James 1

Turkmen 2002 Инжил

Jump to: Chapter 2 →

1Худайың хем-де Реб Иса Месихиң гулы болан мениң тарапымдан, ягны Якубың тарапындан дагынык он ики тайпа догайы салам болсун.

2Эй доганлар, дүрли сынаглара учраныңызда, муны улы бегенч сайың,

3чүнки иманыңызың барланмагының чыдам дөредйәнлигини билйәнсиңиз.

4Кәмил хем долы болуп, хич бир етмезиңиз болмаз ялы, чыдам ишиңи кәмил этмелидир.

5Сизиң бириңизе акылдарлык етмезлик эдйән болса, ол хеммелере җомартлык билен кәемән берйән Худайдан дилесин, оңа берлер.

6Ол иман билен дилесин, хич хили шүбхе этмесин, себәби шүбхе эдйән адам ел билен чайкалып, эйләк-бейләк ковлуп йөрен деңиз толкуны ялыдыр.

7Чүнки бу адам Ребден бир зат аларын дийип пикир этмесин.

8Ол бүтин ёлларында дурнуксыз икигөвүнли адамдыр.

9Пес доган өз белентлиги билен, дөвлетли хем өз песлиги билен магтансын,

10чүнки байлык отуң гүли ялы гечип гидер.

11Себәби Гүн җөвза билен догуп, оты гурадар, онуң гүли дөкүлип, гөрки гачар. Дөвлетли-де шейдип өз угруна солуп гечер.

12Сынага чыдаян адам багтлыдыр, себәби ол сынагдан геченден соң, Реббиң Өзүни сөенлере вада эден яшайыш тәҗини алар.

13Сыналанда хич ким: «Мен Худай тарапын сыналярын» диймесин, чүнки Худай эрбетлик билен сыналян дәлдир. Онуң өзи хем хич кими сынаян дәлдир.

14Йөне хер кес өз хөвеслери тарапындан чекилип, алданан махалы сыналяндыр.

15Онсоң хөвес богаз болуп, гүнәни догуряндыр; гүнә хем етишенден соң өлүми догуряндыр.

16Эй, сөйгүли доганларым, алданмаң!

17Әхли оңат, кәмил совгат ёкардан, нурлар Атасындан инйәндир. Онда не үйтгеме, не-де чалшык көлегеси бардыр.

18Онуң махлукларының илкинҗи мивеси болмагымыз үчин, Ол бизи Өз ислегине гөрә, хакыкат сөзи билен яратды.

19Эй, сөйгүли доганларым, шоңа гөрә, хер адам эшитмекде чалт, геплемекде асса, гахарланмакда асса болсун.

20Себәби адамың гахары Худайың талап эдйән догрулыгыны эмеле гетирмез.

21Шоңа гөрә хем хер хили хапалыгы, хер хили яманлыгың галындысыны ташлап, өзүңизде экилен, җаныңызы гутармаклыгы башарян сөзи юмшаклык билен кабул эдиң.

22Йөне диңе өзүни алдаян диңлейҗи дәл-де, сөзи ерине етириҗи болуң.

23Чүнки ким сөзи диңләп, оны ерине етирмесе, ол өз тебигы кешбини айнада сынлаян адама меңзешдир:

24ол өз-өзүни сынлап гидйәр-де, нәхилидигини шобада унудяр.

25Эмма ким кәмил кануна, азатлык канунына якындан серетсе, хушсуз диңлейҗи болман, ише амал эдиҗи болуп, онда дурса, ол өз эденлеринде багтлы болар.

26Кимдир бири өзүни диндар сайып, дилини сакламан, гөвнүни алдаян болса, онуң диндарлыгы бидерекдир.

27Ата Худайың янында сап, тегмилтсиз диндарлык будур: етимлери, дул хатынлары мушакгатларында идемек, өзүңи дүнйәден чирксиз сакламак.

Jump to: Chapter 2 →