John 5

Khmer 2005 (ព្រះគម្ពីរភាសាខ្មែរបច្ចុប្បន្ន ២០០៥)

← Chapter 4 Jump to: Chapter 6 →

1ក្រោយមកទៀត មានពិធីបុណ្យមួយរបស់ជន‌ជាតិយូដា ព្រះ‌យេស៊ូយាងឡើងទៅក្រុងយេរូ‌សាឡឹម។

2នៅក្រុងយេរូ‌សាឡឹម ជិតខ្លោងទ្វារឈ្មោះ «ទ្វារចៀម» មានស្រះមួយដែលគេហៅជាភាសាហេប្រឺថា «ស្រះបេថែស‌ដា» ក្បែរស្រះនោះ មានថែវប្រាំ។

3មានអ្នកជំងឺ មនុស្សខ្វាក់ មនុស្សខ្វិន មនុស្សខូចជើង និងមនុស្សស្លាប់ដៃស្លាប់ជើងជាច្រើន ដេកនៅតាមថែវទាំងនោះ [រង់‌ចាំទឹកកម្រើក

4ដ្បិតយូរៗម្ដង មានទេវតា*មួយរូបចុះមកធ្វើឲ្យទឹកស្រះកម្រើក អ្នកណាចុះទៅក្នុងទឹកកម្រើកបានមុនគេ អ្នកនោះនឹងបានជា ទោះបីមានជំងឺអ្វីក៏ដោយ]។

5នៅទីនោះ មានបុរសម្នាក់ពិការតាំងពីសាម‌សិបប្រាំបីឆ្នាំមកហើយ។

6ព្រះ‌យេស៊ូទតឃើញគាត់ដេកដូច្នេះ ព្រះអង្គជ្រាបថា គាត់នៅទីនោះជាយូរមកហើយ ព្រះអង្គមានព្រះ‌បន្ទូលសួរគាត់ថា៖ «តើអ្នកចង់ជាឬទេ?»។

7អ្នកនោះទូលព្រះអង្គថា៖ «លោកម្ចាស់អើយ ពេលទឹកកម្រើក គ្មាននរណាយកខ្ញុំទៅដាក់ក្នុងស្រះសោះ ហើយពេលណាខ្ញុំទៅដល់ មានម្នាក់ចុះទៅមុនខ្ញុំស្រេចទៅហើយ»។

8ព្រះ‌យេស៊ូមានព្រះ‌បន្ទូលទៅគាត់ថា៖ «ចូរក្រោកឡើង យកគ្រែស្នែងរបស់អ្នក ហើយដើរទៅចុះ»។

9ពេលនោះ ស្រាប់តែបុរសនោះបានជាភ្លាម គាត់ក៏យកគ្រែស្នែងរបស់គាត់ដើរទៅ រីឯថ្ងៃនោះជាថ្ងៃសប្ប័ទ*។

10ជន‌ជាតិយូដាស្ដីឲ្យបុរសដែលជានោះថា៖ «ថ្ងៃនេះជាថ្ងៃសប្ប័ទ អ្នកគ្មានសិទ្ធិលីគ្រែស្នែងរបស់អ្នកដូច្នេះឡើយ»។

11គាត់ឆ្លើយទៅគេថា៖ «លោកដែលបានធ្វើឲ្យខ្ញុំជា ប្រាប់ខ្ញុំថា “ចូរយកគ្រែស្នែងរបស់អ្នកដើរទៅចុះ!”»។

12គេសួរគាត់ថា៖ «តើលោកណាប្រាប់អ្នកឲ្យយកគ្រែស្នែងដើរទៅដូច្នេះ?»។

13ប៉ុន្តែ បុរសដែលជាមិនដឹងថានរណាបានប្រោសគាត់ឲ្យជាឡើយ ដ្បិតព្រះ‌យេស៊ូបានយាងចេញពីបណ្ដា‌ជនដែលនៅកន្លែងនោះផុតទៅហើយ។

14ក្រោយមក ព្រះ‌យេស៊ូជួបគាត់ក្នុងព្រះ‌វិហារ ក៏មានព្រះ‌បន្ទូលទៅគាត់ថា៖ «ឥឡូវនេះ អ្នកបានជាហើយ កុំប្រព្រឹត្តអំពើបាបទៀតឲ្យសោះ ក្រែងលោកើតការអាក្រក់ដល់អ្នកលើសមុនទៅទៀត»។

15បុរសនោះចេញទៅប្រាប់ជន‌ជាតិយូដាឲ្យដឹងថា គឺព្រះ‌យេស៊ូដែលបានប្រោសគាត់ឲ្យជា។

16ហេតុនេះហើយបានជាជន‌ជាតិយូដានាំគ្នាបៀត‌បៀនព្រះ‌យេស៊ូ ព្រោះព្រះអង្គធ្វើការនោះនៅថ្ងៃសប្ប័ទ។

17ព្រះ‌យេស៊ូមានព្រះ‌បន្ទូលទៅគេថា៖ «ព្រះ‌បិតារបស់ខ្ញុំធ្វើការរហូតមកទល់សព្វថ្ងៃ ខ្ញុំក៏ធ្វើការដូចព្រះអង្គដែរ»។

18កាលឮព្រះ‌បន្ទូលនេះ ជន‌ជាតិយូដារឹតតែចង់ធ្វើគុតព្រះអង្គខ្លាំងឡើងៗ មិនមែនមកពីព្រះអង្គមិនបានគោរពតាមវិន័យ*សម្រាប់ថ្ងៃសប្ប័ទប៉ុណ្ណោះទេ គឺមកពីព្រះអង្គមានព្រះ‌បន្ទូលថា ព្រះ‌ជាម្ចាស់ជាព្រះ‌បិតារបស់ព្រះអង្គផ្ទាល់ថែមទៀត ព្រះអង្គលើកខ្លួនឡើងស្មើនឹងព្រះ‌ជាម្ចាស់។

19ព្រះ‌យេស៊ូមានព្រះ‌បន្ទូលទៅគេថា៖ «ខ្ញុំសុំប្រាប់ឲ្យអ្នករាល់គ្នាដឹងច្បាស់ថា ព្រះ‌បុត្រាពុំអាចធ្វើអ្វីដោយព្រះអង្គផ្ទាល់ឡើយ គឺព្រះ‌បុត្រាធ្វើតែកិច្ចការណាដែលព្រះអង្គបានឃើញព្រះ‌បិតាធ្វើប៉ុណ្ណោះ។ កិច្ចការអ្វីដែលព្រះ‌បិតាធ្វើ ព្រះ‌បុត្រាក៏ធ្វើកិច្ចការនោះដែរ។

20ព្រះ‌បិតាមានព្រះ‌ហឫទ័យស្រឡាញ់ព្រះ‌បុត្រា និងបង្ហាញឲ្យព្រះ‌បុត្រាឃើញគ្រប់កិច្ចការដែលព្រះអង្គធ្វើ ព្រះ‌បិតានឹងបង្ហាញឲ្យព្រះ‌បុត្រាឃើញកិច្ចការធំជាងនេះទៅទៀត ដើម្បីឲ្យអ្នករាល់គ្នាងឿង‌ឆ្ងល់។

21ដូចព្រះ‌បិតាប្រោសមនុស្សស្លាប់ឲ្យមានជីវិតរស់ឡើងវិញ ព្រះ‌បុត្រាប្រទានជីវិតឲ្យនរណាក៏បាន ស្រេចតែនឹងព្រះ‌ហឫទ័យរបស់ព្រះអង្គ។

22ព្រះ‌បិតាមិនដាក់ទោសនរណាឡើយ គឺព្រះអង្គបានប្រគល់អំណាចដាក់ទោសទាំងអស់ឲ្យព្រះ‌បុត្រាវិញ

23ដើម្បីឲ្យមនុស្សគ្រប់ៗគ្នាគោរពព្រះ‌បុត្រា ដូចគេគោរពព្រះ‌បិតា។ អ្នកណាមិនគោរពព្រះ‌បុត្រាទេ អ្នកនោះក៏មិនគោរពព្រះ‌បិតា ដែលបានចាត់ព្រះ‌បុត្រាឲ្យយាងមកនោះដែរ។

24ខ្ញុំសុំប្រាប់ឲ្យអ្នករាល់គ្នាដឹងច្បាស់ថា អ្នកណាស្ដាប់សេចក្ដីដែលខ្ញុំនិយាយ ហើយជឿលើព្រះអង្គដែលបានចាត់ខ្ញុំឲ្យមក អ្នកនោះមានជីវិតអស់‌កល្បជានិច្ច គេមិនត្រូវទទួលទោសឡើយ គឺបានឆ្លងផុតពីសេចក្ដីស្លាប់ទៅរកជីវិត។

25ខ្ញុំសុំប្រាប់ឲ្យអ្នករាល់គ្នាដឹងច្បាស់ថា ដល់ពេលកំណត់ គឺឥឡូវនេះហើយ មនុស្សស្លាប់នឹងឮព្រះ‌សូរសៀងព្រះ‌បុត្រារបស់ព្រះ‌ជាម្ចាស់ ហើយអស់អ្នកដែលឮព្រះ‌សូរសៀងនោះនឹងមានជីវិតរស់នៅ

26ដ្បិតព្រះ‌បិតាជាប្រភពនៃជីវិតយ៉ាងណា ព្រះអង្គក៏ប្រទានឲ្យព្រះ‌បុត្រាធ្វើជាប្រភពនៃជីវិតយ៉ាងនោះដែរ

27ហើយព្រះ‌បិតាក៏ប្រទានឲ្យព្រះ‌បុត្រាមានអំណាចដាក់ទោសថែមទៀតផង ព្រោះព្រះ‌បុត្រាជាបុត្រមនុស្ស*។

28សុំកុំងឿង‌ឆ្ងល់ឡើយ ដ្បិតដល់ពេលកំណត់ មនុស្សស្លាប់ទាំងប៉ុន្មាននឹងឮព្រះ‌សូរសៀងរបស់ព្រះ‌បុត្រា

29ហើយចេញពីផ្នូរមក។ អ្នកដែលបានប្រព្រឹត្តអំពើល្អនឹងរស់ឡើងវិញ ដើម្បីទទួលជីវិត រីឯអ្នកដែលបានប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់នឹងរស់ឡើងវិញ ដើម្បីទទួលទោស»។

30«ខ្ញុំមិនអាចធ្វើអ្វីដោយអំណាចខ្ញុំផ្ទាល់ឡើយ ខ្ញុំវិនិច្ឆ័យគ្រប់ការទាំងអស់តាមសេចក្ដីដែលព្រះ‌បិតាមានព្រះ‌បន្ទូលមកខ្ញុំ ហើយការវិនិច្ឆ័យរបស់ខ្ញុំត្រឹមត្រូវ ព្រោះខ្ញុំមិនប្រាថ្នាធ្វើតាមបំណងចិត្តខ្ញុំឡើយ គឺធ្វើតាមព្រះ‌ហឫទ័យរបស់ព្រះអង្គដែលបានចាត់ឲ្យខ្ញុំមកនោះវិញ។

31ប្រសិនបើខ្ញុំធ្វើជាបន្ទាល់ឲ្យខ្លួនខ្ញុំផ្ទាល់ សក្ខីភាពរបស់ខ្ញុំមិនពិតទេ។

32ប៉ុន្តែ មានម្នាក់ទៀតធ្វើជាបន្ទាល់ឲ្យខ្ញុំ ហើយខ្ញុំដឹងថាសក្ខីភាពដែលអ្នកនោះថ្លែងអំពីខ្ញុំ ស្របតាមសេចក្ដីពិត។

33អ្នករាល់គ្នាបានចាត់គេឲ្យទៅសួរលោកយ៉ូហាន លោកក៏ផ្ដល់សក្ខីភាពអំពីសេចក្ដីពិត។

34ចំពោះខ្ញុំ ខ្ញុំមិនត្រូវការសក្ខីភាពពីមនុស្សណាឡើយ តែខ្ញុំពោលដូច្នេះ ដើម្បីឲ្យអ្នករាល់គ្នាទទួលការសង្គ្រោះ។

35លោកយ៉ូហាននេះប្រៀបបាននឹងចង្កៀងដែលកំពុងឆេះបំភ្លឺ ហើយអ្នករាល់គ្នាក៏ចង់រីក‌រាយនឹងពន្លឺនោះមួយស្របក់ដែរ។

36រីឯខ្ញុំវិញ ខ្ញុំមានសក្ខីភាពមួយប្រសើរជាងសក្ខីភាពរបស់លោកយ៉ូហានទៅទៀត។ ព្រះ‌បិតាប្រទានឲ្យខ្ញុំបង្ហើយកិច្ចការទាំងអម្បាលម៉ាន គឺកិច្ចការដែលខ្ញុំធ្វើនេះហើយ ជាសក្ខីភាពបញ្ជាក់ថា ព្រះអង្គបានចាត់ខ្ញុំឲ្យមកមែន។

37ព្រះ‌បិតាដែលបានចាត់ខ្ញុំឲ្យមក ក៏បានធ្វើជាបន្ទាល់ឲ្យខ្ញុំដែរ តែអ្នករាល់គ្នាមិនដែលបានឮព្រះ‌សូរសៀងរបស់ព្រះអង្គ ហើយក៏មិនដែលបានឃើញព្រះ‌ភ័ក្ត្ររបស់ព្រះអង្គផង។

38អ្នករាល់គ្នាគ្មានព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះអង្គនៅក្នុងចិត្តទេ ព្រោះអ្នករាល់គ្នាពុំជឿអ្នកដែលព្រះ‌បិតាបានចាត់ឲ្យមក។

39អ្នករាល់គ្នាខំពិនិត្យ‌ពិច័យមើលគម្ពីរ ព្រោះនឹកស្មានថានឹងបានជីវិតអស់‌កល្បជានិច្ច ដោយ‌សារគម្ពីរទាំងនេះ គឺគម្ពីរនេះហើយធ្វើជាបន្ទាល់ឲ្យខ្ញុំ

40ប៉ុន្តែ អ្នករាល់គ្នាមិនចង់មករកខ្ញុំ ដើម្បីឲ្យបានជីវិតឡើយ។

41ខ្ញុំមិនចង់ទទួលសិរី‌រុងរឿងពីមនុស្សទេ។

42ម្យ៉ាងទៀត ខ្ញុំស្គាល់ចិត្តអ្នករាល់គ្នាហើយ អ្នករាល់គ្នាគ្មានចិត្តស្រឡាញ់ព្រះ‌ជាម្ចាស់សោះ។

43ខ្ញុំមក ក្នុងព្រះ‌នាមព្រះ‌បិតាខ្ញុំ តែអ្នករាល់គ្នាមិនទទួលខ្ញុំឡើយ។ ប្រសិនបើមានម្នាក់ទៀតមកក្នុងនាមខ្លួនគេផ្ទាល់ អ្នករាល់គ្នាមុខជាទទួលគេមិនខាន!

44តើឲ្យអ្នករាល់គ្នាអាចជឿដូចម្ដេចបាន បើអ្នករាល់គ្នាចូលចិត្តទទួលសិរី‌រុងរឿងតែពីគ្នាទៅវិញទៅមកដូច្នេះ ហើយពុំស្វែងរកសិរី‌រុងរឿងពីព្រះ‌ជាម្ចាស់តែមួយគត់សោះនោះ?

45កុំនឹកស្មានថាខ្ញុំនឹងចោទប្រកាន់អ្នករាល់គ្នានៅចំពោះព្រះ‌ភ័ក្ត្រព្រះ‌បិតាឡើយ គឺលោកម៉ូសេជាទីសង្ឃឹមរបស់អ្នករាល់គ្នាវិញទេ ដែលនឹងចោទប្រកាន់។

46ប្រសិនបើអ្នករាល់គ្នាជឿពាក្យលោកម៉ូសេ អ្នករាល់គ្នាមុខជាជឿខ្ញុំមិនខាន ព្រោះលោកបានសរសេរទុកក្នុងគម្ពីរស្ដីអំពីខ្ញុំ

47ប៉ុន្តែ បើអ្នករាល់គ្នាមិនជឿសេចក្ដីដែលលោកបានសរសេរទុកទៅហើយនោះ ធ្វើម្ដេចនឹងឲ្យអ្នករាល់គ្នាជឿពាក្យរបស់ខ្ញុំបាន!»។

← Chapter 4 Jump to: Chapter 6 →