Nahum 3

Irish 1817 (An Bíobla Naomhtha 1817 (Bedell))

← Chapter 2 Jump to:

1Amhairg don chathruigh fhuiltigh! atá sí uile lán do bhréagaibh agus do shladmhóireacht; ní scuirionn an tinchreachadh;

2Torann scíursa, agus fúaim thormain na rothadh, agus iomrúagadh na neach, agus na ccarbad ttuslógach.

3Tógbhuidh an marcach súas aráon an cloidheamh loinnreach agus an gath tonnach, agus atá iomad do dhaóinibh marbha, agus úibhir mhór chorp; agus ní bhfuil críoch air a ttaisighibh; tuislíghid air a ccorpuibh:

4Do bhrígh iomuid stríopachuis na meirdrigh sciamhuigh, mhaighistréas na bpiséog, reacus cineadhacha tre na stríopachasuibh, agus muinnteara tré na piséogaibh.

5Féuch, atáim ad aghaidh, a deir TIGHEARNA na slógh; agus léigfidh mé do sciortadha leis as coinne haighthe, agus táisbeanfa mé do thruáilleadh do na críochaibh, agus do náire do na rioghachtaibh.

6Agus teilgfidh mé salchar adhfhuathmhar ort, agus do dhéana mé beagluáigh thú, agus suidheocha mé thú amhuil baldluthfheachuin.

7Agus tiucfuidh a ccrích, an mhéid fhéuchfas oit go tteithfid síad romhad, agus go naibeoruid, Do leagadh Ninebheh na fásach: cía chaóinfios í? cía as a níarrfa misi cobharthuigh dhuit?

8An féarr thusa ná Nó daoineach, noch do suigheadh a measg na srothann, agá raibh na huisceadha na timchioll fa ccuáirt, ar bhí a nfairge a cothughadh, agus do bhí a balla ón bhfairge?

9Budh í a neartsin a Netíopia agus a Négipt, agus do budh neamhchuimseach sin; budh íad do chobharthaigh Put agus Lubim.

10Thairis so rugadh ar siubhal í, do chuáidh sí a mbraighdionas: do rinneadh fós sligreach da cloinn óig a mullach na sráideann uile: agus do theilgiodar cranchar air a daóinibh onóracha, agus do ceangladh a daoine móra uile a ngéibhionuibh.

11Biaidh tusa fós ar meisce: foileochthar thú, íarrfa tú mar an ccéadna neart do bhrígh na námhad.

12Biáidh huile dhaingneacha láidre amhuil crainn fíge leis na céidfhígibh abuidh: má croiththear íad, tuitid síad eadhon a mbéul an té itheas.

13Féuch, is mná do dhaóine ann do lár: oisceoltar súas geatadha do thíre dod naimhdibh: sluigfidh an teine do bharradha.

14Tarruing na huisceadha chum an champa, neartuigh do dhaingne láidre: éirigh annsa chriáidh, agus saltair an mortéul, déana áit mbriceadh láidir.

15Annsin sluigfidh an teine thú; géarrfuidh an cloidheamh amach thú, íosuidh sé súas thú mar an phéist chancair: déana dhuit féin mórán mar an phéist chancair, déana dhuit mórán mar na lócustaibh.

16Dfoirlion tú do channuighthe ós cionn réaltann neimhe: millidh an phéist chancair, agus teithigh sí roimpe.

17Atáid do choróntaigh mar na lócuiste, agus do chaiptinighe mar na dreóllánuibh teasbhuidh móra, noch chomhnuighios annsna faltáibh annsa lá fhúar; acht an tan éirghios an ghrían teithid síad rompa, agus ní haithnighthear a naít a mbíd.

18Néullfartaighid háodhaireadha, a rígh na Hassíria: béid húaisle na ttochd: do scabadh do dhaóine air na sléibhtibh, agus ní chruinnighionn duine ar bioth íad.

19Ní bhfuil leighios ar do lot; is nimhneach do chneadh: buáilfidh gach uile dhuine chluinfios do thásg a mbasa ós do chionn: óir cía air nar shiubhuil holc do ghnáth?

← Chapter 2 Jump to: