1 John 4

Welsh 1567 (Testament Newydd a'r Salmau 1567 (William Salesbury))

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →

1CAredigion, na chredwch bop yspryt, eithr provwch yr ysprytion ai o Dduw yð ynt: can’s gau bropwyti lawer aethont allant ir byt.

2Wrth hyn yr adwaynwch Yspryt Dew: pop yspryt yn coffessu ðyvot o Iesu christ yn‐cnawd, ys y dd o Dduw.

3A’ phop yspryt ny choffessa ddyvot Iesu Christ yn‐cnawt, nyd yw ef o Ddeo: eithr hwn yw yspryt Antithrist, am yr hwn y clywsoch son, y delei, ac ys y dd yr owrhon yn y byt.

4Blant bychain, ydd y chwi o Ddyw, ac y gorvuoch h wy: can ys mwy yw’r hwn ys ydd yno chwi, na’r hwn ys ydd yn y byt.

5Wy ntvvy or byt y maent, am hyny y llafarant am y byt, a’r byt eu clyw.

6Ny ni o Ddew ydd ym, yr hwn a edwyn Ddyw, a’n clyw ni: yr hwn nyd yw o Ddyw, ni’n clyw ni. Wrth hyn yr adwaynom yspryt y gwirionedd, ac yspryt y cyfeilorn i. Yr Epistol y Sul cyntaf gvedy Trintot

7Garedigion, carwn eu gylydd: can ys cariat o Ddyw yr han yw, a’ phop vn a gar, o Ddeo y ganet, ac a edwyn Ddyw.

8Yr hwn ny char, ny d edwyn e Ddyw: can ys cariat yw Duw.

9Yn hyn y may cariat Dyw yn ymddangos arnam ni, can y Ddyw dd anvon ei vnic‐genedledic Vap ir byt, val y byddom byw trwyddaw ef.

10Yn hyn y mae cariat, nyd am ddaruot y ni garu Duw, eithyr am yddaw ef ein caru ni, ac anvon ei Vap y vot yn gyssiliat tros ein pechoteu.

11Caredigion, a’s velly in carawdd Duw ni, a’ ni neu a ddylem garu eu gylydd.

12Ny welawdd nep Dduw erioed. As carwn ni eu gylydd, y mae Duw yn trigio ynom, a’i gariat ys y perffeith ynom.

13Wrth hyn y gwyddom ein bot yn trigio yntho ef, ac yn tef ynom ni neu: can ddarvot yddo roddi y ni o’i Yspryt ef.

14A’ ni neu welsom, ac a destolaythwn, ddarvot ir Tat dd anvon y Map y vot yn Iachawdr y byt.

15Pwy pynac a goffeso bot Iesu yn Vap Duw, ynthaw ef y may Duw yn trigio, ac yn tef yn‐Duw.

16A’ ny ni a adnabuom, ac a gredasam y cariat ys y gan Dduw ynom ni. Duw cariat yw, a’r hwn a drig yn‐cariat, a drig yn‐Duw, a’ Duw yndo yn tef.

17Yn hyn y cwplëir y cariat ynom, val y bo y ni hyder yn‐dydd y varn: can ys mal y may ef, ys velly ydd ym ni neu yn y byt hwn.

18Nyd oes ofn yn‐cariat, eithr perffeith gariat a vwrw allan ofn: o bleit y mae i ofn poenedigeth: a hwn a ofna, ny d yw perffeith yn‐cariat.

19Ydd ym ni yn y garu ef, can yddo ef ein caru ni yn gyntaf.

20A’s dywait nep, Mi a garaf Dduw, ac yn casau ei vrawt, celwyddawc yw: can ys pa‐ðelw y gall ef yr hwn ny char ei vrawt a welawð ef, garu Duw ’rhwn ny welawdd?

21A’r gorchymyn hwu ys ydd y ni y cantho ef, bot y hwn a gar Dduw, garu ei vrawt hefyt.

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →