Luke 18

Tatar Crimean 2016 Bible - Къырымтатарджа [Crimean Tatar] (Мукъаддес Китап)

1Бир кунь Иса шегиртлерине, эр вакъыт дува окъуп умют джоймамакъ кереклиги акъкъында бойле кинаели икяени айтып берди:

2— Бир шеэрде не Алладан къоркъкъан, не адамлардан утангъан бир къады бар экен.

3Шу шеэрде бир тул къадын да яшай экен. О, къадынынъ алдына бара берип: «Давамны адалетли чез, мени къабаатлагъан адамдан мени къорчала», — деп ялвара экен.

4Къады чокъ вакъыт буны япмагъа истемеген. Сонъундан о озь-озюне: «Мен Алладан къоркъмайым, адамлардан да утанмайым.

5Лякин бу тул къадын мени раатсыз эткени ичюн, онынъ давасыны адалетнен чезерим, ёкъса о, келе берип джанымны якъар», — деген.

6— Эшиттинъизми, адалетсиз къады не айткъан? — деп сорады Рабби.

7— Аджеба Алла да Озю сайлагъан ве Онъа гедже-куньдюз ялварып отургъанларны къорчаламазмы? Оларны чокъ беклеттиреджекми?

8Сизге айтам: О, оларны тез къорчалайджакъ. Амма Инсан Огълу кельгенинде, ер юзюнде иман тапар экенми?

9Озюнинъ инсафлыгъыны юкъары сайып, башкъаларына юксектен бакъкъан базы адамларгъа Иса бойле бир кинаели икяени айтып берди:

10— Бириси ферисе, башкъасы салым топлайыджы олгъан эки адам, дува окъумакъ ичюн, Алланынъ Сарайына киргенлер.

11Ферисе озюнджесине бойле дува окъуп башлагъан: «Алла! Мен башкъа адамлар: айдутлар, имансызлар, бозукъ ве мына бу салым топлайыджы киби олмагъаным ичюн Санъа чокъ шукюр!

12Афтада эки кере аштан-сувдан вазгечем. Бутюн къазангъанымнынъ ондан бир пайыны айырам».

13Салым топлайыджы исе узакъта турып, козьлерини кокке котермеге биле къоркъып, кокрегине ура-ура: «Алла! Мен гуналым, лякин манъа мераметли ол!» — деген.

14Сизге айтам: бу адам, фериседен зияде акъланып, эвине къайтты. Озюни юксельткен эр бир адам алчакъта оладжакъ, озюни алчакъ туткъан исе юксельтиледжек.

15Исанынъ огюне, хайыр дувасыны окъусын деп, оларгъа къолуны тийдирсин деп, сабийлерни кетирдилер. Шегиртлер буны корип, кетиргенлерге ёл бермеди.

16Иса исе балаларны янына чагъырып, шойле деди: — Балаларгъа Манъа кельмеге ёл ачынъыз, оларны токътатманъыз. Алланынъ Падишалыгъы оларнынъкидир.

17Сизлерге догърусыны айтам: ким Алланынъ Падишалыгъыны бала киби къабул этмесе, анда киралмайджакъ.

18‌ Башлыкълардан бири Исадан сорады: — Яхшы Оджам! Эбедий аяткъа насип олмакъ ичюн, манъа не япмакъ керек?

19Иса онъа: — Сен Манъа не ичюн «яхшы» дейсинъ? Бир Алладан башкъа ич кимсе яхшы дегиль.

20Сен Онынъ эмирлерини билесинъ: аиле садыкълыгъыны бозма, адамнынъ джаныны алма, хырсызлама, ялан шаатлыкъ этме, ана-бабанъны урьмет эт, — деди.

21— Буларнынъ эписини яшлыгъымдан берли япып келем, — деди о Исагъа.

22Буны эшитип, Иса: — Санъа даа бир шей етишмей: бутюн мал-мулькюнъни сатып, акъчасыны фукъарелерге болип бер. О вакъыт зенгинлигинъ кокте олур. Сонъ келип, Меним артымдан юр, — деди.

23Башлыкъ бу сёзлерни эшитип, пек къайгъырды. О пек зенгин эди де.

24Иса онынъ къайгъыргъаныны корип: — Зенгин адамларгъа Алла Падишалыгъына кирмек не къадар агъырдыр!

25Зенгин адамнынъ Алла Падишалыгъына киргенинден девенинъ ине тешигинден кечкени къолайдыр, — деди.

26Буны эшиткенлер исе: — Ойле олса, ким къуртарыладжакъ экен? — деп сорадылар.

27— Адамлар япып оламагъан шей Алланынъ ярдымынен олмакъ мумкюн, — деди Иса.

28— Мына, биз мал-мулькюмизни къалдырып, Сенинъ артынъдан кельдик! — деди Пётр.

29Иса шегиртлерине: — Сизге догърусыны айтам: Алла Падишалыгъы ичюн эвини, ана-бабасыны, агъа-къардашыны, тата-къызкъардашыны я да апайыны ве балаларыны къалдырып кеткен эр бир адам

30бу заманда къат-къат яхшылыкълар тападжакъ, келеджек заманда исе эбедий аяткъа киреджек.

31Иса, он эки шегиртини четке чагъырып, оларгъа: — Биз энди Ерусалимге кетемиз. Анда пейгъамберлернинъ Инсан Огълу акъкъында язгъанлары ерине келеджек.

32Оны Алланы бильмеген адамларнынъ къолуна береджеклер, мыскъыллап акъаретлейджеклер, Онынъ бетине тюкюреджеклер,

33Оны къамчылап ольдюреджеклер. Амма учюнджи куню О тириледжек, — деди.

34Шегиртлер бу сёзлерден бир шей анъламадылар. Бу сёзлернинъ манасы олардан гизли эди, Исанынъ айткъанларына оларнынъ акъылы етмеди.

35‌ Иса Ерихон шеэрине келеяткъанда, бир кёр адам ёл кенарында отурып садакъа сорай эди.

36Онынъ алдындан халкъ кечип кеткенини эшитип: — Не олды? — деп сорады.

37— Назаретли Иса келе, — деп онъа джевап бердилер.

38Кёр адам: — Эй, Давут Огълу Иса, манъа мерамет эт! — деп къычырды.

39Огде кеткенлер оны сусмагъа меджбур эттилер. Лякин о даа зияде къычырып: — Эй, Давут Огълу, манъа мерамет эт! — деди.

40Иса токътап, кёрны Онынъ янына кетиргенлерини буюрды. Кёр кельген сонъ,

41Иса ондан: — Сен не япкъанымны истейсинъ? — деп сорады. — Рабби, козьлерим корьсюн! — деди о.

42Иса онъа: — Козьлеринъ ачылсын! Сени иманынъ къуртарды, — деди.

43Шу ань кёрнынъ козьлери коре башлады. О, Алланы алгъышлап, Исанынъ пешинден кетти. Буны корьген бутюн халкъ Аллагъа шукюрлер этти.

← Chapter 17 Jump to: Chapter 19 →