bible
ra
🌐 Language
English
Español
Français
Deutsch
Português
Italiano
Nederlands
Русский
中文
日本語
한국어
العربية
Türkçe
Tiếng Việt
ไทย
Indonesia
All Languages
Home
/
Thai
/
Thai Tok
/
Numbers 35
Numbers 35
Thai Tok
← Chapter 34
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 25
Chapter 26
Chapter 27
Chapter 28
Chapter 29
Chapter 30
Chapter 31
Chapter 32
Chapter 33
Chapter 34
Chapter 35
Chapter 36
Chapter 36 →
1
เมือง ลี้ ภัย พระ เยโฮ วาห์ตรัส กับ โมเสส ณ ที่ราบ โม อับ ริม แม่น้ำ จอ ร์แดน ใกล้ เมือง เยรีโค ว่า
2
" จง บัญชา คน อิส ราเอล ให้ เขา ยก เมือง ให้ คน เลวีได้ อาศัย อยู่ จาก มรดก ที่ เขา ได้ รับ นั้น บ้าง และ ยก ทุ่ง หญ้า รอบ ๆ เมือง นั้น ให้ คน เลวีด้วย
3
ให้ เมือง นั้น เป็น ของ เขา เพื่อ จะ ได้ อาศัย อยู่ ให้ ทุ่ง หญ้า เพื่อ ฝูง สัตว์ และ ทรัพย์ สิ่งของ และ สัตว์ ทั้งสิ้น ของ เขา
4
ทุ่ง หญ้า ของ เมือง ที่ เจ้า ยก ให้ แก่ คน เลวีนั้น ให้ มี เขต จาก กำแพง เมือง และ ห่าง ออก ไป หนึ่ง พัน ศอก โดย รอบ
5
และ เจ้า จง วัด ภายนอก เมือง สอง พัน ศอก เป็น ด้าน ตะวันออก สอง พัน ศอก เป็น ด้าน ใต้ สอง พัน ศอก เป็น ด้าน ตะวันตก สอง พัน ศอก เป็น ด้าน เหนือ ให้ ตัวเมือง อยู่ กลาง นี่ เป็น ทุ่ง หญ้า ประจำเมือง เหล่า นั้น
6
เมือง ซึ่ง เจ้า จะ ยก ให้ แก่ คนเลวี คือ เมือง ลี้ ภัย หก เมือง ซึ่ง เจ้า จะ อนุญาต ให้ คน ฆ่า คน หนี ไป อยู่ และ เจ้า จง เพิ่ม ให้ เขา อีก สี่ สิบ สอง เมือง
7
เมือง ทั้งหมด ที่ เจ้า ยก ให้ คน เลวีเป็น สี่ สิบ แปด หัวเมือง มี ทุ่ง หญ้า ตาม เมือง ด้วย
8
และ หัวเมือง ที่ เจ้า จะ ให้ เขา จาก กรรมสิทธิ์ ของ คน อิส รา เอ ลนั้น จาก ตระกูล ใหญ่ เจ้า ก็ เอา เมือง มาก หน่อย จาก ตระกูล ย่อม เจ้า ก็ เอา เมือง น้อย หน่อย ทุก ตระกูล ตาม ส่วน ของ มรดก ซึ่ง เขา ได้ รับ ให้ ยก ให้ แก่ คนเลวี "
9
พระ เยโฮ วาห์ตรัส กับ โมเสส ว่า
10
" จง กล่าว แก่ คน อิส รา เอลว่า เมื่อ เจ้า ทั้งหลาย ข้าม แม่น้ำ จอ ร์แดน เข้า ใน แผ่นดิน คา นา อัน
11
เจ้า จง เลือก เมือง ให้ เป็น เมือง ลี้ ภัย สำหรับ เจ้า เพื่อ คน ที่ ได้ ฆ่า คน โดย มิได้ เจตนา จะ หลบ หนี ไป อยู่ ที่ นั่น ก็ได้
12
ให้ เมือง เหล่า นั้น เป็น เมือง ลี้ ภัย จาก ผู้ ที่ อาฆาต เพื่อ มิ ให้ คน ฆ่า คน จะ ต้อง ตาย ก่อน ที่ เขา จะ ยืน ต่อหน้า ชุมนุมชน เพื่อ รับ การ พิพากษา
13
และ เมือง ที่ เจ้า ยกไว้ นั้น ให้ เป็น เมือง ลี้ ภัย หก เมือง
14
เจ้า จง ให้ ทาง ฟาก แม่น้ำ จอ ร์แดน ข้าง นี้ สาม เมือง และ อีก สาม เมือง ใน แผ่นดิน คา นา อัน ให้ เป็น เมือง ลี้ ภัย
15
ทั้ง หก เมือง นี้ ให้ เป็น เมือง ลี้ ภัย ของ คน อิส รา เอลและ สำหรับ คน ต่างด้าว และ สำหรับ คน ที่ อาศัย อยู่ ท่ามกลาง เขา เพื่อ คน หนึ่ง คน ใด ที่ ได้ ฆ่า เขา โดย มิได้ เจตนา จะ ได้ หลบ หนี ไป ที่ นั่น
16
ถ้า ผู้ ใด ตี เขา ด้วย เครื่องมือ เหล็ก จน คน นั้น ถึง ตาย ผู้ นั้น เป็น ฆาตกร ให้ ประหารชีวิต ฆาตกร นั้น เสีย เป็น แน่
17
ผู้ ใด ทุบ เขา ให้ ล้ม ลง ด้วย ก้อน หิน ใน มือ ขนาด ฆ่า คน ได้ และ เขา ถึง ตาย ผู้ นั้น เป็น ฆาตกร ให้ ประหารชีวิต ฆาตกร นั้น เสีย เป็น แน่
18
หรือ ผู้ ใด ใช้ อาวุธ ไม้ ที่ อยู่ ใน มือ ขนาด ฆ่า คน ได้ ตี เขา ล้ม ลง และ คน นั้น ถึง ตาย ผู้ นั้น เป็น ฆาตกร ให้ ประหารชีวิต ฆาตกร นั้น เสีย เป็น แน่
19
ให้ ผู้ อาฆาต โลหิต เอง เป็น ผู้ ประหารชีวิต ฆาตกร นั้น ถ้า ผู้ อาฆาต พบ เขา เมื่อ ใด ก็ ให้ ประหารชีวิต เสีย
20
แต่ ถ้า ผู้ ใด แทง เขา ด้วย ความ เกลียด ชัง หรือ ซุ่ม คอย ขว้าง เขา จน เขา ตาย
21
หรือ เพราะ เป็น ศัตรู กัน ชก เขา ล้ม ลง จน เขา ตาย ให้ ประหารชีวิต ผู้ ที่ ชก เขา นั้น เสีย เป็น แน่ ด้วยว่า เขา เป็น ก ฆาตกร เมื่อ ผู้ อาฆาต โลหิต พบ เขา เมื่อ ใด ก็ ให้ ประหารชีวิต ฆาตกร นั้น เสีย
22
แต่ ถ้า ผู้ ใด โดย มิได้ เป็น ศัตรู กัน แทง เขา ทันที หรือ เอา อะไร ขว้าง เขา โดย มิได้ คอย ซุ่ม ดัก อยู่
23
หรือ ใช้ ก้อน หิน ขนาด ฆ่า คน ได้ ขว้าง ถูก เขา เข้า โดย มิได้ เห็น และ เขา ถึง ตาย และ เขา มิได้ เป็น ศัตรู และ มิได้ มุ่ง ทำร้าย เขา
24
ก็ ให้ ชุมนุมชน ตัดสิน ความ ระหว่าง ผู้ ฆ่า และ ผู้ อาฆาต โลหิต ตาม คำ ตัดสิน นี้
25
ให้ ชุมนุมชน ช่วย ผู้ ฆ่า ให้ พ้น จาก มือ ผู้ อาฆาต โลหิต ให้ ชุมนุมชน พา ตัว เขา กลับ ไป ถึง เมือง ลี้ ภัย ซึ่ง เขา ได้ หนี ไป อยู่ นั้น ให้ เขา อยู่ ที่ นั่น จนกว่า มหา ปุโรหิต ผู้ ได้ ถูก เจิม ไว้ ด้วย น้ำมัน บริสุทธิ์ ถึง แก่ ความ ตาย
26
แต่ ถ้า ผู้ ฆ่า คน ออก ไป พ้น เขต เมือง ลี้ ภัย ซึ่ง เขา หนี เข้าไป อยู่ ใน เวลา ใด
27
และ ผู้ อาฆาต โลหิต พบ เขา นอก เขต เมือง ลี้ ภัย และ ผู้ อาฆาต โลหิต ได้ ฆ่า ผู้ ฆ่า คน นั้น เสีย ผู้ อาฆาต โลหิต จะ ไม่ มีค วาม ผิด เนื่องด้วย โลหิต ตก ของ เขา
28
เพราะว่า ชาย ผู้ นั้น ต้อง อยู่ ใน เขต เมือง ลี้ ภัย จน มหา ปุโรหิต ถึง แก่ ความ ตาย ภายหลัง เมื่อ มหา ปุโรหิต ถึง แก่ ความ ตาย แล้ว ผู้ ฆ่า คน นั้น จะ กลับ ไป ยัง แผ่นดิน ที่ เขา ถือ กรรมสิทธิ์ อยู่ ก็ได้
29
สิ่ง เหล่า นี้ ควร เป็น กฎเกณฑ์ แห่ง คำ ตัดสิน ของ เจ้า ตลอด ชั่ว อายุ ของ เจ้า ใน ที่ อาศัย ทั้งปวง ของ เจ้า
30
ผู้ ใด ฆ่า เขา ตาย ให้ ประหารชีวิต ฆาตกร นั้น เสีย ตาม ปากขอ ง พยาน แต่ อย่า ประหารชีวิต ผู้ ใด ด้วย มี พยาน ปาก เดียว
31
ยิ่ง กว่า นั้น อีก เจ้า อย่า รับ ค่า ไถ่ ชีวิต ของ ฆาตกร ผู้ มีค วาม ผิด ถึง ตาย นั้น แต่ เขา ต้อง ตาย แน่
32
และ เจ้า อย่า รับ ค่า ไถ่ คน ที่ หลบ หนี ไป ยัง เมือง ลี้ ภัย เพื่อให้ กลับ มา อยู่ ใน แผ่นดิน ของ เขา ก่อน ที่ มหา ปุโรหิต สิ้นชีวิต
33
ดังนั้น เจ้า จึง ไม่ กระทำ ให้ แผ่นดิน ที่ เจ้า ทั้งหลาย อาศัย อยู่ มี มลทิน เพราะว่า โลหิต ทำให้ แผ่นดิน เป็น มลทิน และ ไม่ มี สิ่ง ใด ที่ จะ ชำระ แผ่นดิน ให้ หมด มลทิน ที่ เกิด ขึ้น เพราะ โลหิต ตกใน แผ่นดิน นั้น ได้ นอกจาก โลหิต ของ ผู้ ที่ ทำให้ โลหิต ตก
34
เจ้า อย่า กระทำ ให้ เกิด มลทิน ใน แผ่นดิน ที่ เจ้า อาศัย อยู่ ที่ เรา อยู่ ท่ามกลาง เพราะว่า เรา คือ พระ เยโฮ วาห์อยู่ ท่ามกลาง คน อิส ราเอล "
← Chapter 34
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 25
Chapter 26
Chapter 27
Chapter 28
Chapter 29
Chapter 30
Chapter 31
Chapter 32
Chapter 33
Chapter 34
Chapter 35
Chapter 36
Chapter 36 →
All chapters:
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
34
35
36