Proverbs 17

Persian TPV (مژده برای عصر جدید)

← Chapter 16 Jump to: Chapter 18 →

1خوردن نان خشک در آرامش بهتر است از خوردن غذاهای رنگین در خانه‌ای که در آن جنگ و دعوا باشد.

2غلام دانا بر پسر شرور آقای خود تسلّط خواهد یافت و در ارثی که به او می‌رسد، شریک خواهد شد.

3طلا و نقره را آتش آزمایش می‌کند و دل انسان را خدا.

4آدم شریر به سخن شریرانه گوش می‌کند و آدم دروغگو به حرف دروغ.

5مسخره کردن مردم فقیر به معنی مسخره کردن خدایی است که آنها را آفریده است. کسانی‌که از غم و بدبختی دیگران خوشحال می‌شوند، بی‌سزا نخواهند ماند.

6تاج افتخار اشخاص پیر، نوه‌‌های ایشان می‌باشند و تاج افتخار فرزندان، والدین ایشان.

7شخص محترم هرگز دروغ نمی‌گوید و نادان حرف باارزشی برای گفتن ندارد.

8بعضی مردم به این فکر هستند که رشوه معجزه می‌کند و آنها را در هر کاری موفّق می‌سازد.

9کسی‌که عیب‌های دیگران را می‌پوشاند، محبّت ایجاد می‌کند؛ امّا شخصی که افشاگری می‌کند، باعث جدایی دوستان می‌گردد.

10تأثیر یک سرزنش به شخص دانا بیشتر است از اثر صد ضربه شلاّق به آدم احمق.

11مردم بدکار فقط در فکر سرکشی هستند، بنابراین به سختی مجازات خواهند شد.

12روبه‌رو شدن با ماده خرسی که توله‌هایش را از او گرفته‌اند بهتر است از روبه‌رو شدن با شخص نادانی که گرفتار حماقت شده است.

13اگر خوبی را با بدی تلافی کنی، بلا از خانه‌ات دور نخواهد شد.

14شروع کردن دعوا مانند ایجاد رخنه در سدّ آب است. به جر و بحث خاتمه بده پیش از آن که به دعوا بیانجامد.

15خداوند از کسانی‌که بی‌گناه را محکوم و گناهکار را تبرئه می‌کنند، متنفّر است.

16صرف پول برای آموزش شخص احمق بی‌فایده است، زیرا او طالب حکمت نیست.

17دوست واقعی در هر موقعیّتی محبّت می‌کند و خویشاوند برای کمک در هنگام سختی، متولّد شده است.

18تنها شخص نادان است که ضامن شخص دیگری می‌شود.

19شخص ستیزه‌جو گناه را دوست دارد و آدم بلند پرواز خرابی به بار می‌آورد.

20شخص بداندیش کامیاب نخواهد شد و آدم فریبکار به بلا گرفتار خواهد شد.

21فرزند احمق مایهٔ غم و غصّهٔ والدین خود می‌باشد.

22شادمانی مانند دارو شفابخش است، امّا روح پژمرده انسان را بیمار می‌کند.

23آدم بدکار، پنهانی رشوه می‌گیرد و مانع اجرای عدالت می‌شود.

24هدف مردم عاقل تحصیل حکمت است، امّا شخص نادان در زندگی هیچ هدفی ندارد.

25فرزند احمق مایهٔ غم و اندوه پدر و تلخکامی مادر است.

26مجازات کردن اشخاص بی‌گناه و تنبیه مردم نجیب به‌خاطر صداقت ایشان کار درستی نیست.

27شخص دانا کم حرف می‌زند و آدم عاقل آرام و صبور است.

28اگر شخص احمق خاموش باشد و حرف نزند، او را دانا می‌شمارند.

← Chapter 16 Jump to: Chapter 18 →