1 Chronicles 29

Javanese KJS17 (Kitab Jawa Suriname)

← Chapter 28 Jump to:

1Daved ngomong marang wong sak pasamuan kabèh: “Salomo, sing dipilih déwé karo Gusti Allah, kuwi ijik nom lan kurang pengalaman, nanging penggawéan iki gedé, awit omah iki ora kanggo manungsa, nanging kanggo GUSTI Allah.

2Sak bisa-bisaku aku wis tata-tata kanggo omahé Gusti Allahku, ya kuwi emas kanggo nggawé barang-barang emas, slaka kanggo nggawé barang-barang slaka, tembaga kanggo nggawé barang-barang tembaga, wesi kanggo nggawé barang-barang wesi lan kayu kanggo nggawé barang-barang kayu, watu-watu onyx lan watu-watu sing kanggo kembangan, watu-watu ireng lan watu-watu sing mantya werna, lan werna-werna watu-watu sing larang uga marmer putih okèh banget.

3Lan menèh awit sangka trésnaku marang omahé Allahku, kanggo tambahé sakkèhé barang sing wis Tak tyawiské kanggo griya sutyi, iki aku ya masrahaké marang omahé Allahku lan slaka duwèkku déwé

4emas 3000 talénta, ya kuwi emas weton sangka negara Ofir, lan slaka tulèn 7000 talénta kanggo nglapisi témboké gedong-gedong,

5ya kuwi emasé kanggo barang-barang emas, lan slaka kanggo barang-barang slaka lan kanggo sembarang sing digawé karo para tukang. Mulané sapa ing dina iki karo éklas masrahaké pisungsung marang GUSTI?”

6Ing kono para penggedéné kulawargané lan para penggedéné taleré Israèl lan para penggedéné suradadu 1000 lan suradadu 100 uga para pemimpiné penggawéan kanggo ratu terus pada masrahaké kesaguhané karo sak legané ati.

7Pada masrahaké kanggo pangabekti ing griyané Gusti Allah emas 5000 talénta lan 10.000 dirham, slaka 10.000 talénta lan tembaga 18.000 talénta lan wesi 100.000 talénta.

8Sing nduwé watu-watu sing larang pada masrahaké kuwi marang Yehièl, turunané Gèrson, kanggo barang butuhané griyané GUSTI.

9Wong sak bangsa pada bungah awit sangka enggoné pada urun karo sak legané ati mau, awit karo sak kabèhé ati enggoné pada masrahaké pisungsung kebungahan marang GUSTI; Daved uga seneng banget ing ati.

10Daved terus memuji marang GUSTI ing ngarepé wong sak pasamuan kuwi kabèh. Tembungé Daved: “Pinujia Panjenengan duh GUSTI, Gusti Allahé para leluhur kula Israèl, sangka kelanggengan teka kelanggengan.

11Duh GUSTI, Panjenengan sing nduwé kaluhuran lan kekuwatan, kamulyan, kemenangan lan kahurmatan, malah samubarang ing swarga lan ing bumi! Duh GUSTI, Panjenengan sing nduwé kraton lan Panjenengan sing dadi Pangwasa sing luhur déwé ngliwati ing samubarang kabèh.

12Awit kasugihan lan kamulyan kuwi tekané sangka Panjenengan lan Panjenengan sing ngwasani samubarang; kekuwatan lan kemenangan kuwi ing tangan Panjenengan; Panjenengan sing nggawa pangwasa nggedèkké lan nguwatké samubarang kabèh.

13Saiki, duh Gusti Allah kita, kita pada masrahaké tembung maturkesuwun marang Panjenengan lan pada ngluhurké asma Panjenengan sing gedé kuwi.

14Awit sapa ta kula kuwi lan apa ta bangsa kula kuwi, nanging kita pada bisa masrahaké pisungsung kebungahan kaya saiki kuwi? Awit sangka Panjenengan tekané samubarang kabèh lan ya sangka tangan Panjenengan déwé tekané pisungsung sing pada kita pasrahaken marang Panjenengan kuwi.

15Awit kita wong mantya ing ngarepé Panjenengan lan kabèh wong mantya kabèh kaya para leluhuré kita; dina kita ing bumi kuwi kaya ayang-ayang lan pada ora nduwé pengarep-arep.

16Duh GUSTI, Gusti Allah kita, barang-barang sing okèhé nganti sakméné, sing pada kita tyawiské kuwi bakal kanggo nggawé griya Panjenengan, kanggo asma Panjenengan sing sutyi, kuwi kabèh tekané sangka tangan Panjenengan déwé lan kabèh kuwi duwèké Panjenengan.

17Kula ngerti, duh Gusti Allah kula, yèn Panjenengan kuwi njajal atiku lan seneng marang atiku sing éklas, mulané kula ya ngunggahké kuwi kabèh karo kebungahan lan karo sak legané atiku; nanging saiki, umat Panjenengan ing kéné kula ndelok pada masrahaké pisungsung kebungahan karo senengé ati.

18Duh GUSTI, Gusti Allahé Abraham, Isak lan Israèl, para leluhur kita, Panjenengan supaya gelem nglestarèkké atiné umat Panjenengan sing kaya mengkéné kuwi lan atiné muga tansah Panjenengan adepaké marang Panjenengan.

19Sak terusé Panjenengan supaya ngekèki ati sing tulus marang Salomo, anak kula, supaya bisa tansah gondèlan marang sak kabèhé préntah Panjenengan lan pepélingé Panjenengan lan pernatan Panjenengan, luwih-luwih supaya bisa nandangi kuwi kabèh lan bisa nggawé omah, sing wis kula tyawiské kabèh kuwi.”

20Sakwisé mengkono Daved terus ngomong marang wong sak pasamuan kabèh kuwi: “Pada memujia marang GUSTI, Gusti Allahmu!” Wong sak pasamuan kabèh terus pada memuji marang GUSTI, Gusti Allahé para leluhuré, terus pada nyembah sujut marang GUSTI lan marang ratu.

21Esuké pada pasrah kurban sing dibelèh lan kurban obongan marang GUSTI, ya kuwi sapi 1000, wedus lanang 1000, tyempé 1000, karo kurban-kurban ombèn-ombèn lan kurban sing dibelèh okèh banget kanggo Israèl kabèh.

22Ing dina kuwi terus pada mangan lan ngombé ing ngarepé GUSTI karo kabungahan gedé; sakwisé kuwi terus pada mindoni enggoné ngangkat Salomo dadi ratu, anaké Daved, lan jebatani dèkné enggoné dadi ratu kanggo GUSTI lan uga jebatani Sadok dadi imam.

23Salomo terus njagong nggentèni Daved, bapaké, ing dampar kraton sing ditetepaké karo GUSTI, lestari enggoné dadi ratu, lan saben wong Israèl manut marang tembungé.

24Sakkèhé penggedéné lan para suradadu lan uga para anaké Daved pada ngakoni pangwasané Salomo.

25GUSTI ndadèkké Salomo luhur luwih banget ing ngarepé wong Israèl kabèh lan ngekèki dèkné kamulyané kraton kaya sing durung tau dialami karo sakkèhé ratu ing Israèl sing dadi ratu sak durungé dèkné.

26Kaya mengkono enggoné Daved anaké Isai wis dadi ratu ing sak kabèhé negara Israèl.

27Enggoné ngratoni wong Israèl suwéné patang puluh taun; ing Hébron pitung taun lan ing Yérusalèm enggoné dadi telung puluh telu taun.

28Ratu terus ninggal ndonya, ya kuwi bareng wis putih rambuté, wis tuwa ing umuré, uripé kebak kasugihan lan kamulyan; Salomo anaké, terus dadi ratu nggentèni piyambaké.

29Kanggo sejarahé Daved wiwitan nganti pungkasan, kuwi ketulis ing sejarahé Samuèl, wong tukang ndelok, lan ing sejarahé Natan lan ing sejarahé Gad, wong tukang ndelok,

30ya bab uripé kabèh waktu dadi ratu lan kekendelané, kahanané jaman sing dialami piyambaké lan sing dialami Israèl lan kabèh kraton ing negara-negara liyané.

← Chapter 28 Jump to: