Psalms 107

greek

← Chapter 106 Jump to: Chapter 108 →

1Δοξολογεῖτε τὸν Κύριον, διότι εἶναι ἀγαθός, διότι τὸ ἔλεος αὐτοῦ μένει εἰς τὸν αἰῶνα.

2Ἄς λέγωσιν οὕτως οἱ λελυτρωμένοι τοῦ Κυρίου, τοὺς ὁποίους ἐλύτρωσεν ἐκ χειρὸς τοῦ ἐχθροῦ·

3καὶ συνήγαγεν αὐτοὺς ἐκ τῶν χωρῶν, ἀπὸ ἀνατολῆς καὶ δύσεως ἀπὸ βορρᾶ καὶ ἀπὸ νότου.

4Περιεπλανῶντο ἐν τῇ ἐρήμῳ, ἐν ὁδῷ ἀνύδρῳ· οὐδὲ εὕρισκον πόλιν διὰ κατοίκησιν.

5Ἦσαν πεινῶντες καὶ διψῶντες· ἡ ψυχή αὐτῶν ἀπέκαμνεν ἐν αὐτοῖς.

6Τότε ἐβόησαν πρὸς τὸν Κύριον ἐν τῇ θλίψει αὑτῶν· καὶ ἠλευθέρωσεν αὐτοὺς ἀπὸ τῶν ἀναγκῶν αὐτῶν.

7Καὶ ὡδήγησεν αὐτοὺς δι᾿ εὐθείας ὁδοῦ, διὰ νὰ ὑπάγωσιν εἰς πόλιν κατοικίας.

8Ἄς ὑμνολογῶσιν εἰς τὸν Κύριον τὰ ἐλέη αὐτοῦ καὶ τὰ θαυμάσια αὐτοῦ τὰ πρὸς τοὺς υἱοὺς τῶν ἀνθρώπων·

9Διότι ἐχόρτασε ψυχήν διψῶσαν, καὶ ψυχήν πεινῶσαν ἐνέπλησεν ἀπό ἀγαθῶν.

10Τοὺς καθημένους ἐν σκότει καὶ σκιᾷ θανάτου, τοὺς δεδεμένους ἐν θλίψει καὶ ἐν σιδήρῳ·

11διότι ἠπείθησαν εἰς τὰ λόγια τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν βουλήν τοῦ Ὑψίστου κατεφρόνησαν·

12διὰ τοῦτο ἐταπείνωσε τὴν καρδίαν αὐτῶν ἐν κόπῳ· ἔπεσον, καὶ δὲν ὑπῆρχεν ὁ βοηθῶν.

13Τότε ἐβόησαν πρὸς τὸν Κύριον ἐν τῇ θλίψει αὑτῶν, καὶ ἔσωσεν αὐτοὺς ἀπὸ τῶν ἀναγκῶν αὐτῶν·

14ἐξήγαγεν αὐτοὺς ἐκ τοῦ σκότους καὶ ἐκ τῆς σκιᾶς τοῦ θανάτου καὶ τὰ δεσμὰ αὐτῶν συνέτριψεν.

15Ἄς ὑμνολογῶσιν εἰς τὸν Κύριον τὰ ἐλέη αὐτοῦ καὶ τὰ θαυμάσια αὐτοῦ τὰ πρὸς τοὺς υἱοὺς τῶν ἀνθρώπων·

16διότι συνέτριψε πύλας χαλκίνας καὶ μοχλοὺς σιδηροὺς κατέκοψεν.

17Οἱ ἄφρονες βασανίζονται διὰ τὰς παραβάσεις αὑτῶν καὶ διὰ τὰς ἀνομίας αὑτῶν.

18Πᾶν φαγητὸν βδελύττεται ἡ ψυχή αὐτῶν, καὶ πλησιάζουσιν ἕως τῶν πυλῶν τοῦ θανάτου.

19Τότε βοῶσι πρὸς τὸν Κύριον ἐν τῇ θλίψει αὑτῶν, καὶ σώζει αὐτοὺς ἀπὸ τῶν ἀναγκῶν αὐτῶν·

20ἀποστέλλει τὸν λόγον αὑτοῦ καὶ ἰατρεύει αὐτοὺς καὶ ἐλευθερόνει ἀπὸ τῆς φθορᾶς αὐτῶν.

21Ἄς ὑμνολογῶσιν εἰς τὸν Κύριον τὰ ἐλέη αὐτοῦ, καὶ τὰ θαυμάσια αὐτοῦ τὰ πρὸς τοὺς υἱοὺς τῶν ἀνθρώπων·

22καὶ ἄς θυσιάζωσι θυσίας αἰνέσεως καὶ ἄς κηρύττωσι τὰ ἔργα αὐτοῦ ἐν ἀγαλλιάσει.

23Οἱ καταβαίνοντες εἰς τὴν θάλασσαν μὲ πλοῖα, κάμνοντες ἐργασίας ἐν ὕδασι πολλοῖς,

24αὐτοὶ βλέπουσι τὰ ἔργα τοῦ Κυρίου καὶ τὰ θαυμάσια αὐτοῦ τὰ γινόμενα εἰς τὰ βάθη·

25Διότι προστάζει, καὶ ἐγείρεται ἄνεμος καταιγίδος, καὶ ὑψόνει τὰ κύματα αὐτῆς.

26Ἀναβαίνουσιν ἕως τῶν οὐρανῶν καὶ καταβαίνουσιν ἕως τῶν ἀβύσσων· ἡ ψυχή αὐτῶν τήκεται ὑπὸ τῆς συμφορᾶς.

27Σείονται καὶ κλονίζονται ὡς ὁ μεθύων, καὶ πᾶσα ἡ σοφία αὐτῶν χάνεται.

28Τότε κράζουσι πρὸς τὸν Κύριον ἐν τῇ θλίψει αὑτῶν, καὶ ἐξάγει αὐτοὺς ἀπὸ τῶν ἀναγκῶν αὐτῶν.

29Κατασιγάζει τὴν ἀνεμοζάλην, καὶ σιωπῶσι τὰ κύματα αὐτῆς.

30Καὶ εὐφραίνονται, διότι ἡσύχασαν· καὶ ὁδηγεῖ αὐτοὺς εἰς τὸν ἐπιθυμητὸν λιμένα αὐτῶν.

31Ἄς ὑμνολογῶσιν εἰς τὸν Κύριον τὰ ἐλέη αὐτοῦ καὶ τὰ θαυμάσια αὐτοῦ τὰ πρὸς τοὺς υἱοὺς τῶν ἀνθρώπων·

32καὶ ἄς ὑψόνωσιν αὐτὸν ἐν τῇ συνάξει τοῦ λαοῦ, καὶ ἐν τῷ συνεδρίῳ τῶν πρεσβυτέρων ἄς αἰνῶσιν αὐτόν.

33Μεταβάλλει ποταμοὺς εἰς ἔρημον καὶ πηγὰς ὑδάτων εἰς ξηρασίαν·

34τὴν καρποφόρον γῆν εἰς ἁλμυράν, διὰ τὴν κακίαν τῶν κατοικούντων ἐν αὐτῇ.

35Μεταβάλλει τὴν ἔρημον εἰς λίμνας ὑδάτων καὶ τὴν ξηρὰν γῆν εἰς πηγὰς ὑδάτων.

36Καὶ ἐκεῖ κατοικίζει τοὺς πεινῶντας, καὶ συγκροτοῦσι πόλεις εἰς κατοίκησιν·

37καὶ σπείρουσιν ἀγροὺς καὶ φυτεύουσιν ἀμπελῶνας, οἵτινες κάμνουσι καρποὺς γεννήματος.

38Καὶ εὐλογεῖ αὐτούς, καὶ πληθύνονται σφόδρα, καὶ δὲν ὀλιγοστεύει τὰ κτήνη αὐτῶν.

39Ὀλιγοστεύουσιν ὅμως ἔπειτα καὶ ταπεινόνονται, ἀπὸ τῆς στενοχωρίας, τῆς συμφορᾶς καὶ τοῦ πόνου.

40Ἐπιχέει καταφρόνησιν ἐπὶ τοὺς ἄρχοντας καὶ κάμνει αὐτοὺς νὰ περιπλανῶνται ἐν ἐρήμῳ ἀβάτῳ.

41Τὸν δὲ πένητα ὑψόνει ἀπὸ τῆς πτωχείας καὶ καθιστᾷ ὡς ποίμνια τὰς οἰκογενείας.

42Οἱ εὐθεῖς βλέπουσι καὶ εὐφραίνονται· πᾶσα δὲ ἀνομία θέλει ἐμφράξει τὸ στόμα αὑτῆς.

43Ὅστις εἶναι σοφὸς ἄς παρατηρῇ ταῦτα· καὶ θέλουσιν ἐννοήσει τὰ ἐλέη τοῦ Κυρίου.

← Chapter 106 Jump to: Chapter 108 →