Mark 5

Khmer 2005 (ព្រះគម្ពីរភាសាខ្មែរបច្ចុប្បន្ន ២០០៥)

← Chapter 4 Jump to: Chapter 6 →

1ព្រះ‌យេស៊ូ និងពួកសិស្ស*បានទៅដល់ត្រើយម្ខាង ក្នុងតំបន់គេរ៉ា‌ស៊ីន។

2កាលព្រះអង្គយាងឡើងពីទូកភ្លាម បុរសម្នាក់មានវិញ្ញាណអាក្រក់ក្នុងខ្លួន ចេញពីទីបញ្ចុះសព ដើរតម្រង់មករកព្រះអង្គ។

3បុរសនេះស្នាក់នៅតែតាមទីបញ្ចុះ‌សព គ្មាននរណាអាចចងគាត់បានឡើយ សូម្បីតែយកច្រវាក់មកចងក៏មិនជាប់ដែរ។

4គេដាក់ខ្នោះជើង និងយកច្រវាក់ចងគាត់ច្រើនដង ប៉ុន្តែ គាត់នៅតែកាច់បំបាក់ច្រវាក់ និងខ្នោះទាំងនោះជានិច្ច គ្មាននរណាអាចបង្ក្រាបគាត់ឡើយ។

5គាត់រស់នៅតាមទីបញ្ចុះសព និងតាមភ្នំ ទាំងយប់ទាំងថ្ងៃ ហើយចេះតែស្រែក ព្រមទាំងយកថ្មមកអារសាច់ខ្លួនឯងថែមទៀតផង។

6កាលគាត់ឃើញព្រះ‌យេស៊ូពីចម្ងាយ ក៏រត់មកក្រាបថ្វាយ‌បង្គំព្រះអង្គ

7ហើយស្រែកយ៉ាងខ្លាំងថា៖ «ឱព្រះ‌យេស៊ូ ជាព្រះ‌បុត្រារបស់ព្រះ‌ជាម្ចាស់ដ៏ខ្ពង់‌ខ្ពស់បំផុតអើយ តើព្រះអង្គចង់ធ្វើអ្វីទូលបង្គំ? ទូលបង្គំអង្វរព្រះអង្គក្នុងព្រះ‌នាមព្រះ‌ជាម្ចាស់ សូមមេត្តាកុំធ្វើទុក្ខទោសទូលបង្គំអី!»។

8វិញ្ញាណអាក្រក់និយាយដូច្នេះ ព្រោះព្រះ‌យេស៊ូបានបញ្ជាវាថា៖ «នែ៎វិញ្ញាណអាក្រក់ ចូរចេញពីអ្នកនេះទៅ!»។

9ព្រះ‌យេស៊ូមានព្រះ‌បន្ទូលទៅវិញ្ញាណអាក្រក់ថា៖ «ឯងឈ្មោះអី?» វិញ្ញាណអាក្រក់ឆ្លើយថា៖ «ទូលបង្គំឈ្មោះកង‌ទ័ព ដ្បិតយើងខ្ញុំមានគ្នាច្រើន»។

10វាទទូចអង្វរ សូមកុំឲ្យព្រះអង្គបណ្ដេញពួកវាចេញពីស្រុកនោះ។

11នៅក្បែរនោះ មានជ្រូកមួយហ្វូងធំកំពុងរកស៊ីនៅតាមចង្កេះភ្នំ។

12វិញ្ញាណអាក្រក់ទាំងនោះអង្វរព្រះ‌យេស៊ូថា៖ «សូមបញ្ជូនយើងខ្ញុំឲ្យទៅចូលក្នុងជ្រូកទាំងនោះទៅ!»។

13ព្រះ‌យេស៊ូក៏យល់ព្រម។ វិញ្ញាណអាក្រក់ចេញពីបុរសនោះទៅចូលក្នុងជ្រូក ហ្វូងជ្រូកដែលមានចំនួនប្រមាណជាពីរពាន់ក្បាល ក៏បោលចុះតាមជម្រាលភ្នំ តម្រង់ទៅសមុទ្រ លង់ទឹកងាប់អស់។

14ពួកអ្នកថែ‌រក្សាហ្វូងជ្រូកយករឿងនេះរត់ទៅប្រាប់អ្នកនៅទីក្រុង និងអ្នកនៅស្រុកស្រែ មនុស្ស‌ម្នាក៏នាំគ្នាមកមើលហេតុ‌ការណ៍នោះ។

15គេចូលមករកព្រះ‌យេស៊ូ ឃើញបុរសដែលមានអារក្សចូលកាលពីមុន អង្គុយ មានសម្លៀក‌បំពាក់ ហើយដឹងស្មារតី នោះគេក៏នាំគ្នាកោតស្ញប់‌ស្ញែង។

16អស់អ្នកដែលបានឃើញផ្ទាល់នឹងភ្នែក រៀបរាប់ប្រាប់គេអំពីហេតុ‌ការណ៍ ដែលកើតមានដល់បុរសនោះ និងអំពីហ្វូងជ្រូក។

17គេទូល‌អង្វរព្រះ‌យេស៊ូឲ្យចាកចេញពីស្រុកភូមិរបស់គេ។

18ពេលព្រះអង្គកំពុងយាងចុះទូក បុរសដែលអារក្សចូលពីមុន បានអង្វរសុំនៅជាមួយព្រះអង្គ។

19ព្រះ‌យេស៊ូមិនយល់ព្រមទេ ផ្ទុយទៅវិញ ព្រះអង្គមានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ «ចូរអ្នកត្រឡប់ទៅផ្ទះ ទៅនៅជាមួយក្រុមគ្រួសារវិញចុះ ហើយរៀបរាប់ហេតុ‌ការណ៍ទាំងប៉ុន្មាន ដែលព្រះ‌អម្ចាស់បានប្រោសដល់អ្នកដោយព្រះ‌ហឫទ័យអាណិតអាសូរ»។

20បុរសនោះក៏ចេញទៅ ហើយចាប់ផ្ដើមប្រកាសប្រាប់ឲ្យប្រជា‌ជនក្នុងស្រុកដេកា‌ប៉ូល ដឹងអំពីការទាំងអស់ ដែលព្រះ‌យេស៊ូបានប្រោសដល់គាត់។ អស់អ្នកដែលបានឮពាក្យគាត់ កោតស្ញប់‌ស្ញែងក្រៃ‌លែង។

21ព្រះ‌យេស៊ូឆ្លងទូកពីត្រើយម្ខាងមកវិញ ព្រះអង្គគង់នៅឆ្នេរសមុទ្រ។ មានបណ្ដា‌ជនច្រើនកុះ‌ករមកចោម‌រោមព្រះអង្គម្ដងទៀត។

22ពេលនោះ មានអ្នកទទួលខុសត្រូវលើសាលាប្រជុំ*ម្នាក់ឈ្មោះ យ៉ៃរូស មកដល់។ កាលគាត់ឃើញព្រះ‌យេស៊ូ គាត់ក្រាបទៀបព្រះ‌បាទាព្រះអង្គ

23ហើយទទូចអង្វរព្រះអង្គថា៖ «កូនស្រីរបស់ខ្ញុំប្របាទឈឺធ្ងន់ ជិតស្លាប់ សូមលោកអាណិតមេត្តាអញ្ជើញទៅដាក់ដៃ*លើនាង ដើម្បីសង្គ្រោះនាងឲ្យមានជីវិត»។

24ព្រះ‌យេស៊ូយាងទៅជាមួយគាត់។ មានបណ្ដា‌ជនជាច្រើនកុះ‌ករតាមព្រះអង្គទៅ ទាំងប្រជ្រៀតគ្នាជុំ‌វិញព្រះអង្គ។

25នៅពេលនោះ មានស្ត្រីម្នាក់កើតជំងឺធ្លាក់ឈាមដប់‌ពីរឆ្នាំមកហើយ។

26គ្រូពេទ្យជាច្រើនបានព្យាបាលនាង តែនាងឈឺចុកចាប់រឹតតែខ្លាំង។ នាងបានចំណាយទ្រព្យសម្បត្តិទាំងប៉ុន្មានដែលនាងមាន តែជំងឺរបស់នាងនៅតែមិនបានធូរស្រាលទេ ផ្ទុយទៅវិញ នាងកាន់តែឈឺខ្លាំងឡើងៗ។

27នាងបានឮគេនិយាយអំពីព្រះ‌យេស៊ូ ក៏ចូលក្នុងចំណោមបណ្ដា‌ជន ពាល់ព្រះ‌ពស្ដ្ររបស់ព្រះអង្គពីខាងក្រោយ

28ដ្បិតនាងនឹកក្នុងចិត្តថា៖ «បើខ្ញុំបានពាល់អាវរបស់លោក ខ្ញុំមុខជាទទួលការសង្គ្រោះមិនខាន»។

29រំពេចនោះ ឈាមឈប់ធ្លាក់ភ្លាម ហើយនាងដឹងថាខ្លួននាងបានជាសះ‌ស្បើយពីរោគា។

30នៅពេលនោះ ព្រះ‌យេស៊ូជ្រាបភ្លាមថា មានឫទ្ធា‌នុភាពមួយចេញពីព្រះអង្គ ព្រះអង្គបែរទៅរកបណ្ដា‌ជន មានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ «អ្នកណាពាល់អាវខ្ញុំ?»។

31ពួកសិស្ស*ទូលព្រះអង្គថា៖ «ព្រះ‌គ្រូឃើញស្រាប់ហើយ បណ្ដា‌ជនប្រជ្រៀតប៉ះនឹងព្រះ‌គ្រូគ្រប់គ្នា ចុះហេតុដូចម្ដេចបានជាព្រះ‌គ្រូសួរថា អ្នកណាពាល់ព្រះ‌គ្រូដូច្នេះ?»។

32ព្រះ‌យេស៊ូទតមើលជុំ‌វិញ ដើម្បីឲ្យដឹងថា អ្នកណាបានពាល់ព្រះអង្គ។

33ស្ត្រីនោះភ័យញ័ររន្ធត់ ព្រោះនាងដឹងអំពីហេតុដែលកើតដល់ខ្លួននាង។ នាងមកក្រាបទៀបព្រះ‌បាទាព្រះ‌យេស៊ូ ហើយទូលការពិតទាំងអស់ថ្វាយព្រះអង្គ។

34ព្រះ‌យេស៊ូមានព្រះ‌បន្ទូលទៅនាងថា៖ «កូនស្រីអើយ! ជំនឿរបស់នាងបានសង្គ្រោះនាងហើយ សូមអញ្ជើញទៅឲ្យបានសុខ‌សាន្ត ហើយសូមឲ្យនាងជាសះ‌ស្បើយពីជំងឺចុះ!»។

35កាលព្រះ‌យេស៊ូកំពុងតែមានព្រះ‌បន្ទូលនៅឡើយ មានគេមកពីផ្ទះលោកយ៉ៃរូស ជម្រាបគាត់ថា៖ «កូនស្រីលោកផុតដង្ហើមទៅហើយ ម្ដេចក៏នៅរំខានលោកគ្រូធ្វើអ្វី?»។

36ព្រះ‌យេស៊ូមិនយកព្រះ‌ហឫទ័យទុកដាក់នឹងពាក្យរបស់អ្នកទាំងនោះឡើយ តែព្រះអង្គមានព្រះ‌បន្ទូលទៅលោកយ៉ៃរូសថា៖ «កុំខ្លាចអី គ្រាន់តែជឿប៉ុណ្ណោះបានហើយ»។

37ព្រះអង្គមិនអនុញ្ញាតឲ្យអ្នកណាទៅតាមព្រះអង្គឡើយ លើក‌លែងតែលោកពេត្រុស លោកយ៉ាកុប និងលោកយ៉ូហានជាប្អូនរបស់គាត់។

38កាលទៅដល់ផ្ទះលោកយ៉ៃរូស ជាអ្នកទទួលខុសត្រូវលើសាលាប្រជុំ ព្រះ‌យេស៊ូទតឃើញមនុស្ស‌ម្នាជ្រួល‌ច្របល់ ព្រមទាំងទ្រហោយំជាខ្លាំងផង។

39ព្រះអង្គយាងចូលទៅក្នុងផ្ទះ មានព្រះ‌បន្ទូលទៅគេថា៖ «ហេតុដូចម្ដេចបានជាអ្នករាល់គ្នាជ្រួល‌ច្របល់ ហើយទ្រហោយំដូច្នេះ? ក្មេងនេះមិនស្លាប់ទេ នាងគ្រាន់តែដេកលក់ទេតើ!»។

40គេនាំគ្នាចំ‌អកដាក់ព្រះអង្គ ព្រះអង្គក៏ដេញគេឲ្យចេញទៅក្រៅទាំងអស់គ្នា រួចព្រះអង្គនាំតែឪពុកម្ដាយក្មេង និងសិស្សទាំងបីរូប ចូលទៅក្នុងបន្ទប់ដែលក្មេងស្រីនោះដេក។

41ព្រះអង្គចាប់ដៃក្មេងស្រីនោះ ទាំងមានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ «តាលី‌ថា‌គូមី!» (ប្រែថា “នាងតូចអើយ ខ្ញុំប្រាប់នាងថា ចូរក្រោកឡើង!”)។

42ក្មេងស្រីក៏ក្រោកឡើងដើរមួយរំពេច ដ្បិតនាងមានអាយុដប់‌ពីរឆ្នាំហើយ។ គេងឿង‌ឆ្ងល់ពន់ប្រមាណ

43ប៉ុន្តែ ព្រះ‌យេស៊ូហាម‌ប្រាមគេ មិនឲ្យប្រាប់នរណាដឹងរឿងនេះឡើយ។ បន្ទាប់មក ព្រះអង្គប្រាប់គេឲ្យយកចំណីអាហារមកឲ្យក្មេងស្រីនោះបរិ‌ភោគ។

← Chapter 4 Jump to: Chapter 6 →