Acts 16

Latin - Clementine Vulgata 1598

← Chapter 15 Jump to: Chapter 17 →

1Pervenit autem Derben et Lystram. Et ecce discipulus quidam erat ibi nomine Timotheus, filius mulieris Jud fidelis, patre gentili.

2Huic testimonium bonum reddebant qui in Lystris erant et Iconio fratres.

3Hunc voluit Paulus secum proficisci: et assumens circumcidit eum propter Judos qui erant in illis locis. Sciebant enim omnes quod pater ejus erat gentilis.

4Cum autem pertransirent civitates, tradebant eis custodiri dogmata qu erant decreta ab Apostolis et senioribus qui erant Jerosolymis.

5Et ecclesi quidem confirmabantur fide, et abundabunt numero quotidie.

6Transeuntes autem Phrygiam et Galati regionem, vetati sunt a Spiritu Sancto loqui verbum Dei in Asia.

7Cum venissent autem in Mysiam, tentabant ire in Bithyniam: et non permisit eos Spiritus Jesu.

8Cum autem pertransissent Mysiam, descenderunt Troadem:

9et visio per noctem Paulo ostensa est: vir Macedo quidam erat stans et deprecans eum, et dicens: Transiens in Macedoniam, adjuva nos.

10Ut autem visum vidit, statim qusivimus proficisci in Macedoniam, certi facti quod vocasset nos Deus evangelizare eis.

11Navigantes autem a Troade, recto cursu venimus Samothraciam, et sequenti die Neapolim:

12et inde Philippos, qu est prima partis Macedoni civitas, colonia. Eramus autem in hac urbe diebus aliquot, conferentes.

13Die autem sabbatorum egressi sumus foras portam juxta flumen, ubi videbatur oratio esse: et sedentes loquebamur mulieribus qu convenerant.

14Et qudam mulier nomine Lydia, purpuraria civitatis Thyatirenorum, colens Deum, audivit: cujus Dominus aperuit cor intendere his qu dicebantur a Paulo.

15Cum autem baptizata esset, et domus ejus, deprecata est, dicens: Si judicastis me fidelem Domino esse, introite in domum meam, et manete. Et cogit nos.

16Factum est autem euntibus nobis ad orationem, puellam quamdam habentem spiritum pythonem obviare nobis, qu qustum magnum prstabat dominis suis divinando.

17Hc subsecuta Paulum et nos, clamabat dicens: Isti homines servi Dei excelsi sunt, qui annuntiant vobis viam salutis.

18Hoc autem faciebat multis diebus. Dolens autem Paulus, et conversus, spiritui dixit: Prcipio tibi in nomine Jesu Christi exire ab ea. Et exiit eadem hora.

19Videntes autem domini ejus quia exivit spes qustus eorum, apprehendentes Paulum et Silam, perduxerunt in forum ad principes:

20et offerentes eos magistratibus, dixerunt: Hi homines conturbant civitatem nostram, cum sint Judi:

21et annuntiant morem quem non licet nobis suscipere neque facere, cum simus Romani.

22Et cucurrit plebs adversus eos: et magistratus, scissis tunicis eorum, jusserunt eos virgis cdi.

23Et cum multas plagas eis imposuissent, miserunt eos in carcerem, prcipientes custodi ut diligenter custodiret eos.

24Qui cum tale prceptum accepisset, misit eos in interiorem carcerem, et pedes eorum strinxit ligno.

25Media autem nocte Paulus et Silas orantes, laudabant Deum: et audiebant eos qui in custodia erant.

26Subito vero terrmotus factus est magnus, ita ut moverentur fundamenta carceris. Et statim aperta sunt omnia ostia: et universorum vincula soluta sunt.

27Expergefactus autem custos carceris, et videns januas apertas carceris, evaginato gladio volebat se interficere, stimans fugisse vinctos.

28Clamavit autem Paulus voce magna, dicens: Nihil tibi mali feceris: universi enim hic sumus.

29Petitoque lumine, introgressus est: et tremefactus procidit Paulo et Sil ad pedes:

30et producens eos foras, ait: Domini, quid me oportet facere, ut salvus fiam?

31At illi dixerunt: Crede in Dominum Jesum, et salvus eris tu, et domus tua.

32Et locuti sunt ei verbum Domini cum omnibus qui erant in domo ejus.

33Et tollens eos in illa hora noctis, lavit plagas eorum: et baptizatus est ipse, et omnis domus ejus continuo.

34Cumque perduxisset eos in domum suam, apposuit eis mensam, et ltatus est cum omni domo sua credens Deo.

35Et cum dies factus esset, miserunt magistratus lictores, dicentes: Dimitte homines illos.

36Nuntiavit autem custos carceris verba hc Paulo: Quia miserunt magistratus ut dimittamini: nunc igitur exeuntes, ite in pace.

37Paulus autem dixit eis: Csos nos publice, indemnatos homines Romanos, miserunt in carcerem: et nunc occulte nos ejiciunt? Non ita: sed veniant,

38et ipsi nos ejiciant. Nuntiaverunt autem magistratibus lictores verba hc. Timueruntque audito quod Romani essent:

39et venientes deprecati sunt eos, et educentes rogabant ut egrederentur de urbe.

40Exeuntes autem de carcere, introierunt ad Lydiam: et visis fratribus consolati sunt eos, et profecti sunt.

← Chapter 15 Jump to: Chapter 17 →