2 Corinthians 11

Irish 1951 (Tiomna Nua 1951 (de Siúnta))

← Chapter 10 Jump to: Chapter 12 →

1Ba mhian liom go bhféadfadh sibh beagán dith‐céille d’fhulang uaim: acht cheana atá sibh ag fulang liom.

2Óir atáim éadmhar libh le h‐éad diadha: óir thugas le pósadh sibh d’fhear amháin, chum sibh do thabhairt mar mhaighdin gan smál do Chríost.

3Acht is eagal liom, fá mar mheall an nathair Éabha le n‐a ghliocas, go dtruailleochaidhe bhur smaointe ar aon chor ó’n tsimplidheacht agus ó’n ngeanmnaidheacht i dtaobh Chríost.

4Óir má thagann duine ag seanmóiriú Chríost eile nár sheanmóruigheamair‐ne, nó má ghlacann sibh spiorad eile nár ghlacamar leis, nach breagh mar fhulaingeann sibh leisean?

5Óir measaim nach bhfuil tosach ag na h‐abstalaibh mór‐luachacha úd orm‐sa.

6Acht má’s fíor féin gur beag le rádh fá chainnt mé, ní mar sin dom fá eolas: mar do chruthuigheamar ’n‐bhur measc é go h‐iomlán ar gach slighe.

7Nó ar pheacadh dhom m’ísliú féin chum sibh d’árdú? de chionn gur sheanmóruigheas soiscéal Dé i n‐aisce dhaoibh?

8Do chreachas eaglaisí eile, ag glacadh tuarastail uatha chum seirbhís do dhéanamh dhaoibh‐se;

9agus nuair do bhíos ’n‐bhur láthair, agus mé i ngábhatar, ní rabhas mar ualach ar aon duine; óir na bráithre, ag teacht ó’n Maicheadóin dóibh, thugadar dom gach a raibh i n‐éasnamh orm; agus ar gach slighe do choisceas mé féin ar bheith mar ualach oraibh, agus coiscfead.

10Mar tá fírinne Chríost ionnam, ní chuirfidh aon duine stad liom san adhbhar maoidhmheachais seo agam i gcríochaibh Acháia.

11Cad chuige? Toisc gan grádh bheith agam daoibh‐se? Is ag Dia atá a fhios sin.

12Acht an méid do‐ghním, leanfad de, chum nach dtugad faill do’n dream gur mian leo faill d’fhágháil; chum go bhfaighfidhe iad bheith chómhchosmhail linne i dtaobh an nidh atá mar adhbhar maoidhmheachais aca.

13Óir is abstail bhréige a leithéidí sin, oibridhthe mealltacha, g‐á gcur féin i gcló abstal Chríost.

14Agus ní h‐aon iongnadh é sin; mar chuireann Sátan féin cló aingil solais air féin.

15D’á bhrigh sin, ní h‐aon rud mór a sheirbhísigh bheith g‐á n‐aistriú féin i gcló seirbhíseach fíréantachta mar an gcéadna; dream gur do réir a ngníomhartha bhéas a gcríoch dhéidheannach.

16Adeirim arís, Ná measadh aoinneach gur duine dith‐céillidhe mé; má mheasann sibh‐sé e, glacaidh liom mar dhuine dith‐céillidhe, agus leigidh dhom beagán maoidhmheachais do dhéanamh.

17An méid adeirim, ní do réir an Tighearna adeirim é, acht mar bhéadh do réir dith‐céille, le teann maoidhmheachais.

18Ó thárla a lán bheith ag maoidheamh do réir na colna, maoidhfead‐sa mar an gcéadna.

19Óir sibh‐se atá chómh céillidhe sin, fulaingeann sibh go fonnmhar le lucht dith‐céille.

20Óir má chuireann duine fá dhaoirse sibh, má chreachann sé sibh, má mheallann sé sibh, má éirigheann sé uaibhreach, má bhuaileann sé san éadan sibh, fulaingeann sibh leis.

21Labhraim ’gam’ cháineadh féin, amhail mar bhéimís ro‐lag. Acht má tá adhbhar dánaidheachta ag duine ar bith (ag labhairt go dith‐céillidhe atáim) atáim‐se dána, leis.

22An Eabhraidhigh iad‐san? Is eadh mise, leis. An Israelítigh iad? Is eadh mise, leis. An clann Abrachaim iad? Is eadh mise, leis.

23An seirbhísigh Chríost iad (ag labhairt mar dhuine atá as a chéill atáim), is mó ’ná sin mise; ní ba dhúthrachtaighe i saothar, i bpríosúnaibh ní ba mhinicighe, dom’ sciúirseadh as miosúr, i mbaoghal báis go minic.

24Fuaras dhá fhichid buille, acht ceann amháin, cúig uaire ó na h‐Iúdachaibh.

25Do buaileadh le slataibh trí h‐uaire mé, do gabhadh de chlochaibh orm uair amháin, d’fhulaingeas long‐bhriseadh trí h‐uaire, do chaitheas lá go n‐oidhche ar an aibhéis mhóir;

26go minic ar turasaibh, i ngábhadh aibhne, i ngábhadh ó ghadaidhthibh, i ngábhadh óm’ chineadh féin, i ngábhadh ó na Págánachaibh, i ngábhadh i mbailtibh móra, i ngábhadh san bhfásach, i ngábhadh mara, i ngábhadh i measc bráthar bréige;

27i saothar agus i gcruadhtan, i bhfaireachán go minic, i dtroscadh go minic, fá ocras agus fá lomnochtaighe.

28I gcionn na neithe sin taobh amuigh dhíom, atá an gnó bhíos ’gam’ chrádh gach lá, imnidhe fá na h‐eaglaisibh uile.

29Cia h‐é atá lag gan mise bheith lag? Cia h‐é go mbaintear tusleadh as, agus nach mbím dom’ loscadh?

30Má chaithfead maoidhmheachas do dhéanamh, is as neithibh bhaineas lem’ laige mhaoidhfead.

31Atá a fhios ag Dia, ag Athair an Tighearna Íosa Críost atá beannuighthe go síorraidhe, nach bréag atáim d’innsint.

32I nDamaisc dom, an goibhearnóir atá fá cheannas Arétais rí, do chonbhuigh sé gárda ar chathair na nDámaisceach, d’fhonn mise do ghabháil:

33agus do leigeadh mé síos tré fhuinneoig i gciseán le h‐ais an bhalla, gur éaluigheas ó n‐a lámhaibh.

← Chapter 10 Jump to: Chapter 12 →