1 Thessalonians 2

Javanese KJS17 (Kitab Jawa Suriname)

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →

1Kowé déwé ya wis pada weruh, para sedulur, yèn enggon kita pada teka ing tengahmu kuwi ora tanpa olèh gawé.

2Senajan sak durungé, kaya sing wis kok weruh, kita pada dianiaya lan digawé kisinan ing Filipi, nanging awit sangka pitulungané Allah kita, kita pada olèh kekendelan kanggo ngabaraké Injilé Gusti Allah marang kowé kabèh ing penggawéan sing abot.

3Awit pepéling kita kuwi tekané ora sangka sing nasarké utawa sangka kekarepan sing ora murni lan ora ketyampuran sing ala.

4Sak baliké, awit Gusti Allah wis nganggep, yèn kita pantes dipertyayani Injil, mulané kita pada rembukan kuwi ora kanggo senengé manungsa, nanging supaya ndadèkké senengé atiné Gusti Allah, sing njajal ati kita.

5Awit kaya sing pada kok weruh, kita pada ora tau nggunakké tembung alus, utawa nganggo pikiran srakah sing ndelik-ndelik; Gusti Allah sing nyeksèni.

6Semono uga kita pada ora tau nggolèk lem-leman sangka manungsa, dadia sangka kowé utawa sangka wong-wong liyané, senajan kita pada bisa nandangi mengkono, awit pada dadi rasulé Kristus.

7Nanging karo sumanak enggon kita ing tengahmu, kaya tyarané ibu enggoné momong lan ngopèni anaké.

8Kaya mengkono enggon kita pada mbuktèkké gedéné katrésnan marang kowé kabèh, ora mung karo lila enggonku pada ngekèki Injilé Gusti Allah marang kowé, nanging uga urip kita pisan, jalaran kowé kabèh pada kita trésnani.

9Awit kowé ijik pada kèlingan, para sedulur, marang kangèlan lan rekasa kita. Enggon kita nyambutgawé awan wengi nalika nggelarké Injilé Gusti Allah marang kowé, supaya aja nganti ngrépoti sapa waé ing tengahmu.

10Kowé pada dadi seksi, semono uga Gusti Allah, bab enggon kita pada nandangi karo sutyi, adil lan tanpa tyiri ing tengahmu sing pada pertyaya.

11Kowé pada weruh, kepriyé enggon kita wis ngomongi kowé lan nguwatké atimu déwé-déwé, kayadéné bapak marang anak-anaké,

12lan enggon ndesek karo banget, supaya kowé kabèh pada urip tyotyok karo karepé Gusti Allah, sing manggil kowé marang kratoné lan kamulyan-Né.

13Awit sangka kuwi kita ya tansah pada maturkesuwun marang Gusti Allah, awit kowé pada nampani pituturé Gusti Allah sing kita wartakké kuwi, ora kaya tembungé manungsa, lan iki pantyèn tenan mengkono, kuwi pituturé Gusti Allah, sing uga nyambutgawé ing kowé sing pada pertyaya.

14Awit kowé, para sedulur, wis pada niru pasamuan-pasamuané Gusti Allah ing Yudéa, ya kuwi pasamuan-pasamuan ing Kristus Yésus, jalaran kowé uga wis pada ngalami sangsara awit sangka penggawéané wong-wong sing tunggal bangsa karo kowé, pada kaya sing dialami karo pasamuan ing Yudéa kono, awit sangka penggawéané wong-wong Ju.

15Malah wong-wong Ju mau wis matèni Gusti Yésus lan para nabi uga wis nganiaya kita. Apa sing dadi senengé Gusti Allah ora pada diperduli lan wong kabèh pada dimungsuhi.

16Awit arep pada ngalang-alangi enggon kita pada ngabaraké pituturé Gusti marang bangsa-bangsa liyané kanggo keslametané. Dadiné pada tansah ngundaki dosané sak kabèhé, lan pungkasané pada katekan paukuman.

17Nanging kita, para sedulur, sing sak untara waktu pisah karo kowé, adoh ing mripat, nanging ora adoh ing ati, temen-temen karo kangen banget wis ngupaya bisané ketemu adu-arep karo kowé.

18Awit niat kita arep nemoni kowé, - aku, Paulus, malah ora mung sepisan waé - nanging kita pada dialangi karo sétan.

19Awit sapa ta sing dadi pengarep-arep kita utawa kabungahan kita utawa makuta kemenangan kita ing ngarepé Yésus, Gusti kita, mbésuk ing dina tekané yèn duduk kowé?

20Tenan, kowé kuwi sing dadi kamulyan lan kabungahan kita.

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →