1 Samuel 3

Kurdish (Kurmanji Încîl)

← Chapter 2 Jump to: Chapter 4 →

1Samûêlê biçûk, di bin rêveberiya Elî de, xizmet ji Xudan re dikir. Di wan rojan de, gotina Xudan kêm dihat. Dîtinî jî kêm bûbûn.

2Şevekê Elî di nav nivînên xwe de radiza. Bînahiya çavan ewqas kêm bûbû ku bi zorê didît.

3Qendîla Xwedê hê netefiyabû. Samûêl li Perestgeha Xudan ku Sindoqa Xwedê bû, radiza.

4Xudan gazî Samûêl kir. Samûêl got: “Keremke.”

5Paşê çû ba Elî û jê re got: “Te gazî min kir, keremke.” Lê Elî got: “Min gazî te nekir, here razê.” Samûêl jî çû raza.

6Xudan dîsa got: “Samûêl!” Samûêl rabû, çû ba Elî û jê re got: “Keremke, te gazî min kir.” Elî got: “Min gazî te nekir lawo, here razê.”

7Samûêl hê jî Xudan nas nedikir. Hê gotina Xudan jê re nehatibû eşkerekirin.

8Xudan cara sisêyan gazî Samûêl kir. Samûêl rabû û ji Elî re got: “Keremke, te gazî min kir.” Wê gavê Elî fêm kir ku Xudan gazî Samûêlê biçûk kiriye.

9Li ser vê yekê ji Samûêl re got: “Here razê. Gava careke din gazî li te bike, bêje: ‘Keremke ya Xudan, guhê xulamê te li te ye.’” Samûêl çû li cihê xwe raza.

10Xudan hat li wir sekinî û her wekî berê got: “Samûêl, Samûêl!” Samûêl got: “Kerem bike, guhê xulamê te li te ye.”

11Xudan ji Samûêl re wiha got: “Hindik maye ezê tiştekî li welatê Îsraêl bikim ku her kesê bibihîze, wê zendegirtî bimîne.

12Wê rojê her tiştê ku min derbarê malbata Elî de got, ezê ji serî heta binî pêk bînim.

13Min ji Elî re got ku ji ber sûcê ku haya wî jê heye, ezê malbata wî heta hetayê bidarizînim. Çimkî zarokên wî li dijî Xwedê bêrûmetî kirin. Elî rê li ber wan negirt.

14Ji ber vê yekê min sond xwar û got: ‘Wê gunehê Mala Elî bi tu awayî ne bi qurban, ne jî bi pêşkêşiyê were bexişandin.’”

15Samûêl heta serê sibê raza, paşê wî deriyên Mala Xudan vekirin. Nedixwest ji Elî re bêje ku çi dîtiye.

16Lê Elî wiha gazî wî kir û got: “Lawo Samûêlo!” Samûêl got: “Keremke!”

17Elî pirsî û got: “Xudan ji te re çi got? Ji min veneşêre. Heke tu ji tiştên hatine gotin, tiştekî jî, ji min veşêrî, bila Xwedê jê xerabtir bîne serê te!”

18Samûêl tiştekî jê veneşart û jê re got. Elî jî got: “Ew Xudan e, bila ya xwe bike.”

19Samûêl mezin dibû û Xudan jî pê re bû. Hemû sozên Xudan pêk hatin. Gotinên wî vala derneketin.

20Ji Danê heta Beêr-Şevayê, tevahiya gelê Îsraêl fêm kir ku Samûêl wekî pêxemberekî Xudan hatiye şandin.

21Xudan wan rojan li Şîloyê bi berdewamî xuya dibû. Ew li wir bi peyva xwe li Samûêl xuya dibû.

← Chapter 2 Jump to: Chapter 4 →