1 Thessalonians 2

Welsh 1567 (Testament Newydd a'r Salmau 1567 (William Salesbury))

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →

1CAn ys chvvi ychunain a wyðoch vrodur, y ein fforddiat y mevvn atoch na vu yn over.

2Eithr a’ gwedy y ni racddyoddef a’ chael anvri yn Phillippi (val y gwyddoch) ys buom hyderus yn ein Duw, y ddywedyt ywch Euangel Dduw gan vawr ymdrino:

3Can ys ein annoc ni nyd oedd wrth hoccet, nac wrth aflendit, nag wrth ddichell.

4Eithr val ydd oeddem yn gymradwy gan Dduw, val yr ymddiriedit y ni am yr Euangel, velly ydd ym yn ymadrodd, nyd val’rei a rengant bodd y ddynion, any d y Dduw, yr hwn a braw ein calonae.

5A’ chwaith nyd arveresam erioed ac ymadrodd gweiniaithus val y gwyddoch, nac echlusur i gupydd d ot, Duw yn test.

6Ac ny cheisiasam voliant gan ðynion, na chan y chwi, na chan eraill, pan allesem vot yn bwys, val Apostolion Christ:

7eithr ydd oeddem yn dyner yn eich cyfrwng, ’sef megis mamaeth yn cynnesu hei phlant.

8Mal hyn can hoffed ywch genym, rhwyð wyllysio yð oeðē gyfranu y‐chwy, ny d yn vnic Euangel D d uw, anyd hefyt ein enedieu ein vnain, can ys ych bot yn anwyl genym.

9Can ys cof genych vroder, ein llavur a’n poen: can ys gweithiem ddydd a’ nos, rac pwyso ar yr vn o hanoch, ac a precethē y chwi Euāgel D d uw.

10Testion ydy chwi, a’ Duw hefyt, mor sanctaidd, ac mor gyfiawn, ac mor ddiargywedd yr ymddugesam yn eich plith yr ei ’sy yn credu.

11Megis y gwyddoch val ych cygcorem, ac y conffortem, ac yr ervyniē y bop vn o hanoch (megis tad am ei blant)

12ar ywch rodio yn deilwng i Dduw, ’rhwn ath galwoð y’w deyrnas a’ i g ogoniant.

13O bleit hyn hefyt y diolchwn y Dduw yn ddibait, am’ywch pan dd erbyniesoch y genym g air pregeth D d uw, na’s d erbyniesoch mal gair dyn, eithyr val y mae yn ddilys yn ’air Duw, yr hwn hefyt ’sy yn gweithio ynoch y ’sawl a credant.

14Can ys vroder, chvvi aethoch yn ddilynieit y Eccles Duw, yr ei yn Iudaia ynt in‐Christ Iesu, can y chwy hefyt ddyoddef yr vnryw betheu gan wyr‐eich‐gwlad, ac wyntwy gan yr Iuddaeon,

15yr ei ac a laddent yr Arglwyð Iesu a’i Prophwyti y hunain, ac a’n ymlidieson ni ne a’ Duw ny vodd h ant, ac ynt yn erbyn pop dyn,

16ac yn ein gohardd i precethu ir Genetloedd, val yr iachëid hwy, y gyflawny eu pechotae yn ’oystatawl: can ys digofein Duvv a ddeuth arnyn, yd yr eithav.

17Can ys vroder, darvot ein gwneuthur yn ymddifaid am danoch dros ychydic amser, yn‐golwc, ac nyd yn‐calon, mwy astud vuam y geisio gweled eich wynep, gan vawr ddamuned.

18Am hyny yr oedd ein wyllys y ddyvot atoch (mi vi Paul, ys vnwaith neu ðwyaith) anyd rwystro o Satan ny ni.

19Cnn ys peth yw ein gobaith neu ’n llawenydd, neu goron ein gorvoledd? any d ys chwy chvvi yn‐gwydd ein Arglwyð Iesu Christ yn y ddyfodiat ef?

20sef chvvy chwi yw’n gogoniant a’ n llewenydd.

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →