Amos 2

Javanese KJS17 (Kitab Jawa Suriname)

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →

1Mengkéné tembungé GUSTI: “Awit sangka dosané Moab telung perkara, malah patang perkara, mulané Aku ora bakal murungké putusan-Ku, awit wis ngobongi balungé ratu Edom dadi kapur,

2Aku bakal kirim geni menyang ing Moab, sing mangan bèntèng Kériot nganti entèk; lan Moab bakal entèk ing sak tengahé rusuh, ya kuwi surak-surak waktuné trompèt diunèkké.

3Aku bakal ngentèkké sing nyekel pangwasa ing sak tengahé, lan sak kabèhé penggedéné Tak patèni kabèh bareng karo wong kuwi,” mengkono tembungé GUSTI.

4Tembungé GUSTI mengkéné: “Awit sangka dosané Yéhuda telung perkara, malah patang perkara, mulané Aku ora bakal murungké putusan-Ku, awit wis pada nampik angger-anggeré GUSTI, lan ora netepi pernatané, nanging pada disasarké karo retya-retyané sing goroh, sing ditutké karo para leluhuré,

5Aku bakal ngirim geni menyang Yéhuda, sing mangan bèntèng Yérusalèm nganti entèk.”

6Tembungé GUSTI mengkéné: “Awit sangka dosané Israèl telung perkara, malah patang perkara, mulané Aku ora bakal murungké putusan-Ku, wis pada ngedol wong bener, awit duwit, lan wong mlarat diijoli sepatu sak pasang.

7Pada ngidak-idak sirahé wong mlarat ing lebu, lan nasarké dalané wong sangsara; anak lanang lan bapak pada nuroni wong wadon nom sing pada, terus ngregeti marang kesutyiané asma-Ku;

8sandangané wong mlarat sing digadèkké pada digawé lèmèk turon sandingé saben mesbèh, lan pada ngombé angguré wong sing pada didenda ing omahé gusti allahé.

9Sak temené Aku sing wis matèni bangsa Amori kanggo dèkné, bangsa Amori sing dedekké kaya wit sanobar lan sing kuwat kaya wit élon, pada Tak entèkké wohé ing nduwur lan oyoté ing ngisor.

10Nanging Aku sing nuntun mlakumu metu sangka negara Egipte, lan mlakumu Tak tuntun ing ara-ara samun suwéné patang puluh taun, supaya kowé bisa ngenggoni negarané wong Amori.

11Aku ngangkat tunggalé anak-anakmu dadi nabi, lan sak bagéané wong nom-nomanmu dadi nasir; apa ora nyata mengkono, hé Israèl?” Mengkono tembungé GUSTI.

12“Nanging para wong nasir pada kok kongkon ngombé anggur, lan para nabi pada kok tylatoni: Aja nubuat!

13Lah bumi sing kok entyiki bakal Tak horekké, kaya kemréyoké kréta sing kabotan momotan.

14Wong sing banter playuné ya meksa ora bisa mlayu menèh, lan wong rosa ora bisa nggunakké kekuwatané, lan wong suradadu ora bisa ngéndani.

15Wong sing tukang panah ora bisa tahan, wong sing tyepet tandangé ora bisa utyul, lan wong numpak jaran ya ora bisa ngluwari awaké déwé.

16Senajan wong klebu kendel ing antarané para suradadu, ya bakal mlayu wuda ing dina kuwi,” mengkono tembungé GUSTI.

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →