Romans 5

Khmer BFBS (ព្រះគម្ពីរបរិសុទ្ធ ១៩៥៤)

← Chapter 4 Jump to: Chapter 6 →

1ដូច្នេះ ដែលយើងរាល់គ្នាបានរាប់ជាសុចរិត ដោយការជឿ នោះឈ្មោះថាយើងបានមេត្រីនឹងព្រះ ដោយ‌សារព្រះ‌យេស៊ូវគ្រីស្ទ ជាព្រះ‌អម្ចាស់នៃយើងរាល់គ្នាហើយ

2ក៏ដោយ‌សារទ្រង់ យើងមានផ្លូវចូលក្នុងព្រះ‌គុណនេះ ជាទីដែលយើងកំពុងឈរនៅដោយសេចក្ដីជំនឿ ហើយយើងអួតពីសេចក្ដីសង្ឃឹមដល់សិរី‌ល្អនៃព្រះផង

3មិនតែប៉ុណ្ណោះសោត យើងនៅតែអួតក្នុងកាលដែលមានទុក្ខលំបាកដែរ ដោយដឹងថា សេចក្ដីទុក្ខលំបាកបង្កើតឲ្យមានសេចក្ដីទ្រាំ‌ទ្រ

4សេចក្ដីទ្រាំ‌ទ្របង្កើតឲ្យមានសេចក្ដីស៊ាំ‌ថ្នឹក សេចក្ដីស៊ាំ‌ថ្នឹកបង្កើតឲ្យមានសេចក្ដីសង្ឃឹម

5ឯសេចក្ដីសង្ឃឹមក៏មិនដែលនាំឲ្យយើងមានសេចក្ដីខ្មាសឡើយ ពីព្រោះសេចក្ដីស្រឡាញ់របស់ព្រះ បានផ្សាយមកសព្វក្នុងចិត្តយើងរាល់គ្នា ដោយ‌សារព្រះ‌វិញ្ញាណបរិសុទ្ធ ដែលព្រះបានប្រទានមកយើងហើយ

6ដ្បិតកាលយើងនៅខ្សោយនៅឡើយ លុះដល់កំណត់ហើយ នោះព្រះ‌គ្រីស្ទទ្រង់បានសុគត ជំនួសមនុស្សទមិលល្មើស

7កម្រនឹងមានអ្នកណាព្រមស្លាប់ជំនួសមនុស្សសុចរិតណាស់ ប៉ុន្តែប្រហែលជាមានអ្នកខ្លះហ៊ានស្លាប់ជំនួសមនុស្សល្អដែរទេដឹង

8តែឯព្រះ ទ្រង់សំដែងសេចក្ដីស្រឡាញ់របស់ទ្រង់ ដល់យើងរាល់គ្នាឲ្យឃើញច្បាស់ ដោយព្រះ‌គ្រីស្ទបានសុគតជំនួសយើងរាល់គ្នា នោះគឺក្នុងកាលដែលយើងនៅមានបាបនៅឡើយផង

9ដូច្នេះ ដែលបានរាប់ជាសុចរិត ដោយ‌សារព្រះ‌លោហិតទ្រង់ នោះប្រាកដជាយើងនឹងបានរួចចេញពីសេចក្ដីក្រោធ ដោយ‌សារទ្រង់ជាមិនខានលើសទៅទៀត

10ដ្បិតកាលយើងជាខ្មាំងសត្រូវ បើយើងបានជាមេត្រីនឹងព្រះវិញទៅហើយ ដោយព្រះ‌រាជ‌បុត្រាទ្រង់សុគត ដូច្នេះ ដែលយើងបានជាមេត្រីហើយ នោះប្រាកដជាយើងនឹងបានសង្គ្រោះជាមិនខានលើសទៅទៀត ដោយទ្រង់មានព្រះ‌ជន្មរស់ឡើងវិញ

11ហើយមិនតែប៉ុណ្ណោះសោត យើងក៏មានសេចក្ដីរីក‌រាយចំពោះព្រះផង ដោយនូវព្រះ‌យេស៊ូវគ្រីស្ទ ជាព្រះ‌អម្ចាស់នៃយើងរាល់គ្នា ដែលឥឡូវនេះ យើងបានជាមេត្រីដោយ‌សារទ្រង់ហើយ។

12ដូច្នេះ ដែលបាបបានចូលមកក្នុងលោកីយ ដោយ‌សារមនុស្សតែម្នាក់ ហើយក៏មានសេចក្ដីស្លាប់ចូលមកដែរ ដោយ‌សារអំពើបាបនោះជាយ៉ាងណា នោះសេចក្ដីស្លាប់បានឆ្លងរាល‌ដាល ដល់មនុស្សគ្រប់គ្នាយ៉ាងនោះដែរ ដ្បិតគ្រប់គ្នាបានធ្វើបាបហើយ

13(ព្រោះរមែងមានបាបនៅក្នុងលោកីយ ដរាបដល់ក្រិត្យ‌វិន័យ តែកាលមិនទាន់មានក្រិត្យ‌វិន័យនៅឡើយ នោះមិនបានរាប់ជាទោសដល់គេទេ

14ប៉ុន្តែចាប់តាំងពីលោកអ័ដាម ដរាបដល់លោកម៉ូសេ នោះសេចក្ដីស្លាប់បានសោយ‌រាជ្យ លើទាំងពួកអ្នកដែលធ្វើបាប មិនមែនដូចជាអំពើរំលងរបស់លោកអ័ដាមផង ដែលលោកជាគំរូពីព្រះ‌អង្គដែលត្រូវយាងមក

15ប៉ុន្តែ ព្រះ‌គុណមិនមែនដូចជាអំពើរំលងនោះទេ ដ្បិតបើសិនជាមានមនុស្សជាច្រើនបានស្លាប់ ដោយព្រោះអំពើរំលងរបស់មនុស្សតែម្នាក់ នោះប្រាកដជាព្រះ‌គុណនៃព្រះ ហើយនឹងអំណោយទាននៃព្រះ‌គុណនោះ ដែលមកដោយ‌សារមនុស្សតែម្នាក់ គឺព្រះ‌យេស៊ូវគ្រីស្ទ នឹងបានចំរើនលើសទៅទៀត ដល់មនុស្សជាច្រើនដែរ

16ហើយអំណោយទាននោះ ក៏មិនមែនដូចជាអំពើបាប ដែលមនុស្សតែម្នាក់បានធ្វើនោះទៀត ដ្បិតសេចក្ដីជំនុំ‌ជំរះ ដែលកើតមកដោយព្រោះម្នាក់នោះឯង នោះបានកាត់ទោសហើយ តែព្រះ‌គុណ ដែលកើតមកដោយព្រោះការរំលងជាច្រើន នោះបានរាប់យើងទុកជាសុចរិតវិញ

17ដ្បិតបើសិនជាសេចក្ដីស្លាប់បានសោយ‌រាជ្យ ដោយ‌សារមនុស្សតែម្នាក់ ដោយព្រោះម្នាក់នោះឯងបានប្រព្រឹត្តសេចក្ដីរំលង ដូច្នេះ ប្រាកដជាពួកអ្នកដែលទទួលព្រះ‌គុណដ៏បរិបូរ នឹងអំណោយទានជាសេចក្ដីសុចរិត នោះនឹងបានសោយ‌រាជ្យក្នុងជីវិតលើសទៅទៀត ដោយ‌សារតែម្នាក់ដែរ គឺជាព្រះ‌យេស៊ូវគ្រីស្ទ)

18ដូច្នេះ ដែលមនុស្សទាំងអស់ត្រូវទោស ដោយព្រោះអំពើរំលងតែ១ នោះមនុស្សទាំងអស់ក៏បានរាប់ជាសុចរិតឲ្យបានជីវិតវិញ ដោយ‌សារអំពើសុចរិតតែ១បែបដូច្នោះដែរ

19ដ្បិតដូចជាមនុស្សជាច្រើន បានត្រឡប់ជាមានបាប ដោយ‌សារមនុស្សតែម្នាក់ មិនបានស្តាប់បង្គាប់ជាយ៉ាងណា នោះមនុស្សជាច្រើន ក៏បានត្រឡប់ជាសុចរិត ដោយ‌សារម្នាក់បានស្តាប់បង្គាប់វិញយ៉ាងនោះដែរ

20តែក្រិត្យ‌វិន័យបានចូលមកថែមទៀត ដើម្បីឲ្យសេចក្ដីរំលងនោះបានរឹត‌តែធ្ងន់ឡើង ប៉ុន្តែ កន្លែងណាដែលមានបាបចំរើនជាបរិបូរឡើង នោះព្រះ‌គុណក៏ចំរើនជាបរិបូរលើសទៅទៀត

21ដើម្បីឲ្យព្រះ‌គុណបានសោយ‌រាជ្យ ដោយ‌សារសេចក្ដីសុចរិត សំរាប់ជាជីវិតអស់‌កល្បជានិច្ច ដោយនូវព្រះ‌យេស៊ូវគ្រីស្ទ ជាព្រះ‌អម្ចាស់នៃយើងរាល់គ្នា ដូចជាបាបបានសោយ‌រាជ្យ ឲ្យត្រូវស្លាប់ពីដើមនោះដែរ។

← Chapter 4 Jump to: Chapter 6 →