John 7

Khmer 2005 (ព្រះគម្ពីរភាសាខ្មែរបច្ចុប្បន្ន ២០០៥)

← Chapter 6 Jump to: Chapter 8 →

1ក្រោយមក ព្រះ‌យេស៊ូយាងចុះឡើងកាត់ស្រុកកាលី‌ឡេ ដ្បិតព្រះអង្គមិនសព្វព្រះ‌ហឫទ័យយាងទៅស្រុកយូដាឡើយ ព្រោះជន‌ជាតិយូដារកធ្វើគុតព្រះអង្គ។

2ពេលនោះ ជិតដល់ថ្ងៃបុណ្យមួយរបស់ជន‌ជាតិយូដា ឈ្មោះបុណ្យបារាំ*។

3បងប្អូនព្រះ‌យេស៊ូទូលព្រះអង្គថា៖ «សូមបងចាកចេញពីទីនេះទៅស្រុកយូដាទៅ ដើម្បីឲ្យសិស្សរបស់បងឃើញកិច្ចការដែលបងធ្វើ។

4អ្នកដែលចង់ឲ្យគេស្គាល់ខ្លួនមិនធ្វើការអ្វីដោយលាក់កំបាំងឡើយ។ បើបងធ្វើការអស្ចារ្យយ៉ាងនេះ ត្រូវបង្ហាញឲ្យមនុស្សលោកឃើញផង»។

5បងប្អូនរបស់ព្រះ‌យេស៊ូពុំជឿលើព្រះអង្គទេ។

6ព្រះ‌យេស៊ូមានព្រះ‌បន្ទូលទៅគេថា៖ «ពេលកំណត់របស់បងមិនទាន់មកដល់នៅឡើយទេ។ រីឯប្អូនៗវិញ ចង់ធ្វើអ្វីពេលណាក៏បាន។

7មនុស្សលោកមិនអាចស្អប់ប្អូនៗឡើយ ប៉ុន្តែ គេស្អប់បង ព្រោះបងបានបញ្ជាក់ប្រាប់ថា អំពើដែលគេប្រព្រឹត្តសុទ្ធតែអាក្រក់។

8ចូរប្អូនៗឡើងទៅចូលរួមក្នុងពិធីបុណ្យទៅ បងមិនឡើងទៅទេ ព្រោះពេលកំណត់របស់បងមិនទាន់មកដល់នៅឡើយ»។

9ព្រះ‌យេស៊ូមានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នោះហើយ ព្រះអង្គក៏គង់នៅក្នុងស្រុកកាលី‌ឡេតទៅទៀត។

10កាលប្អូនៗរបស់ព្រះ‌យេស៊ូធ្វើដំណើរទៅចូលរួមពិធីបុណ្យផុតអស់ទៅ ព្រះអង្គក៏យាងឡើងទៅដែរ ប៉ុន្តែ ព្រះអង្គយាងទៅស្ងាត់ៗ មិនឲ្យនរណាឃើញឡើយ។

11ក្នុងឱកាសបុណ្យនោះ ជន‌ជាតិយូដាតាមរកព្រះ‌យេស៊ូ គេសួរគ្នាថា៖ «តើលោកនៅឯណា?»។

12បណ្ដា‌ជនខ្សឹប‌ខ្សៀវគ្នាជាច្រើនស្ដីអំពីព្រះអង្គ ខ្លះថា«លោកនោះជាមនុស្សល្អ» ខ្លះទៀតថា «ទេ អ្នកនោះជាអ្នកបញ្ឆោតបណ្ដា‌ជន»។

13ប៉ុន្តែ គ្មាននរណាហ៊ាននិយាយអំពីព្រះអង្គដោយចំហឡើយ ព្រោះគេខ្លាចសាសន៍យូដា។

14លុះដល់ពាក់កណ្ដាលពិធីបុណ្យ ព្រះ‌យេស៊ូយាងឡើងទៅព្រះ‌វិហារ* ហើយបង្រៀនបណ្ដា‌ជន។

15ជន‌ជាតិយូដាងឿង‌ឆ្ងល់ជាខ្លាំង គេពោលថា៖ «អ្នកនេះមិនបានរៀនសូត្រអ្វីសោះ ចុះម្ដេចបានជាគាត់ចេះដឹងជ្រៅជ្រះដូច្នេះ?»។

16ព្រះ‌យេស៊ូមានព្រះ‌បន្ទូលឆ្លើយថា៖ «សេចក្ដីដែលខ្ញុំបង្រៀនមិនមែនចេញពីខ្ញុំទេ គឺចេញពីព្រះ‌ជាម្ចាស់ដែលបានចាត់ខ្ញុំឲ្យមក។

17អ្នកដែលចង់ធ្វើតាមព្រះ‌ហឫទ័យរបស់ព្រះ‌ជាម្ចាស់មុខជាដឹងថា សេចក្ដីដែលខ្ញុំបង្រៀននេះមកពីព្រះអង្គ ឬមកពីខ្ញុំផ្ទាល់មិនខាន។

18អ្នកណានិយាយដោយសំអាងលើខ្លួនផ្ទាល់ អ្នកនោះរកកិត្តិយស សម្រាប់តែខ្លួនឯងប៉ុណ្ណោះ។ រីឯអ្នកដែលរកតែសិរី‌រុងរឿង របស់ព្រះអង្គដែលចាត់ខ្លួនឲ្យមក និយាយតែសេចក្ដីពិត ឥតកុហកឡើយ។

19លោកម៉ូសេប្រគល់ក្រឹត្យ‌វិន័យទុកឲ្យអ្នករាល់គ្នារួចស្រេចហើយ ប៉ុន្តែ ក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា គ្មាននរណាម្នាក់ប្រតិបត្តិតាមក្រឹត្យ‌វិន័យនោះទេ។ ហេតុអ្វីបានជាអ្នករាល់គ្នារកសម្លាប់ខ្ញុំដូច្នេះ?»។

20បណ្ដា‌ជនតបទៅព្រះអង្គថា៖ «លោកពិតជាមានអារក្សចូលហើយបានជានិយាយដូច្នេះ តើនរណារកសម្លាប់លោក?»។

21ព្រះ‌យេស៊ូមានព្រះ‌បន្ទូលទៅគេថា៖ «ខ្ញុំបានធ្វើកិច្ចការតែមួយ ហើយអ្នកទាំងអស់គ្នាបែរជាងឿង‌ឆ្ងល់ទៅវិញ។

22លោកម៉ូសេ*បានបង្គាប់អ្នករាល់គ្នាឲ្យធ្វើពិធីកាត់ស្បែក* (តាមពិត គឺបុព្វបុរស*របស់អ្នករាល់គ្នាឯ‌ណោះជាអ្នកបង្គាប់ឲ្យធ្វើពិធីនេះ មិនមែនលោកម៉ូសេទេ) ហើយអ្នករាល់គ្នាធ្វើពិធីកាត់ស្បែកនៅថ្ងៃសប្ប័ទ*។

23បើអ្នករាល់គ្នាធ្វើពិធីកាត់ស្បែកនៅថ្ងៃសប្ប័ទ តែឥតបំពានលើវិន័យរបស់លោកម៉ូសេទេនោះ ចុះហេតុដូចម្ដេចជាអ្នករាល់គ្នាខឹងខ្ញុំ ដែលបានប្រោសមនុស្សមួយទាំងមូលឲ្យបានជា នៅថ្ងៃសប្ប័ទដូច្នេះ?

24កុំនាំគ្នាវិនិច្ឆ័យដោយគ្រាន់តែឃើញផ្នែកខាងក្រៅនោះឡើយ ចូរវិនិច្ឆ័យឲ្យបានត្រឹមត្រូវវិញ»។

25មានអ្នកក្រុងយេរូ‌សាឡឹមខ្លះពោលថា៖ «លោកនេះហើយដែលគេរកសម្លាប់

26ឥឡូវនេះ លោកនិយាយដោយចេញមុខ ចុះម្ដេចបានជាគ្មាននរណាថាអ្វីលោកដូច្នេះ? អ្នកដឹកនាំរបស់យើងប្រហែលទទួលស្គាល់ថា លោកពិតជាព្រះ‌គ្រិស្ត*ទេដឹង

27ប៉ុន្តែ ពេលព្រះ‌គ្រិស្តយាងមក គ្មាននរណាដឹងថាព្រះអង្គយាងមកពីណាទេ។ រីឯលោកនេះវិញ យើងដឹងហើយថាគាត់មកពីណា»។

28ពេលនោះ ព្រះ‌យេស៊ូបង្រៀនបណ្ដា‌ជនក្នុងព្រះ‌វិហារ* ព្រះអង្គបន្លឺព្រះ‌សូរសៀងខ្លាំងៗថា៖ «អ្នករាល់គ្នាថាស្គាល់ខ្ញុំ ហើយដឹងថាខ្ញុំមកពីណាទៀត!។ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំមិនមែនមកក្នុងនាមខ្ញុំឡើយ ព្រះអង្គដែលចាត់ខ្ញុំឲ្យមក ព្រះអង្គសម្តែងសេចក្ដីពិត តែអ្នករាល់គ្នាមិនស្គាល់ព្រះអង្គទេ។

29រីឯខ្ញុំវិញ ខ្ញុំស្គាល់ព្រះអង្គ ព្រោះខ្ញុំចេញមកពីព្រះអង្គ ហើយព្រះអង្គបានចាត់ខ្ញុំឲ្យមក»។

30ពេលនោះ ពួកគេរកចាប់ព្រះ‌យេស៊ូ ប៉ុន្តែ គ្មាននរណាហ៊ានលូកដៃចាប់ព្រះអង្គទេ ព្រោះពេលកំណត់របស់ព្រះអង្គពុំទាន់បានមកដល់នៅឡើយ។

31ក្នុងចំណោមបណ្ដា‌ជន មានមនុស្សជាច្រើនបានជឿលើព្រះ‌យេស៊ូ គេពោលថា៖ «ពេលព្រះ‌គ្រិស្តយាងមក តើព្រះអង្គនឹងសម្តែងទីសម្គាល់ច្រើនជាងលោកនេះឬ?»។

32ពួកខាងគណៈផារីស៊ី*បានដឹងសេចក្ដីទាំងអស់ដែលបណ្ដា‌ជនខ្សឹបខ្សៀវគ្នាអំពីព្រះ‌យេស៊ូ។ ពេលនោះ ពួកនាយកបូជា‌ចារ្យ* និងពួកខាងគណៈ‌ផារីស៊ី ក៏ចាត់កងរក្សាព្រះ‌វិហារ*ឲ្យមកចាប់ព្រះអង្គ។

33ព្រះ‌យេស៊ូមានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ «ខ្ញុំនៅជាមួយអ្នករាល់គ្នាតែមួយរយៈពេលដ៏ខ្លីទៀតប៉ុណ្ណោះ បន្ទាប់មក ខ្ញុំនឹងទៅឯព្រះអង្គដែលបានចាត់ខ្ញុំឲ្យមកនោះវិញហើយ។

34អ្នករាល់គ្នានឹងតាមរកខ្ញុំ តែរកមិនឃើញទេ ដ្បិតអ្នករាល់គ្នាពុំអាចទៅកន្លែង ដែលខ្ញុំនៅនោះឡើយ»។

35ជន‌ជាតិយូដាសួរគ្នាថា៖ «តើគាត់បម្រុងទៅណាបានជាយើងពុំអាចនឹងរកគាត់ឃើញដូច្នេះ? តើគាត់គិតទៅនៅជាមួយជន‌ជាតិយូដា ដែលខ្ចាត់‌ខ្ចាយក្នុងចំណោមជន‌ជាតិក្រិក ហើយបង្រៀនពួកក្រិកឬ?

36គាត់មានប្រសាសន៍ថា “អ្នករាល់គ្នានឹងតាមរកខ្ញុំ តែរកមិនឃើញទេ ដ្បិតអ្នករាល់គ្នាពុំអាចទៅកន្លែងដែលខ្ញុំនៅនោះឡើយ” តើមានន័យដូចម្ដេច?»។

37នៅថ្ងៃបញ្ចប់ពិធីបុណ្យជាថ្ងៃឱឡា‌រិកបំផុត ព្រះ‌យេស៊ូឈរនៅមុខបណ្ដា‌ជន បន្លឺព្រះ‌សូរសៀងយ៉ាងខ្លាំងថា៖ «អ្នកណាស្រេកទឹក សុំអញ្ជើញមករកខ្ញុំ ហើយពិសាចុះ។

38អ្នកណាជឿលើខ្ញុំ នឹងមានទន្លេបង្ហូរទឹកផ្ដល់ជីវិតចេញពីអ្នកនោះមក ដូចមានចែងទុកក្នុងគម្ពីរមកស្រាប់»។

39ព្រះអង្គមានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះសំដៅទៅលើព្រះ‌វិញ្ញាណ ដែលអស់អ្នកជឿលើព្រះអង្គនឹងត្រូវទទួល ដ្បិតពេលនោះ ព្រះ‌ជាម្ចាស់ពុំទាន់បានប្រទានព្រះ‌វិញ្ញាណមកទេ ពី‌ព្រោះព្រះ‌យេស៊ូពុំទាន់សម្តែងសិរី‌រុងរឿង នៅឡើយ។

40ក្រោយពីបានឮព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះអង្គហើយ ក្នុងចំណោមបណ្ដា‌ជន មានអ្នកខ្លះពោលថា៖ «លោកនេះពិតជាព្យាការី*ដែលយើងរង់‌ចាំនោះមែន!» ។

41អ្នកខ្លះទៀតពោលថា៖ «លោកនេះជាព្រះ‌គ្រិស្ត*»។ ប៉ុន្តែ មានអ្នកផ្សេងទៀតពោលជំទាស់ថា៖ «ព្រះ‌គ្រិស្តមិនមែនមកពីស្រុកកាលី‌ឡេទេ

42ដ្បិតមានចែងទុកក្នុងគម្ពីរថា “ព្រះ‌គ្រិស្តជាព្រះ‌រាជ‌វង្សរបស់ព្រះ‌បាទដាវីឌ ហើយព្រះអង្គនឹងយាងមកពីភូមិបេថ្លេ‌ហិម ជាភូមិកំណើតរបស់ព្រះ‌បាទដាវីឌ” »។

43បណ្ដា‌ជនក៏បាក់បែកគ្នា ព្រោះតែព្រះអង្គ។

44ក្នុងចំណោមបណ្ដា‌ជន មានអ្នកខ្លះចង់ចាប់ព្រះអង្គ ប៉ុន្តែ គ្មាននរណាហ៊ានចាប់ព្រះអង្គឡើយ។

45កងរក្សាព្រះ‌វិហារ*វិលទៅជួបពួកនាយកបូជា‌ចារ្យ* និងពួកខាងគណៈផារីស៊ី*វិញ លោកទាំងនោះសួរពួកគេថា៖ «ហេតុដូចម្ដេចបានជាអ្នករាល់គ្នាមិនចាប់គាត់នាំយកមក?»។

46កងរក្សាព្រះ‌វិហារឆ្លើយថា៖ «ពុំដែលមាននរណានិយាយដូចលោកនោះឡើយ»។

47ពួកខាងគណៈផារីស៊ីពោលទៅគេវិញថា៖ «អ្នករាល់គ្នាចាញ់បោកអ្នកនោះដែរឬ!

48ក្នុងចំណោមអ្នកដឹកនាំ និងក្នុងចំណោមពួកខាងគណៈផារីស៊ី គ្មាននរណាជឿលើអ្នកនោះសោះ

49មានតែបណ្ដា‌ជនដែលមិនស្គាល់ក្រឹត្យ‌វិន័យទេ ដែលជឿ។ ពួកនោះសុទ្ធតែត្រូវបណ្ដា‌សា!»។

50ក្នុងចំណោមពួកខាងគណៈផារីស៊ី មានបុរសម្នាក់ឈ្មោះ នីកូ‌ដេម ជាអ្នកដែលបានទៅគាល់ព្រះ‌យេស៊ូកាលពីមុន មានប្រសាសន៍ថា៖

51«តាមច្បាប់របស់យើង យើងមិនអាចដាក់ទោសនរណាម្នាក់ឡើយ ដរាបណាមិនទាន់បានឮពាក្យរបស់គេ ហើយមិនបានដឹងអំពីកិច្ចការដែលគេបានប្រព្រឹត្តសិនទេនោះ»។

52ពួកគេតបទៅលោកវិញថា៖ «តើលោកជាពួកកាលី‌ឡេដែរឬ? សុំលោកពិចារណាមើល៍ ពុំដែលមានព្យាការីណាម្នាក់កើតពីស្រុកកាលី‌ឡេឡើយ»។ [

53បន្ទាប់មក ម្នាក់ៗក៏វិលត្រឡប់ទៅផ្ទះរៀងៗខ្លួនវិញ។

← Chapter 6 Jump to: Chapter 8 →