ ทรง นำ เขา เข้าไป ใน แผ่นดิน ซึ่ง พระองค์ ตรัส สัญญา ไว้ กับ บรรพบุรุษ ของ เขา ให้ เข้าไป ยึด นั้น

24ลูก หลาน เหล่า นั้น จึง เข้าไป และ ยึด แผ่นดิน นั้น พระองค์ ทรง ปราบปราม ชาว แผ่นดิน นั้น คือ คน คา นา อัน ให้ พ้น หน้า เขา และ ทรง มอบ เขา ทั้งหลาย ไว้ ใน มือ ของ เขา พร้อม กับ กษัตริย์ และ ชน ชาติ ทั้งหลาย แห่ง แผ่นดิน นั้น ให้ ได้ กระทำ แก่ คน เหล่า นั้น ตาม ชอบใจ เขา

25และ เขา จึง เข้า ยึด หัวเมือง ที่ มี ป้อม และ แผ่นดิน อุดม และ ถือ กรรมสิทธิ์ เรือน ซึ่ง เต็ม ด้วย ของดี ทั้งปวง ทั้งที่ ขัง น้ำ ซึ่ง สกัด ไว้ สวน องุ่น สวน มะกอก เทศ และ ต้น ผลไม้ มากมาย เขา จึง ได้ กิน อิ่ม จน อ้วน และ ปีติ ยินดี ใน พระ คุณ ยิ่ง ของ พระองค์

26ถึง กระนั้น ก็ดี เขา ไม่ เชื่อฟัง และ ได้ กบฏ ต่อ พระองค์ เหวี่ยง พระราชบัญญัติ ของ พระองค์ ไว้ เบื้องหลัง และ ได้ ฆ่า ผู้ พยากรณ์ ของ พระองค์ ผู้ ซึ่ง ได้ ตักเตือน เขา เพื่อให้ เขา กลับ มา หา พระองค์ และ เขา กระทำ การ หมิ่นประมาท อย่าง ใหญ่ หลวง

27เพราะฉะนั้น พระองค์ ทรง มอบ เขา ไว้ ใน มือ ศัตรู ของ เขา ผู้ ซึ่ง กระทำ ให้ เขา ทน ทุกข์ และ ใน เวลา แห่ง การ ทน ทุกข์ ของ เขา นั้น เขา ร้อง ทูล ต่อ พระองค์ และ พระองค์ ทรง ฟัง เขา จาก ฟ้า สวรรค์ พระองค์ ได้ ประทาน บรรดา ผู้ ช่วย แก่ เขา ผู้ ได้ ช่วย เขา ให้ พ้น จาก มือ ศัตรู ของ เขา ตาม พระ กรุณา ซับซ้อน ของ พระองค์

28แต่ เมื่อ เขา พัก สงบ แล้ว เขา ก็ กระทำ ความ ชั่ว ต่อ พระ พักตร์ พระองค์ อีก พระองค์ จึง ทรง สละ เขา ไว้ ใน มือ ศัตรู ของ เขา ศัตรู จึง ได้ ปกครอง เขา ถึง กระนั้น เมื่อ เขา หัน มา ร้อง ทูล ต่อ พระองค์ พระองค์ ทรง ฟัง เขา จาก ฟ้า สวรรค์ และ พระองค์ ทรง ช่วย เขา ให้ พ้น หลาย ครั้ง หลาย หน ตาม พระ กรุณา ของ พระองค์

29และ พระองค์ ทรงตัก เตือน เขา เพื่อ ว่า จะ ทรง หัน เขา ให้ กลับ มา สู่ พระราชบัญญัติ ของ พระองค์ แต่ เขา ก็ ยัง ประพฤติ อย่าง เย่อหยิ่ง อวดดี ไม่ ยอม เชื่อฟัง พระ บัญญัติ ของ พระองค์ แต่ ได้ กระทำ ผิด ต่อ คำ ตัดสิน ของ พระองค์ ( อันเป็น ข้อ ปฏิบัติ ซึ่ง มนุษย์ จะ ดำรง ชีพ อยู่ ได้ ) และ ได้ หัน บ่า ดื้อ และ คอแข็ง เข้า สู้ และ มิได้ เชื่อฟัง

30พระองค์ ทรง อดทน กับ เขา อยู่ หลาย ปี และ ทรง เตือน เขา ด้วย พระ วิญญาณ ของ พระองค์ ทาง ผู้ พยากรณ์ ของ พระองค์ เขา ก็ ยัง ไม่ เงี่ยหู ฟัง เพราะฉะนั้น พระองค์ จึง ทรง มอบ เขา ไว้ ใน มือ ของ ชน ชาติ ทั้งหลาย แห่ง แผ่นดิน นั้น

31ถึง กระนั้น ด้วย พระ กรุณา ซับซ้อน ของ พระองค์ พระองค์ มิได้ ทรง กระทำ ให้ เขา พินาศ หรือ ละทิ้ง เขา เสีย เพราะ พระองค์ ทรง เป็น พระเจ้า ผู้ทรง พระ เมตตา และ พระ กรุณา

32ข้า แต่ พระเจ้า ของ ข้าพระ องค์ ทั้งหลาย ซึ่ง เป็น พระเจ้า ใหญ่ ยิ่ง ทรง ฤทธิ์ และ น่า เกรง กลัว ผู้ทรง รักษา พัน ธ สัญญา และ ความ เมตตา ฉะนั้น บัดนี้ ขอ พระองค์ อย่า ทรง เห็น ว่าความ ทุกข์ ยาก ลำบาก ทั้งสิ้น นั้น เป็น แต่ สิ่ง เล็กน้อย ซึ่ง บังเกิด ขึ้น กับ ข้าพระ องค์ ทั้งหลาย กับ บรรดา กษัตริย์ ของ ข้าพระ องค์ กับ บรรดา เจ้านาย บรรดา ปุโรหิต บรรดา ผู้ พยากรณ์ บรรพบุรุษ และ ชน ชาติ ของ พระองค์ ทั้งสิ้น ตั้งแต่ สมัย กษัตริย์อัสซีเรีย จนถึง วัน นี้

33แต่ ใน บรรดา สิ่ง ที่ เกิด ขึ้น แก่ ข้าพระ องค์ ทั้งหลาย พระองค์ ยุติธรรม เพราะ พระองค์ ทรง ประกอบ กิจ อย่าง เที่ยงตรง แต่ ข้าพระ องค์ ทั้งหลาย ประพฤติ อย่าง ชั่ว ร้าย

34บรรดา กษัตริย์ เจ้านาย ปุโรหิต และ บรรพบุรุษ ของ ข้าพระ องค์ ทั้งหลาย มิได้ รักษา พระราชบัญญัติ ของ พระองค์ หรือ เชื่อฟัง พระ บัญญัติ ของ พระองค์ และ พระ โอวาท ของ พระองค์ ซึ่ง พระองค์ ทรง เตือน เขา

35เพราะ เขา ทั้งหลาย มิได้ ปรนนิบัติ พระองค์ ใน ราช อาณาจักร ของ เขา ใน พระ คุณ ยิ่ง ของ พระองค์ ซึ่ง พระองค์ ทรง ประทาน แก่ เขา และ ใน แผ่นดิน ที่ ใหญ่ อุดม ซึ่ง พระองค์ ทรง ยก ให้ แก่ เขา และ เขา มิได้ หัน กลับ จาก การ ชั่ว ร้าย ของ เขา

36ดูเถิด วัน นี้ ข้าพระ องค์ ทั้งหลาย เป็น ทาส ใน แผ่นดิน ที่ พระองค์ ประทาน แก่ บรรพบุรุษ ของ ข้าพระ องค์ ทั้งหลาย เพื่อให้ ได้ รับประทาน พืช ผล กับ ของ อัน ดี ของ มัน ดูเถิด ข้าพระ องค์ ทั้งหลาย เป็น ทาส ใน แผ่นดิน นั้น

37และ ผลิตผล อัน มากมาย ของ แผ่นดิน นั้น ก็ ตก แก่ กษัตริย์ ผู้ ที่ พระองค์ ทรง ตั้ง ไว้ เหนือ ข้าพระ องค์ ทั้งหลาย ด้วย เหตุ บาป ของ ข้าพระ องค์ ทั้งหลาย เขา ทั้งหลาย มี อำนาจ เหนือ ร่างกาย และ เหนือ ฝูง สัตว์ ของ ข้าพระ องค์ ทั้งหลาย ตาม ความ พอใจ ของ เขา ทั้งหลาย และ ข้าพระ องค์ ทั้งหลาย ทุกข์ นัก

38เหตุ บรรดา สิ่ง เหล่า นี้ เรา ทั้งหลาย จึง กระทำ พัน ธ สัญญา มั่นคง และ บันทึก ไว้ เจ้านาย คน เลวีและ ปุโรหิต ของ เรา ทั้งหลาย จึง ประทับตรา ของ เขา ไว้ "

← Chapter 8 Jump to: Chapter 10 →