Zechariah 7

Thai Tok

← Chapter 6 Jump to: Chapter 8 →

1ทรง ติเตียน การ อด อาหาร ที่ ไม่ จริงใจ ต่อ มา ใน ปี ที่ สี่ ของ รัชกาล กษัตริย์ ดา ริอัส พระ วจนะ ของ พระ เยโฮ วาห์มายัง เศคาริยาห์ ณ วัน ที่ สี่ เดือน ที่ เก้า ซึ่ง เป็น เดือน คิสลิว

2เมื่อ พวก เขา ได้ ใช้ ให้ ชา เรเซอร์และเรเกมเมเลค พร้อม กับ พรรคพวก ของ เขา ไป ยัง พระ นิเวศ ของ พระเจ้า ทูล ขอ จำเพาะ พระ พักตร์ พระ เยโฮวาห์

3และ ร้องขอ ต่อ บรรดา ปุโรหิต ที่ พระ นิเวศ แห่ง พระ เยโฮ วาห์จอม โยธา และ ต่อ ผู้ พยากรณ์ ว่า " ควร ที่ ข้าพเจ้า จะ ไว้ทุกข์ และ ปลีกตัว ออก ใน เดือน ที่ ห้า อย่าง ที่ ข้าพเจ้า ได้ กระทำ มา แล้ว เป็น หลาย ปี นั้น หรือ ไม่ "

4แล้ว พระ วจนะ ของ พระ เยโฮ วาห์จอม โยธา มายัง ข้าพเจ้า ว่า

5" จง กล่าว แก่ ประชาชน ทั้งสิ้น แห่ง แผ่นดิน และ แก่ บรรดา ปุโรหิต ว่า เมื่อ เจ้า ทั้งหลาย อด อาหาร และ ไว้ทุกข์ ใน เดือน ที่ ห้า และ ใน เดือน ที่ เจ็ด ตั้ง เจ็ด สิบ ปี นั้น เจ้า ได้ อด อาหาร เพื่อ เรา คือ เรา เอง หรือ

6และ เมื่อ เจ้า รับประทาน และ เมื่อ เจ้า ดื่ม เจ้า ก็ รับประทาน เพื่อ ตัว เจ้า เอง และ ดื่ม เพื่อ ตัว เจ้า เอง มิ ใช่ หรือ

7ใน เมื่อ เยรูซา เล็ม มีค นอ ยู่ และ มั่งคั่ง มี หัวเมือง ล้อม รอบ ภาค ใต้ และ แดน ที่ราบ ก็ มีค นอ ยู่ เจ้า ควร จะ ฟัง พระ วจนะ ซึ่ง พระ เยโฮ วาห์ทรง ประกาศ โดย ผู้ พยากรณ์ รุ่น ก่อนๆ มิ ใช่ หรือ "

8จง แสวง หา พระเจ้า ความชอบ ธรรม และ ความ ปรานี และ พระ วจนะ ของ พระ เยโฮ วาห์มา ถึง เศคาริ ยาห์ว่า

9" พระ เยโฮ วาห์จอม โยธา ตรัส ดังนี้ ว่า จง พิพากษา ตาม ความ จริง ทุก คน จง แสดง ความ เมตตา กรุณา และ ความ สงสาร ต่อ พี่น้อง ของ ตน

10อย่า บีบบังคับ หญิง ม่าย ลูก กำพร้า พ่อ คน ต่างด้าว หรือ คน ยากจน และ อย่า คิด อุบาย ชั่ว ใน ใจ ต่อ พี่น้อง ของ ตน "

11แต่ เขา ปฏิเสธ ไม่ ยอม ฟัง และ หัน บ่า ดื้อ เข้าใส่ และ อุด หู ของ เขา เสีย เพื่อ เขา จะ ไม่ ได้ยิน

12เออ เขา ได้ กระทำ ใจ ของ เขา เหมือน ก้อน หิน แข็ง เกรง ว่า เขา จะ ได้ยิน พระราชบัญญัติ และ พระ วจนะ ซึ่ง พระ เยโฮ วาห์จอม โยธา ได้ ทรง ส่ง ไป ทาง ผู้ พยากรณ์ รุ่น ก่อน โดย พระ วิญญาณ ของ พระองค์ เหตุ ฉะนั้น พระ พิโรธ อัน ยิ่ง ใหญ่ จึง ได้ มา จาก พระ เยโฮ วาห์จอม โยธา

13ดังนั้น ต่อ มา พระ เยโฮ วาห์จอม โยธา ตรัส ว่า " เมื่อ เรา ร้อง เรียก เขา ไม่ ฟัง ฉันใด เมื่อ เขา ร้อง ทูล เรา ก็ ไม่ ฟัง ฉันนั้น

14และ เรา ก็ ให้ เขา กระจัดกระจาย ไป ด้วย ลม หมุน ท่ามกลาง ประชาชาติ ทั้งสิ้น ซึ่ง เขา ไม่ รู้จัก ดังนั้น แผ่นดิน จึง รกร้าง อยู่ เบื้องหลัง เขา ไม่ มี ใคร ผ่าน ไป หรือ กลับ เข้าไป เพราะ เขา ได้ ปล่อย ให้ แผ่นดิน ที่ น่า พึง พอใจ นั้น รกร้าง ไป เสีย แล้ว "

← Chapter 6 Jump to: Chapter 8 →