Psalms 107

Tagalog (TLAB) 1905 (Ang Biblia (1905/1982))

← Chapter 106 Jump to: Chapter 108 →

1Oh mangagpasalamat kayo sa Panginoon; sapagkat siyay mabuti: sapagkat ang kaniyang kagandahang-loob ay magpakailan man.

2Sabihing gayon ng tinubos ng Panginoon, na kaniyang tinubos sa kamay ng kaaway;

3At mga pinisan mula sa mga lupain, mula sa silanganan, at mula sa kalunuran, mula sa hilagaan at mula sa timugan.

4Silay nagsilaboy sa ilang, sa ulilang landas; silay hindi nakasumpong ng bayang tahanan.

5Gutom at uhaw, ang kanilang kaluluway nanglupaypay sa kanila.

6Nang magkagayoy nagsidaing sila sa Panginoon sa kanilang kabagabagan, at iniligtas niya sila sa kanilang kahirapan.

7Pinatnubayan naman niya sila sa matuwid na daan, upang silay magsiyaon sa bayang tahanan.

8Oh purihin ng mga tao ang Panginoon dahil sa kaniyang kagandahang-loob, at dahil sa kaniyang mga kagilagilalas na mga gawa sa mga anak ng mga tao!

9Sapagkat kaniyang binigyang kasiyahan ang nananabik na kaluluwa, at ang gutom na kaluluwa ay binusog niya ng kabutihan.

10Ang gayong tumatahan sa kadiliman, at sa lilim ng kamatayan, na natatali sa dalamhati at pangaw;

11Sapagkat silay nanghimagsik laban sa mga salita ng Dios, at hinamak ang payo ng Kataastaasan:

12Kayat kaniyang ibinaba ang kanilang puso na may hirap; silay nangabuwal, at walang sumaklolo.

13Nang magkagayoy nagsidaing sila sa Panginoon sa kanilang kabagabagan, at iniligtas niya sila sa kanilang kahirapan.

14Inilabas niya sila sa kadiliman at sa lilim ng kamatayan, at pinatid ang kanilang mga tali.

15Oh purihin ng mga tao ang Panginoon dahil sa kaniyang kagandahang-loob, at dahil sa kaniyang mga kagilagilalas na mga gawa sa mga anak ng mga tao!

16Sapagkat kaniyang sinira ang mga pintuang-bayan na tanso, at pinutol ang mga halang na bakal.

17Mga mangmang dahil sa kanilang mga pagsalangsang, at dahil sa kanilang mga kasamaan ay nadadalamhati.

18Kinayayamutan ng kanilang kaluluwa ang sarisaring pagkain; at silay nagsisilapit sa mga pintuan ng kamatayan,

19Nang magkagayoy nagsidaing sila sa Panginoon sa kanilang kabagabagan, at iniligtas niya sila sa kanilang kahirapan.

20Sinugo niya ang kaniyang salita, at pinagaling sila, at iniligtas sila sa kanilang mga ikapapahamak.

21Oh purihin ng mga tao ang Panginoon dahil sa kaniyang kagandahang-loob, at dahil sa kaniyang kagilagilalas na mga gawa sa mga anak ng mga tao!

22At mangaghandog sila ng mga hain na pasalamat, at ipahayag ang kaniyang mga gawa na may awitan.

23Silang nagsisibaba sa dagat sa mga sasakyan, na nangangalakal sa mga malawak na tubig;

24Ang mga itoy nangakakakita ng mga gawa ng Panginoon, at ng kaniyang mga kababalaghan sa kalaliman.

25Sapagkat siyay naguutos, at nagpapaunos, na nagbabangon ng mga alon niyaon.

26Nagsisitaas sa mga langit, nagsisibaba uli sa mga kalaliman: ang kanilang kaluluwa ay natutunaw dahil sa kabagabagan.

27Silay hahampashampas na paroot parito, at gigiraygiray na parang lasing, at ang kanilang karunungan ay nawala.

28Nang magkagayoy nagsidaing sila sa Panginoon sa kanilang kabagabagan, at inilabas niya sila sa kanilang kahirapan.

29Kaniyang pinahihimpil ang bagyo, na anopat ang mga alon niyaon ay nagsisitahimik.

30Nang magkagayoy natutuwa sila, dahil sa silay tiwasay. Sa gayoy kaniyang dinadala sila sa daongang kanilang ibigin.

31Oh purihin ng mga tao ang Panginoon dahil sa kaniyang kagandahang-loob, at dahil sa kaniyang kagilagilalas na mga gawa sa mga anak ng mga tao!

32Ibunyi rin naman nila siya sa kapulungan ng bayan, at purihin siya sa upuan ng mga matanda.

33Kaniyang pinapagiging ilang ang mga ilog, at uhaw na lupa ang mga bukal:

34Na maalat na ilang ang mainam na lupain, dahil sa kasamaan nila na nagsisitahan doon.

35Kaniyang pinapagiging lawa ng mga tubig ang ilang, at mga bukal ang tuyong lupain.

36At kaniyang pinatatahan doon ang gutom, upang makapaghanda sila ng bayang tahanan;

37At maghasik sa mga bukid, at magtanim ng mga ubasan, at magtamo ng mga bunga na pakinabang.

38Kaniya namang pinagpapala sila, na anopat silay lubhang nagsisidami; at hindi tinitiis na ang kanilang kawan ay magkulang.

39Muli, silay nakulangan at nahapay sa kapighatian, kabagabagan, at kahirapan.

40Kaniyang ibinubugso ang kadustaan sa mga pangulo, at kaniyang pinagagala sila sa ilang na walang lansangan.

41Gayon may iniuupo niya sa mataas ang mapagkailangan mula sa kadalamhatian, at ginagawan siya ng mga angkan na parang kawan.

42Makikita ng matuwid, at matutuwa; at titikumin ng lahat ng kasamaan ang kaniyang bibig.

43Kung sino ang pantas ay magbulay sa mga bagay na ito, at kanilang magugunita ang mga kagandahang-loob ng Panginoon.

← Chapter 106 Jump to: Chapter 108 →