bible
ra
🌐 Language
English
Español
Français
Deutsch
Português
Italiano
Nederlands
Русский
中文
日本語
한국어
العربية
Türkçe
Tiếng Việt
ไทย
Indonesia
All Languages
Home
/
Persian
/
Persian Bible (NMV) 2014 - New Millennium Version
/
Jeremiah 4
Jeremiah 4
Persian Bible (NMV) 2014 - New Millennium Version
← Chapter 3
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 25
Chapter 26
Chapter 27
Chapter 28
Chapter 29
Chapter 30
Chapter 31
Chapter 32
Chapter 33
Chapter 34
Chapter 35
Chapter 36
Chapter 37
Chapter 38
Chapter 39
Chapter 40
Chapter 41
Chapter 42
Chapter 43
Chapter 44
Chapter 45
Chapter 46
Chapter 47
Chapter 48
Chapter 49
Chapter 50
Chapter 51
Chapter 52
Chapter 5 →
1
«خداوند میگوید: ای اسرائیل، اگر بازمیگردی، نزد من بازگشت کن. اگر بتهای منفورِ خویش را از حضورم دور سازی، و تزلزل به خود راه ندهی،
2
اگر به راستی و عدالت و انصاف سوگند خورده، بگویی: ”به حیات یهوه،“ آنگاه قومها خود را در او مبارک خواهند خواند و به او فخر خواهند کرد.»
3
آری، خداوند به مردمان یهودا و اورشلیم چنین میفرماید: «زمینهای خود را شیار کنید، و در میان خارها کِشت مکنید.
4
ای مردان یهودا و ساکنان اورشلیم، خویشتن را برای خداوند ختنه کنید، قُلَفَۀ دلهایتان را دور سازید، مبادا به سبب شرارتِ اعمال شما، خشم من چون آتش زبانه کشیده، بسوزانَد، و کسی نباشد که آن را خاموش سازد.»
5
در یهودا اعلام کنید و در اورشلیم ندا در داده، بگویید: «در سرتاسر این سرزمین کَرِنا بنوازید، و به آواز بلند ندا کرده، بگویید: ”گرد آیید تا به شهرهای حصاردار داخل شویم!“
6
عَلَمی به سوی صَهیون برافرازید؛ پناه بگیرید! درنگ مکنید! زیرا من بلایی از جانب شمال نازل میکنم و هلاکتی عظیم بر شما میآورم.
7
«شیری از بیشۀ خود برآمده، و هلاککنندۀ قومها رهسپار شده است؛ او از مکان خویش به در آمده، تا سرزمین تو را ویران کند؛ شهرهایت خراب خواهد شد، و خالی از سکنه خواهد گشت.
8
بدین سبب پلاس در بر کنید، بر سینۀ خود بزنید و شیون نمایید، زیرا خشمِ آتشین خداوند از ما برنگشته است!»
9
«خداوند میفرماید: در آن روز دل پادشاه و صاحبمنصبان خواهد لرزید، و کاهنان مبهوت و انبیا متحیر خواهند شد.»
10
پس گفتم: «آه، ای خداوندگارْ یهوه، براستی که این قوم و اورشلیم را بهغایت فریفتی، آنگاه که گفتی، ”شما را صلح و سلامت خواهد بود،“ حال آنکه شمشیر به جان ایشان رسیده است!»
11
در آن هنگام به این قوم و به اورشلیم گفته خواهد شد: «بادی سوزان از بلندیهای خشکِ بیابان به سوی قوم عزیز من میوزد، اما نه به جهت افشاندن و پاک کردن خرمن!
12
بلکه بادی بس شدیدتر از آن برای من میوزد. حال من خودْ داوری را بر ایشان اعلام خواهم کرد!»
13
هان او همچون ابری برمیآید، ارابههایش همچون گردبادند! اسبانش تیزروتر از عقابند! وای بر ما، زیرا که هلاک شدهایم!
14
ای اورشلیم، شرارت از دل بشوی تا نجات یابی؛ تا به کِی سودای شرارت در سر میپروری؟
15
زیرا صدایی از دان ندا در میدهد، و از کوهستانِ اِفرایِم بانگِ مصیبت میزند.
16
به قومها هشدار دهید که او در راه است؛ اورشلیم را ندا در داده، بگویید: «محاصرهکنندگان از سرزمین دوردست میآیند، و بر ضد شهرهای یهودا نعره برمیکشند؛
17
همچون نگهبانان مزرعۀ او را احاطه میکنند، زیرا بر من عِصیان ورزیده است؛ این است فرمودۀ خداوند.
18
رفتار و کردار خودت این را بر سرت آورده است؛ این مجازات توست، وچه تلخ است! اکنون تا به دلت رسیده.»
19
احشای من، احشای من! از درد به خود میپیچم! آه از پردههای دلم! دل من بهشدّت میتپد، و خاموش نتوانم ماند. زیرا تو ای جان من نوای کَرِنا را میشنوی، غریو جنگ را!
20
ندا میرسد که ویرانی از پی ویرانی! تمامی این سرزمین ویران شده است! خیمههایم به ناگاه فرو ریخته، و سرپناهم در لحظهای نابود شده است.
21
تا به کی عَلَمِ جنگ ببینم، و آواز کَرِنا بشنوم؟
22
«زیرا خداوند میگوید قوم من نادانند و مرا نمیشناسند؛ کودکانی بیعقلند و هیچ فهم ندارند. در بدی کردن ماهرند، اما نیکی کردن نمیدانند.»
23
بر زمین نظر افکندم، و اینک بیشکل و خالی بود؛ و بر آسمان، و هیچ نور نداشت.
24
به کوهها نظر کردم، و اینک لرزان بودند؛ و تمامی تَلها در جنبش.
25
نگریستم و اینک هیچ انسانی نبود، و تمامی پرندگانِ آسمان گریخته بودند.
26
نظر کردم و اینک بوستانْ بیابان گشته، و شهرهایش یکسره با خاک یکسان شده بود، از حضور خداوند و از آتش خشم او.
27
زیرا خداوند چنین میفرماید: «این سرزمین یکسره ویران خواهد شد، اما آن را بهتمامی نابود نخواهم کرد.
28
«از این رو زمین به سوگ خواهد نشست، و آسمان در بالا سیاه خواهد شد؛ زیرا که من سخن گفتم و قصد کردم؛ منصرف نخواهم شد و از آن بر نخواهم گشت.»
29
از صدای سواران و کمانگیران، ساکنان شهرها جملگی میگریزند؛ به بیشهها داخل میشوند، و به صخرهها برمیآیند. شهرها همه متروک گشته، و هیچکس در آنها ساکن نیست.
30
و تو، ای ویران شده، این چه کار است که میکنی؟ چرا جامۀ سرخ بر تن میکنی، و خویشتن را به زیورهای طلا میآرایی؟ چرا سرمه بر چشم میکشی؟ زیرا که خود را به عبث میآرایی. عاشقانت تو را خوار شمردهاند و قصد جانت دارند.
31
زیرا که فریادی شنیدم همچون فریاد زنی در حالِ زا، ضجّهای مانند ضجّۀ مادری که نخستین فرزندش را میزاید؛ فریاد دختر صَهیون را شنیدم که نفسش بند آمده، و دستان خویش دراز کرده، میگوید: «وای بر من! زیرا که در دست قاتلان از هوش میروم!»
← Chapter 3
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 25
Chapter 26
Chapter 27
Chapter 28
Chapter 29
Chapter 30
Chapter 31
Chapter 32
Chapter 33
Chapter 34
Chapter 35
Chapter 36
Chapter 37
Chapter 38
Chapter 39
Chapter 40
Chapter 41
Chapter 42
Chapter 43
Chapter 44
Chapter 45
Chapter 46
Chapter 47
Chapter 48
Chapter 49
Chapter 50
Chapter 51
Chapter 52
Chapter 5 →
All chapters:
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
34
35
36
37
38
39
40
41
42
43
44
45
46
47
48
49
50
51
52