bible
ra
🌐 Language
English
Español
Français
Deutsch
Português
Italiano
Nederlands
Русский
中文
日本語
한국어
العربية
Türkçe
Tiếng Việt
ไทย
Indonesia
All Languages
Home
/
Bavarian
/
Bavarian Bible 1998 (De Bibl auf Bairisch)
/
Ecclesiastes 8
Ecclesiastes 8
Bavarian Bible 1998 (De Bibl auf Bairisch)
← Chapter 7
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 9 →
1
Wer ist ietz wirklich weis? Wer kan schainen, was laaufft? Kennt si ains aus, schaugt s glei freunddlicher und edler drein, nit wie ayn Büffl.
2
Und +i sag: Folg yn n Künig, wiest ys iem vor n Herrgot gschworn haast!
3
Fall nit ab von n Künig und stee nit gögn iem auf, sundern bleib iem treu. Durchsötzn gaat yr seinn Willn allweil.
4
Sein Wort ist Gsötz; wer kännt von iem Rechnschaft fordern?
5
Wer yn aynn Befelh folgt, yn dönn kimmt nix hin. Wer weis ist, der waiß schoon, wann öbby sein Stund kemmen ist.
6
Allss haat sein Zeit und Weis. Rund umydum ist dyr Mensch von Gfaarn umstöllt.
7
Er waiß nit, was gscheghn gaat; und niemdd sait iem aau, wie.
8
Niemdd kan önn Wind fangen, niemdd kan seinn Sterbtag aufhaltn, und kainer kriegt in n Krieg Urlaaub; und dyr Fräfler kimmt durch seinn Fräfl nit aus.
9
Dös allss haan i gseghn. I haan auf allss aufgmörkt, was in derer Welt yso gschieght, wenn ainer über dönn Andern so vil Macht haat, däß yr iem öbbs antuen kan.
10
I haan gseghn, däß Sauhundd in Eern eingrabn wurdnd; frumme Leut dyrgögn gmüessnd weit wögg von dyr Lostat in n Eland sterbn und wurdnd vergössn. Was sollt dös?
11
Wenn nit öbbs gscheid gstraafft werd, wenn s kain Abschröckung geit, naacherd tuend ain mit n Übl munter weiter.
12
Ayn Sünder kan anstölln, so vil yr will, und kan zamtdönn lang löbn. I waiß schoon, däß s haisst, wer önn Herrgot firchtt, yn dönn geeheb s dösswögn guet,
13
und yn dönn, der wo sündigt, nit; er geeheb bald dyrhin wie dyr Schat, weil yr önn Herrgot nit firchtt.
14
Aber +ist s n yso?: Du, daa kimmt über Rechtförtige dös, was yn de Gotloosn zuekaem, und umkeerter! Daa fraag i mi ietz aber wirklich!
15
Daa empfilh i halt grad non ainfach d Freud: Für n Menschn geit s nix Bössers, als däß yr isst und trinkt und er sein Gaudi haat, zamt seinn gantzn töglichnen Unmueß, so lang wie s iem dyr Herrgot in derer Welt gunnt.
16
Also gverlög i mi drauf, dyrhinterzkemmen, was d Weisheit wirklich ist, und z begreiffen, zwö däß si d Menschn Tag und Nacht yso abhintuend, wenn s +doch lösstlich auf nix kemmend.
17
Dann haan i yn n Herrgot sein Werch weenigstns so weit begriffen: Dyr Mensch +kan gar nit begreiffen, was auf derer Welt gschieght; daa kan yr si einhinkniegln, wie yr will. Aau wenn ain mainend, sö +haetnd önn Stain der Weisn, dös stimmt nit.
← Chapter 7
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 9 →
All chapters:
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12