Psalms 119 — Javanese KJS17 (Kitab Jawa Suriname)

1Rahayu wong sing uripé apik mlakuné, sing uripé nurut angger-anggeré GUSTI.

2Rahayu wong sing pada nyekel pepéling-pepélingé Gusti lan nggolèki Panjenengané karo sak kabèhé ati,

3sing uga ora nglakoni duraka, nanging uripé nurut dalan sing diduduhké.

4Panjenengan déwé wis nggelarké pepakon Panjenengan, supaya dityekel karo temen.

5Supaya urip kula tetep miturut pernatan Panjenengan.

6Yèn mengkono kula ora bakal kewirangan, yèn kula ngewaské kabèh pepakoné Panjenengan.

7Kula bakal ngutyap maturkesuwun marang Panjenengan karo sak kabèhé ati, yèn nyinaoni marang katetepan Panjenengan sing adil.

8Pernatan Panjenengan bakal kula gondèli, aja nganti Panjenengan tinggal kula babar pisan.

9Karo tyara kepriyé wong nom-noman tetep resik mlakuné? Yèn njaga uripé karo tembung-Mu.

10Kula golèki Panjenengan karo sak kabèhé atiku, aja nganti Panjenengan ngejarké kula nyimpang sangka pepakon-Mu.

11Janji Panjenengan kula simpen ing njeruhné ati, supaya kula aja nganti nggawé dosa marang Panjenengan.

12Duh GUSTI, Panjenengan sing kula puji, kula supaya Panjenengan wulangi pernatan Panjenengan;

13karo lambé kula, kula nyritakké kabèh katetepan sing Panjenengan préntahaké.

14Kula bungah ing bab pinuntun pepéling Panjenengan, kaya ing bab sak okèhé banda.

15Pepakoné Panjenengan bakal kula resep-resepi, lan ngawas-awasi marang dalan pinuntun Panjenengan.

16Kula bakal seneng ing pernatan Panjenengan, lan ora bakal lali marang tembungé Panjenengan.

17Panjenengan supaya gelem mbales sing apik marang abdi-Mu supaya kula urip, lan kula bakal nyekel tembungé Panjenengan.

18Mripat kula supaya Panjenengan melèké, supaya kula bisa nyawang mujijat angger-angger Panjenengan.

19Kula wong mantya ing bumi, pepakon Panjenengan supaya aja Panjenengan delikké kanggo kula.

20Ati kula remuk awit sangka enggèn kula tansah kangen marang pernatan-pernatan-Mu.

21Panjenengan nundung para wong mursal; supaya kenènga bebendu wong sing nyimpang sangka pepakoné Panjenengan.

22Wong tukang nyatyat lan tukang ngenyèk supaya Panjenengan singkirké sangka kula, awit kula netepi pepéling-pepéling Panjenengan.

23Senajan para penggedé pada lungguhan komplotan nglawan kula, nanging abdi-Mu iki ngrasak-ngrasakké pernatan Panjenengan.

24Dawuh pepélingé Panjenengan kuwi malah dadi kesenengan kula lan dadi juru rembuk kula.

25Nyawa kula kelèt marang lebu, Panjenengan supaya nguripké kula miturut karo tembungé Panjenengan.

26Urip kula wis kula tyritakké, lan Panjenengan terus nyauri. Panjenengan supaya mulangi bab pernatan Panjenengan marang kula.

27Kula supaya mangertèni marang pinuntun pepakoné Panjenengan, supaya kula ngrasaké mujijat Panjenengan.

28Nyawa kula nangis awit sedih, Panjenengan supaya nguwatké miturut tembungé Panjenengan;

29kula supaya Panjenengan adohké sangka dalan sing nyasar, lan dikèki angger-angger Panjenengan.

30Dalané kabeneran sing wis kula pilih, lan katetepan Panjenengan kula dèkèk ing ngarep kula;

31préntah pepélingé Panjenengan kula gondèli; duh GUSTI, kula supaya aja Panjenengan wirangké.

32Kula bakal manut miturut pinuntun pepakoné Panjenengan, awit Panjenengan wis ngekèki jembaré ati kula.

33Duh GUSTI, Panjenengan supaya nduduhké pinuntun bab pernatan Panjenengan marang kula, bakal kula turut tekan sak lawas-lawasé.

34Kula supaya Panjenengan kèki ngerti, nganti kula terus bakal netepi pernatan Panjenengan, bakal kula tindakké karo sak kabèhé ati.

35Kula supaya lakokké ing dalané pepakoné Panjenengan, awit kuwi sing kula senengi.

36Ati kula supaya Panjenengan adepaké marang tembung pepélingé Panjenengan, aja marang mung nguber bati.

37Mripat kula supaya Panjenengan énggoké sangka barang sing tanpa guna; kula Panjenengan uripké ing dalan pinuntun Panjenengan!

38Abdi Panjenengan supaya dikuwatké karo perjanjiané Panjenengan, sing dikèkké marang wong sing ngabekti marang Panjenengan.

39Tyiri kula sing kula kuwatérké, supaya Panjenengan singkirké sangka kula, awit angger-angger Panjenengan kuwi apik;

40tenan sing kula kangeni kuwi pepakon Panjenengan; kula Panjenengan uripké karo keadilan Panjenengan.

41Duh GUSTI, supaya kula ditibani kawelasan Panjenengan, keslametan pawèh Panjenengan kuwi tyotyok karo janji Panjenengan;

42supaya kula bisaa nyauri marang wong sing nyalahké kula, awit kula pertyaya marang tembungé Panjenengan.

43Tembung kabeneran kuwi supaya aja nganti dijikuk sangka tutuk kula, awit kula ngarep-arep marang pernatan Panjenengan.

44Kula tansah bakal nyekel pernatan Panjenengan ing sak terusé lan ing sak lawasé.

45Kula bakal urip ing katentreman, awit pepakoné Panjenengan sing kula golèki.

46Kula bakal ngutyapké tembung pepélingé Panjenengan ing ngarepé para ratu, lan kula ora bakal kewirangan.

47Kula bakal nyenengi pepakon Panjenengan sing kula trésnani kuwi.

48Tangan kula, kula unggahké marang pepakoné Panjenengan sing kula trésnani; kula bakal ngrasak-ngrasakké pernatan-pernatan Panjenengan.

49Panjenengan supaya éling marang tembung sing Panjenengan omongké marang abdi Panjenengan, awit Panjenengan wis ngekèki pengarep-arep marang kula.

50Kuwi sing dadi panglipuran kula ing njeruhné kasangsaran kula, namung perjanjian-Mu sing nguripké kula.

51Wong sing kurang ajar pada moyoki marang kula, nanging kula ora bakal nyimpang sangka angger-angger Panjenengan.

52Duh GUSTI, angger-angger Panjenengan wiwit mbiyèn tansah kula élingi, mulané kula olèh panglipuran.

53Kula nesu marang para wong duraka sing pada ninggalké angger-angger Panjenengan.

54Pernatan Panjenengan kuwi kanggo kula kaya kidung masmur, ing omah, sing kula panggoni dadi wong mantya.

55Duh GUSTI, ing wantyi wengi kula éling marang asma Panjenengan, kula bakal netepi angger-angger Panjenengan.

56Kuwi berkah-Mu marang kula, ya kuwi yèn kula manut pepakoné Panjenengan.

57GUSTI kuwi sing dadi panduman kula, kula wis janji kula bakal nyekel tembung-tembung-Mu.

58Sak kabèhé ati enggèn kula njaluk kawelasan Panjenengan, supaya Panjenengan ngekèki kawelasan marang kula tyotyok karo janji Panjenengan.

59Mlaku kula tansah kula rasakné, lan sikil kula, kula tujokké marang tembung pepélingé Panjenengan.

60Kula gelis-gelis lan ora bakal ngrendetké enggèn kula nyekel pepakon Panjenengan.

61Jireté wong duraka pada nalèni kula, nanging kula ora lali marang angger-angger Panjenengan.

62Ing wantyi tengah wengi kula nglilir memuji marang Panjenengan awit sangka pernatan-pernatan Panjenengan sing adil.

63Kula dadi siji karo kabèh wong sing ngabekti marang Panjenengan, lan karo para wong sing pada nyekel préntah-préntah Panjenengan.

64Duh GUSTI, bumi kuwi kebak karo kawelasan Panjenengan, kula supaya Panjenengan wulangi bab pernatan-Mu.

65Duh GUSTI, Panjenengan wis nindakké kabetyikan marang abdi-Mu, miturut tembung-Mu.

66Kula supaya Panjenengan wulangi bab kawityaksanan lan kaweruh sing apik, awit kula pertyaya marang pepakon-Mu.

67Sak durungé kula ngalami sangsara, mlaku kula nyimpang, nanging saiki kula gondèlan marang janji-Mu;

68Panjenengan kuwi apik lan nindakké sing betyik, kula supaya Panjenengan wulangi bab pernatan-Mu.

69Wong kurang ajar pada nindakké ala marang kula karo goroh, nanging kula bakal nyekel préntah-Mu karo sak kabèhé ati.

70Atiné para wong kuwi pada peteng kaya gajih, nanging kula, angger-angger-Mu kuwi dadi kebungahan kula,

71enggèn kula ditindes kuwi maédahi kanggo kula, ya kuwi ndadèkké kula terus nyinaoni pernatan-Mu.

72Torèt sing Panjenengan kèkké kuwi apik kanggo kula ngungkuli emas utawa slaka blébékan.

73Tangan Panjenengan sing nggawé lan nganakké kula, kula supaya Panjenengan kèki pangertèn, supaya kula bisa nyinau pepakon-Mu.

74Para wong sing ngabekti marang Panjenengan, pada nyawang kula karo bungah, awit kula ngarep-arep marang tembung-Mu.

75Duh GUSTI, kula ngerti yèn pernatan-pernatan Panjenengan kuwi adil, lan enggèn Panjenengan ndadèkké sangsara marang kula kuwi awit sangka kasetian-Mu.

76Supaya kawelasan Panjenengan kuwi dadia panglipuran kula, kaya janji-MU marang abdi-Mu.

77Kawelasané Panjenengan supaya teka marang kula supaya kula urip, awit angger-angger-Mu kuwi kesenengan kula.

78Para wong kurang ajar pada kewirangan, nanging kula disiya-siya tanpa sebab; nanging pepakon-Mu bakal kula rasak-rasaké.

79Para wong sing ngabekti marang Panjenengan, lan ngerti marang tembung pepéling-pepéling-Mu, kuwi pada ngguyupi marang kula;

80ati kula supaya bisaa lestari mantep marang pernatan-Mu, supaya kula aja nganti ngalami kisinan.

81Nyawa kula kangen marang keslametan pawèh Panjenengan, tembungé Panjenengan sing kula arep-arep;

82mripat kula bengep awit sangka anggèné ngarep-arep marang perjanjian-Mu; kula ngomong: “Kapan Panjenengan bakal nglipur kula?”

83Awit kula wis kaya kantong digarang ing kebul, nanging kula ya ora lali marang pernatan-Mu.

84Kari pira dina-dinané abdi-Mu iki? Apa mbésuk Gusti ngadili wong sing pada ngoyak kula?

85Wong kurang ajar sing ora nuruti angger-angger-Mu, kuwi pada ngeduk juglangan kanggo kula.

86Kabèh pepakon-Mu kuwi kenèng dipertyaya; kula diuyak-uyak tanpa sebab, kula supaya Panjenengan tulungi.

87Kula mèh-mèh waé dientèkké sangka bumi, nanging kula ya ora ninggalké tembung-Mu.

88Kula supaya Panjenengan uripké awit sangka kawelasan-Mu, supaya kula manut marang tembung pepéling-pepéling-Mu.

89Duh GUSTI, tembungé Panjenengan tekan sak lawas-lawasé tetep kuwat ing swarga.

90Kasetian Panjenengan kuwi turun-temurun, Panjenengan ngedekké bumi, nganti tetep ana.

91Kabèh ana nganti saiki kuwi miturut pernatan-Mu, awit sak kabèh-kabèhé kuwi pada ngladèni Panjenengan.

92Yèn angger-angger-Mu ora dadi kesenengan kula, kula mesti wis suwé mati ing kasangsaran kula.

93Kula ora bakal lali marang préntah-Mu tekan sak lawas-lawasé, awit kuwi dalané enggèn Panjenengan nguripké marang kula.

94Kula kuwi duwèk-Mu, kula supaya Panjenengan tulungi, awit kula kuwi nggolèki préntah-préntah-Mu.

95Wong duraka pada ndingkik kula, bakal ngentèkké kula, nanging kula bakal nggatèkké pepéling-pepéling-Mu.

96Kula weruh wates-watesé kasampurnan, nanging préntah Panjenengan kuwi jembar banget.

97Kula kuwi trésna banget marang angger-angger-Mu, sedina muput kula resep-resepi.

98Pepakon-Mu kuwi ngekèki kawityaksanan marang kula, ngungkuli satru kula, awit ing sak lawasé ana ing kula.

99Akal pikiran kula kuwi ngliwati para guru kula, awit tembung pepéling-pepéling-Mu kula resep-resepi.

100Kula luwih ngerti tenimbang wong-wong sing wis tuwa, awit kula nyekel préntah-préntah-Mu.

101Sikil kula, kula endek sangka kabèh dalané ala, supaya manut tembung-Mu.

102Kula ora nyimpang sangka pernatan-pernatan-Mu awit Panjenengan sing mulangi kula.

103Janji Panjenengan kuwi legi banget ing tyetak kula, ngungkuli leginé madu ing tutuk kula.

104Tembung-Mu ngolèhké kapinteran marang kula, mila kula sengit marang kabèh dalané goroh.

105Pitutur-Mu kuwi dimar ing ngarepé sikil kula lan pepadang kanggo dalan kula.

106Kula wis sumpah lan kula bakal netepi, bakal nuruti pernatan-pernatan-Mu sing adil.

107Duh GUSTI, banget enggèn kula ditindes, supaya Panjenengan nguripké tyotyok karo tembung-Mu.

108Duh GUSTI, kurban kebungahan rupa kidung pamuji kuwi, supaya bisaa nyenengké Panjenengan lan kula wulangana bab pernatan Panjenengan.

109Kula tansah nanggungké nyawa kula, nanging kula ora lali marang angger-angger-Mu.

110Wong duraka pada masang jiret kanggo kula, nanging kula ora nyimpang sangka préntah-préntah-Mu.

111Tembung pepéling-Mu kuwi dadi panduman kula sak lawas-lawasé, awit kuwi dadi kebungahané ati kula.

112Ati kula, kula adepaké supaya nandangi pernatan-Mu, ing sak lawasé nganti tekan ing pungkasan.

113Kula sengit marang wong sing mangga-mara, nanging sing kula trésnani kuwi angger-angger-Mu.

114Panjenengan kuwi pangungsèn lan tamèng kula, tembung-Mu sing kula entèn-entèni.

115Hé para wong duraka pada minggira sangka aku, supaya aku nyekel pepakoné Gusti Allahku.

116Kula supaya Panjenengan kuwatké tyotyok karo perjanjian-Mu supaya kula urip, lan aja nganti kisinan awit pengarep-arep kula.

117Kula supaya Panjenengan tulungi supaya slamet, kula tansah bakal bungah-bungah awit sangka pernatan-Mu.

118Kabèh wong sing nyimpang sangka pernatan-Mu kuwi pada Panjenengan tampik, awit tandang-gawéné tanpa guna.

119Kabèh wong duraka pada Panjenengan untyalké kaya reget, mila kula seneng marang pernatan-pernatan-Mu.

120Awak kula gemeter awit wedi marang Panjenengan, lan kula wedi marang pengadilan-Mu.

121Kabeneran lan keadilan sing wis kula lakoni, kula aja dipasrahké marang wong sing nglarani marang kula.

122Panjenengan supaya nanggung abdi-Mu ing bab kabetyikan, wong kurang ajar aja nganti pada nindes kula;

123mripat kula kangen marang keslametan pawèh-Mu lan perjanjian-Mu sing adil.

124Abdi-Mu supaya kerumat sing tyotyok karo kawelasan-Mu, lan Panjenengan wulangi bab pernatan-Mu.

125Kula kuwi abdi-Mu, supaya Panjenengan kèki pangertèn, supaya kula weruh tembung pepéling-pepéling-Mu.

126Saiki wis waktuné kanggo GUSTI nandangi penggawé; wong-wong wis pada mbubrah angger-angger-Mu.

127Mila kula seneng marang pepakon-Mu, ngliwati emas, senajan sing murni pisan.

128Kuwi sebabé kula urip karo jujur, tyotyok karo kabèh tembung-Mu, kabèh dalan goroh kula sengiti.

129Tembung pepéling-pepéling-Mu kuwi nggumunaké, mila nyawa kula nggatèkké kuwi,

130kebukaké tembung-Mu kuwi madangi, ngekèki pangertèn marang para wong sing bodo;

131tutuk kula, kula bukak amba lan mangap-mangap, awit ngelak marang pepakon-pepakon-Mu.

132Panjenengan supaya weruh kula lan gelem ngekèki kawelasan, miturut sak pantesé kanggo wong sing pada trésna marang asma-Mu.

133Jangkah kula jejekké miturut janji-Mu, lan kabèh ala aja nganti ngwasani kula.

134Kula supaya Panjenengan owalké sangka panganiayané wong, supaya kula nyekel préntah-préntah-Mu.

135Padangé praupan Panjenengan supaya njloroti abdi-Mu, lan wulangi kula bab pernatan-pernatan-Mu.

136Luh kula trotyosan kaya iliné banyu, awit wong pada ora nyekel angger-angger-Mu.

137Duh GUSTI, Panjenengan kuwi adil, lan pernatan Panjenengan kuwi bener;

138pepéling-pepéling-Mu wis Panjenengan préntahaké karo adil lan kasetian gedé.

139Kula diobong karo urupé katrésnan kula, awit satru kula pada nglalèkké kabèh tembung-Mu.

140Perjanjian-Mu kuwi murni banget, abdi-Mu seneng banget.

141Kula kuwi wong tyilik lan ala, nanging ora lali marang tembung-Mu.

142Keadilan-Mu kuwi adil tekan sak lawasé, lan angger-angger-Mu kuwi bener.

143Kula ketiban karo kangèlan lan kasusahan, nanging pepakon-Mu pada dadi kebungahan kula.

144Pepéling-pepéling-Mu kuwi adil tekan sak lawasé, kula dikèki ngerti supaya kula urip.

145Kula sambat karo sak kabèhé ati; duh GUSTI, supaya Panjenengan nyauri! pernatan-Mu bakal kula gondèli.

146Kula sambat marang Panjenengan; supaya ngluwari kula! Kula bakal nyekel pepéling-pepéling-Mu.

147Esuk mruput kula tangi lan sambat njaluk tulung, tembung-Mu sing kula arep-arep.

148Tangi kula ndisiki waktuné jaga mbengi perlu nggilut-nggilut piwulang-Mu.

149Duh GUSTI, ngrungokké sambat kula, awit sangka kawelasan-Mu; kula supaya Panjenengan uripké miturut pernatan-Mu.

150Wong sing ngoyak-oyak kula wis tyedak arep nindakké ala, wong-wong iki pada ngedohi angger-angger-Mu.

151Nanging duh GUSTI, Panjenengan tyedak, lan kabèh pepakon-Mu kuwi bener.

152Wis wiwit mbiyèn kula ngerti sangka pepéling-pepéling-Mu, yèn kuwi wis Panjenengan tetepké kanggo sak lawasé.

153Panjenengan weruh kasangsaran kula lan Panjenengan luwari, awit kula ora lali marang angger-angger-Mu.

154Panjenengan supaya gelem ngurus perkara kula, supaya Panjenengan luwari, apa malih kula supaya Panjenengan uripké miturut perjanjian-Mu.

155Keslametan kuwi adoh sangka para wong duraka, awit pada ora nggolèki pernatan-Mu.

156Duh GUSTI, kawelasan-Mu kuwi lubèr, Panjenengan nguripké kula tyotyok karo angger-angger-Mu.

157Okèh wong sing ngoyak lan sing nglawan kula, nanging kula ora nyimpang sangka pepéling-pepéling-Mu.

158Enggèn kula ndelok wong sing mlaku goroh nganti jelèh, awit kok pada ora nggatèkké janji-Mu.

159Lah kula seneng banget marang préntah-préntah-Mu! Duh GUSTI, kula supaya Panjenengan uripké awit sangka kawelasan-Mu.

160Dasaré tembung-Mu kuwi kabeneran lan kabèh angger-anggeré keadilan-Mu kuwi kanggo sak lawasé.

161Kula dioyak-oyak tanpa sebab karo para penggedé, nanging ati kula mung wedi marang tembung-Mu.

162Kula bungah karo bab janji-Mu, kaya waé wong sing olèh rayahan okèh.

163Kula geting lan rumangsa mukok marang wong tukang ngapus, nanging seneng marang angger-angger-Mu.

164Kula memuji-Mu kaping pitu sedina, awit sangka keadilané pernatan-pernatan-Mu.

165Wong sing pada seneng marang angger-angger-Mu kuwi kanggonan katentreman sing gedé, lan ora ana sandungané.

166Duh GUSTI, keslametan pawèh-Mu sing kula arep-arep, lan kula nandangi pepakon-Mu.

167Kula nggatèkké marang tembung pepéling-pepéling-Mu, banget enggèn kula seneng,

168préntah lan pepéling-pepéling-Mu pada kula gondèli, awit sak mlaku-mlaku kula ing ngarep-Mu.

169Duh GUSTI, supaya sambat kula tekan ing ngarep-Mu, kula supaya dikèki pangertèn sing tyotyok karo tembung-Mu.

170Sambat kula supaya ketampa ing ngarep-Mu, kula supaya diluwari miturut janji-Mu.

171Lambé kula ya bèn ngetokké pamuji, awit Panjenengan mulangi pernatan-Mu marang kula.

172Ilat kula ya bèn ngidungké janji-Mu, awit kabèh pepakon-Mu kuwi bener.

173Tangan-Mu supaya dadia pitulungan kula, awit préntah-Mu sing kula pilih.

174Duh GUSTI, keslametan pawèh-Mu kula arep-arep, lan angger-angger-Mu dadi kebungahan kula.

175Nyawa kula supaya bisaa urip, memuji marang Panjenengan, lan pernatan-pernatan-Mu supaya dadia pitulungan kula.

176Kula kuwi kesasar kaya wedus gèmbèl sing kesasar, abdi-Mu supaya Panjenengan golèki, awit kula ora lali marang pepakon-Mu.