Mark 4

Khmer 2005 (ព្រះគម្ពីរភាសាខ្មែរបច្ចុប្បន្ន ២០០៥)

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →

1ព្រះ‌យេស៊ូចាប់ផ្ដើមបង្រៀនបណ្ដា‌ជននៅតាមឆ្នេរសមុទ្រម្ដងទៀត។ មានបណ្ដា‌ជនច្រើនកុះ‌ករនាំគ្នាមករកព្រះអង្គ ព្រះអង្គក៏យាងចុះទៅគង់ក្នុងទូកមួយ នៅក្បែរមាត់ច្រាំង រីឯបណ្ដា‌ជនអង្គុយនៅលើគោក តាមឆ្នេរសមុទ្រ។

2ព្រះអង្គប្រើពាក្យប្រស្នាបង្រៀនគេអំពីសេចក្ដីជាច្រើន។ ព្រះអង្គបង្រៀនគេថា៖

3«ចូរស្ដាប់ មានបុរសម្នាក់ចេញទៅព្រោះស្រូវ។

4ពេលគាត់ព្រោះ មានគ្រាប់ពូជខ្លះធ្លាក់ទៅលើផ្លូវ ហើយសត្វមកចឹកស៊ីអស់ទៅ។

5មានគ្រាប់ពូជខ្លះទៀតធ្លាក់ទៅលើកន្លែងមានថ្មពុំសូវមានដី គ្រាប់ពូជក៏ដុះឡើងភ្លាម ព្រោះដីមិនជ្រៅ។

6លុះដល់ថ្ងៃក្ដៅ ពន្លកដែលដុះឡើងនោះក៏ក្រៀមស្វិតអស់ទៅ ព្រោះឫសចាក់មិនជ្រៅ។

7មានគ្រាប់ពូជខ្លះទៀតធ្លាក់ទៅលើដីដែលមានបន្លា។ បន្លាក៏ដុះឡើងរួបរឹតស្រូវ មិនឲ្យបង្កើតផលឡើយ។

8គ្រាប់ពូជឯទៀតៗធ្លាក់ទៅលើដីមានជី‌ជាតិល្អ គ្រាប់ពូជក៏ដុះឡើង ហើយលូត‌លាស់បង្កើតផល ខ្លះឲ្យផលមួយជាសាម‌សិប ខ្លះទៀតឲ្យមួយជាហុក‌សិប និងខ្លះទៀតមួយជាមួយរយ»។

9បន្ទាប់មក ព្រះអង្គមានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ «អស់អ្នកដែលឮពាក្យនេះ សូមយកទៅពិចារណាចុះ!»។

10កាលព្រះ‌យេស៊ូគង់នៅដាច់ឡែកពីបណ្ដា‌ជន អស់អ្នកដែលនៅជាមួយព្រះអង្គ និងសិស្សទាំងដប់‌ពីររូប ទូលសួរព្រះអង្គអំពីពាក្យប្រស្នាទាំងនោះ។

11ព្រះអង្គមានព្រះ‌បន្ទូលតបថា៖ «ព្រះ‌ជាម្ចាស់បានប្រោសប្រទានឲ្យអ្នករាល់គ្នា យល់គម្រោង‌ការដ៏លាក់កំបាំងនៃព្រះ‌រាជ្យ*របស់ព្រះអង្គ។ រីឯអ្នកដទៃ គេឮសេចក្ដីទាំងអស់ជាពាក្យប្រស្នាវិញ។

12ដូច្នេះ ទោះបីគេខំប្រឹងមើលក៏ពុំឃើញ គេខំប្រឹងស្ដាប់ក៏ពុំយល់ដែរ ក្រែងលោគេប្រែចិត្តគំនិត ហើយព្រះ‌ជាម្ចាស់នឹងអត់‌ទោសឲ្យគេ »។

13ព្រះ‌យេស៊ូមានព្រះ‌បន្ទូលទៀតថា៖ «បើអ្នករាល់គ្នាមិនយល់ប្រស្នានេះផង ធ្វើម្ដេចឲ្យអ្នករាល់គ្នាយល់ប្រស្នាឯទៀតៗបាន!

14អ្នកព្រោះស្រូវ សាបព្រោះព្រះ‌បន្ទូល

15មនុស្សខ្លះប្រៀប‌បីដូចជាផ្លូវ ដែលព្រះ‌បន្ទូលបានធ្លាក់ទៅលើ កាលបានស្ដាប់ព្រះ‌បន្ទូលហើយ មារសាតាំង*ក៏មកឆក់យកព្រះ‌បន្ទូល ដែលបានព្រោះក្នុងចិត្តគេទៅភ្លាម។

16មនុស្សដែលបានទទួលគ្រាប់ពូជនៅលើដីមានថ្មក៏ដូច្នោះដែរ កាលបានស្ដាប់ព្រះ‌បន្ទូលហើយ គេទទួលយកភ្លាមដោយអំណរ

17ប៉ុន្តែ គេពុំទុកឲ្យព្រះ‌បន្ទូលចាក់ឫសនៅក្នុងខ្លួនគេឡើយ គឺគេជាប់ចិត្តតែមួយ‌ភ្លែត។ លុះដល់មានទុក្ខវេទនា ឬត្រូវគេបៀត‌បៀនព្រោះតែព្រះ‌បន្ទូល គេក៏បោះបង់ចោលជំនឿភ្លាម។

18មនុស្សខ្លះទទួលគ្រាប់ពូជនៅលើដីដែលមានបន្លា គេបានស្ដាប់ព្រះ‌បន្ទូលដែរ

19ប៉ុន្តែ ការខ្វល់‌ខ្វាយអំពីជីវិតរស់នៅក្នុងលោកីយ៍ ចិត្តលោភ‌លន់ចង់បានទ្រព្យសម្បត្តិ និងចិត្តប៉ង‌ប្រាថ្នាផ្សេងៗ រឹបរួតព្រះ‌បន្ទូលមិនឲ្យបង្កើតផលឡើយ។

20រីឯអ្នកដែលបានទទួលគ្រាប់ពូជនៅលើដីមានជី‌ជាតិល្អ កាលបានស្ដាប់ព្រះ‌បន្ទូលហើយ ក៏ទទួលយកបង្កបង្កើតផល អ្នកខ្លះបានមួយជាសាម‌សិប អ្នកខ្លះបានមួយជាហុក‌សិប អ្នកខ្លះទៀតបានមួយជាមួយ‌រយ»។

21បន្ទាប់មក ព្រះអង្គមានព្រះ‌បន្ទូលទៅគេថា៖ «គេមិនដែលអុជចង្កៀង ហើយយកធុងគ្របពីលើ ឬយកទៅដាក់ក្រោមគ្រែឡើយ។ គេតែងយកចង្កៀងទៅដាក់លើជើងចង្កៀងវិញ។

22គ្រប់ការលាក់កំបាំងនឹងត្រូវបើកឲ្យគេដឹង ហើយគ្រប់អាថ៌‌កំបាំងក៏នឹងត្រូវលេចមកឲ្យមនុស្សគ្រប់គ្នាឃើញច្បាស់ដែរ។

23អ្នកណាឮពាក្យនេះ សូមយកទៅពិចារណាចុះ!»។

24ព្រះ‌យេស៊ូមានព្រះ‌បន្ទូលទៀតថា៖ «ចូរអ្នករាល់គ្នាប្រុងប្រយ័ត្ននឹងសេចក្ដី ដែលអ្នករាល់គ្នាស្ដាប់នេះឲ្យមែនទែន។ ព្រះ‌ជាម្ចាស់នឹងវាល់ឲ្យអ្នករាល់គ្នាតាមរង្វាល់ ដែលអ្នករាល់គ្នាវាល់ឲ្យអ្នកដទៃ ហើយព្រះអង្គនឹងបន្ថែមឲ្យអ្នករាល់គ្នា

25ព្រោះអ្នកណាមានហើយ ព្រះ‌ជាម្ចាស់នឹងប្រទានឲ្យថែមទៀត តែអ្នកណាដែលគ្មាន ព្រះអង្គនឹងហូតយកអ្វីៗដែលអ្នកនោះមានផង»។

26ព្រះ‌យេស៊ូមានព្រះ‌បន្ទូលទៀតថា៖ «ព្រះ‌រាជ្យ*របស់ព្រះ‌ជាម្ចាស់ប្រៀបបីដូចជាបុរសម្នាក់ព្រោះស្រូវ នៅក្នុងស្រែរបស់ខ្លួន។

27ទោះបីគាត់ដេកក្ដី ក្រោកក្ដី យប់ក្ដី ថ្ងៃក្ដី គ្រាប់ពូជនៅតែមានពន្លកដុះឡើង ដោយគាត់ពុំបានដឹងថា គ្រាប់ពូជនោះដុះរបៀបណាឡើយ

28ដ្បិតដីធ្វើឲ្យពូជបង្កើតផលដោយខ្លួនឯង ដំបូងមានពន្លកលេចឡើង បន្ទាប់មកក៏បែកជាកួរ ហើយចេញជាគ្រាប់ស្រូវ។

29លុះស្រូវទុំ គេយកកណ្ដៀវមកច្រូត ដ្បិតដល់រដូវចម្រូតហើយ»។

30ព្រះអង្គមានព្រះ‌បន្ទូលទៀតថា៖ «តើយើងប្រដូចព្រះ‌រាជ្យរបស់ព្រះ‌ជាម្ចាស់ទៅនឹងអ្វី? តើយើងយកប្រស្នាណាមកប្រដូចនឹងព្រះ‌រាជ្យរបស់ព្រះអង្គ?

31ព្រះ‌រាជ្យរបស់ព្រះ‌ជាម្ចាស់ប្រៀប‌បីដូចជាគ្រាប់ពូជម្យ៉ាង កាលគេព្រោះលើដី គ្រាប់ពូជនោះល្អិតជាងគេទាំងអស់ក្នុងលោក។

32លុះព្រោះរួចហើយ គ្រាប់ពូជនោះក៏ដុះឡើងធំជាងដំណាំឯទៀតៗ ព្រមទាំងបែកមែកសាខា មានម្លប់ឲ្យបក្សា‌បក្សីមកធ្វើសំបុកជ្រកអាស្រ័យ»។

33ព្រះ‌យេស៊ូតែងប្រកាសព្រះ‌បន្ទូល ដោយប្រើជាពាក្យប្រស្នារបៀបនេះ តាមតែគេអាចយល់បាន។

34ព្រះអង្គតែងមានព្រះ‌បន្ទូលទៅគេសុទ្ធតែជាពាក្យប្រស្នា ប៉ុន្តែ ពេលនៅដាច់ឡែកពីបណ្ដា‌ជន ព្រះអង្គបក‌ស្រាយទាំងអស់ប្រាប់ពួកសិស្ស*។

35នៅល្ងាចថ្ងៃដដែលនោះ ព្រះ‌យេស៊ូមានព្រះ‌បន្ទូលទៅពួកសិស្ស*ថា៖ «យើងនាំគ្នាឆ្លងទៅត្រើយម្ខាង»។

36ពួកសិស្សក៏ចេញពីបណ្ដា‌ជន ហើយអុំ‌ទូកដែលមានព្រះ‌យេស៊ូគង់នៅក្នុងនោះ ដោយមានទូកឯទៀតៗទៅជាមួយដែរ។

37ស្រាប់តែមានខ្យល់ព្យុះបក់បោកមកយ៉ាងខ្លាំង ហើយរលកក៏បោកប៉ះនឹងទូក បណ្ដាលឲ្យទឹកចូលស្ទើរពេញ។

38រីឯព្រះ‌យេស៊ូវិញ ព្រះអង្គផ្ទំលក់លើខ្នើយ នៅកន្សៃទូក។ ពួកសិស្សដាស់ព្រះអង្គថា៖ «លោកគ្រូ យើងស្លាប់ឥឡូវហើយ! លោកមិនអើពើទេឬ?»។

39ព្រះ‌យេស៊ូតើនឡើង មានព្រះ‌បន្ទូលគំរាមខ្យល់ព្យុះ និងបញ្ជាសមុទ្រថា៖ «ស្ងប់ស្ងៀមទៅ!»។ ពេលនោះ ខ្យល់ព្យុះក៏ស្ងប់ ហើយផ្ទៃទឹកក៏រាបស្មើដែរ។

40បន្ទាប់មក ព្រះ‌យេស៊ូមានព្រះ‌បន្ទូលទៅពួកសិស្សថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាអ្នករាល់គ្នាភិត‌ភ័យដូច្នេះ? អ្នករាល់គ្នាមិនទាន់មានជំនឿទេឬ?»។

41ពួកគេកោតស្ញប់‌ស្ញែងជាខ្លាំង ហើយនិយាយគ្នាទៅវិញទៅមកថា៖ «តើលោកនេះជានរណាបានជាខ្យល់ព្យុះ និងសមុទ្រស្ដាប់បង្គាប់លោកដូច្នេះ?»។

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →