1 Corinthians 12

Javanese KJS17 (Kitab Jawa Suriname)

← Chapter 11 Jump to: Chapter 13 →

1Saiki bab pawèhé Roh. Para sedulur, karepku kowé pada ngertènana sak temené.

2Kowé pada weruh, yèn ing wantyi kowé ijik kapir, kowé pada kegèrèt marang brahala-brahala sing bisu.

3Mulané kowé pada tak duduhké, yèn ora ana wong sing guneman awit sangka Rohé Gusti Allah kok bisa ngomong: “Yésus kena bebendu” lan uga ora ana wong sing bisa ngakoni: “Yésus kuwi Gusti,” yèn ora sangka Roh Sutyi.

4Pawèh kasukman kuwi werna-werna, nanging Roh kuwi mung siji.

5Lan wujudé peladènan kuwi rupa-rupa, nanging Gusti kuwi mung siji.

6Uga penggawé sing nggumunaké kuwi werna-werna, nanging Gusti Allah mung siji sing nindakké samubarang ing wong kabèh.

7Nanging kerjanané Roh Sutyi dikétokké ing saben wong kanggo keperluané wong kabèh.

8Awit, sing siji dikèki karo Roh bisa guneman karo kawityaksanan, sijiné nampa pawèh bisa guneman karo kaweruh ya sangka Roh Sutyi kuwi uga.

9Sing siji dikèki pertyaya sing gede, ya karo Roh kuwi mau, lan sijiné nampa pawèh bisa maraské ya sangka Panjenengané uga.

10Sing siji nampa pawèh bisa nganakké mujijat, sijiné pawèh nubuat, sijiné menèh pawèh mbédak-mbédakké apa sing sangka lan apa sing duduk sangka Roh Sutyi. Sing siji pawèh guneman nganggo basa roh, sijiné menèh pawèh ndunungké basa roh mau.

11Nanging iki mau kabèh ditindakké karo Roh siji kuwi uga, sing ngekèki pawèh marang saben wong déwé-déwé kaya sing dikarep-Né.

12Awit, kayadéné badan kuwi siji, nanging pérangané okèh; lan sak kabèhé pérangané badan kuwi senajan okèh, pada dadi badan siji; mengkono uga Kristus.

13Awit sak njeruhné Roh siji kita kabèh wis pada dibaptis dadi badan siji, pada diombèni sangka Roh siji, dadia wong Ju, dadia wong Yunani; dadia batur tukon, dadia wong merdéka.

14Awit badan kuwi pérangané ora mung siji, nanging okèh.

15Yèn sikil ngomong ngéné: “Awit aku duduk tangan, mulané aku ora klebu njeruhné badan,” apa bener yèn sikil kuwi ora klebu njeruhné badan?

16Lan yèn kuping ngomong ngéné: “Awit aku duduk mripat, mulané aku ora klebu njeruhné badan,” sing mengkono apa ya bener yèn kuping mau ora klebu njeruhné badan?

17Yèn badan sekujur kuwi mung ujut mripat, terus kupingé ing ngendi? Yèn badan sekujur kuwi mung ujut kuping, irungé ing ngendi?

18Nanging Gusti Allah wis mernahké pérangané badan kuwi, ing panggonané déwé-déwé ing badan, miturut kaya sing dikarep-Né.

19Yèn kabèh kuwi mau mung dadi pérangan siji, terus badané kuwi ing ngendi?

20Pantyèn pérangané kuwi okèh, nanging badané mung siji.

21Sing dadi mripat ora kena ngomong marang tangan ngéné: “Aku ora butuh kowé.” Lan sirah ora kena ngomong marang sikil ngéné: “Aku ora butuh kowé.”

22Malah njeruhné badan sing kétoké ringkih déwé, kuwi sing dibutuhké banget.

23Lan pérangané badan sing miturut panemu kita ora pati ana ajiné, kuwi pada kita patyaki ngungkuli liyané. Lan njeruhné badan kita sing saru, kuwi pada kita rumati ngungkuli liyané.

24Nanging pérangan-pérangané badan kita sing wis pantes kuwi ora perlu dirumat mengkono. Awit Gusti Allah enggoné ndadèkké badan kita kuwi karo ngekèki aji sing gedé marang pérangan sing rupané ora pantes,

25supaya ing sak njeruhné badan aja nganti ana tukaran, nanging kabèh pérangan sing béda-béda kahanané kuwi malah pada rumat-rumatan.

26Mulané yèn ana pérangan siji sing lara, pérangan liyané kabèh pada mèlu ngrasakaké; yèn ana siji sing kajènan, kabèh pada mèlu bungah.

27Kowé kuwi pada dadi badané Kristus, lan siji-sijiné pada dadi pérangané.

28Lan Gusti Allah wis netepaké wong ing pasamuan: sepisan dadi rasul, kaping pindo dadi nabi, kaping teluné dadi guru. Terus ana sing dikèki kapinteran nganakké mujijat, maraské, ngladèni, nuntun, lan kapinteran nggunakké basa roh.

29Apa kabèh kuwi dadi rasul utawa nabi utawa guru? Apa kabèh mau pada nampa pawèh nganakké mujijat,

30utawa maraské, utawa nggunakké basa roh utawa ndunungké basa roh?

31Mulané pada nggayuha marang pawèh-pawèh sing luwih penting. Lan aku nduduhké kowé dalan sing luwih duwur déwé.

← Chapter 11 Jump to: Chapter 13 →