Ruth 2

Lao Bible 2012 (ພຣະຄຳພີສັກສິ)

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →

1ຝ່າຍນາງນາໂອມີນັ້ນມີພີ່ນ້ອງທາງເອລີເມເຫຼັກຜົວຂອງຕົນຢູ່ຄົນໜຶ່ງຊື່ວ່າ ໂບອາດ. ຊາຍຄົນນີ້ເປັນຄົນຮັ່ງມີແລະທັງມີອິດທິພົນດ້ວຍ.

2ຢູ່ມາມື້ໜຶ່ງ ນາງຣຸດຊາວໂມອາບໄດ້ເວົ້າກັບນາງນາໂອມີວ່າ, “ຂໍໃຫ້ລູກໄປເກັບເອົາເຂົ້າ ຊຶ່ງພວກກ່ຽວເຂົ້າເຮັດຕົກຢູ່ຕາມທົ່ງນາເຖີດ. ລູກເຊື່ອແນ່ວ່າ ຄົງຈະມີບາງຄົນອະນຸຍາດໃຫ້ລູກເກັບເອົາໄດ້.” ນາງນາໂອມີຈຶ່ງຕອບວ່າ, “ຈົ່ງໄປເຖີດ ລູກເອີຍ.”

3ດັ່ງນັ້ນ ນາງຣຸດຈຶ່ງອອກໄປທີ່ທົ່ງນາ ແລະຍ່າງຕາມຫລັງຂອງພວກທີ່ກ່ຽວເຂົ້າ ເພື່ອເກັບເອົາຮວງເຂົ້າທີ່ຕົກເຮ່ຍ. ຢູ່ໃນນາທີ່ນາງຣຸດເກັບຮວງເຂົ້າຢູ່ນັ້ນ ເປັນນາຂອງໂບອາດຜູ້ເປັນພີ່ນ້ອງຂອງເອລີເມເຫຼັກ.

4ເວລາຕໍ່ມາ ໂບອາດເອງໄດ້ມາຈາກເມືອງເບັດເລເຮັມ ເພື່ອຖາມຄວາມສຸກທຸກຂອງຄົນງານ. ເພິ່ນເວົ້າວ່າ, “ຂໍພຣະເຈົ້າຢາເວສະຖິດຢູ່ນຳພວກເຈົ້າເທີ້ນ.” ພວກເຂົາຕອບວ່າ, “ຂໍພຣະເຈົ້າຢາເວອວຍພອນທ່ານເຖີດ.”

5ໂບອາດຖາມຫົວໜ້າຄົນງານວ່າ, “ຍິງສາວຜູ້ນັ້ນແມ່ນໃຜ?”

6ຫົວໜ້າຄົນງານຕອບວ່າ, “ເປັນຍິງສາວຈາກໂມອາບທີ່ໄດ້ຄືນມາກັບນາງນາໂອມີ.

7ນາງຂໍອະນຸຍາດນຳຂ້ານ້ອຍ ເພື່ອເກັບເອົາຮວງເຂົ້າທີ່ຕົກເຮ່ຍຕາມຫລັງຄົນງານ. ນາງມາເກັບແຕ່ເຊົ້າ ແລະຫາກໍນັ່ງພັກເຊົາໜ້ອຍໜຶ່ງຢູ່ໃຕ້ຮົ່ມໄມ້ນັ້ນ.”

8ແລ້ວໂບອາດກໍເວົ້າກັບນາງຣຸດວ່າ, “ຂ້ອຍຂໍແນະນຳເຈົ້າບາງຢ່າງ. ຢ່າສູ່ໄປເກັບເອົາຮວງເຂົ້າຢູ່ບ່ອນອື່ນ ໃຫ້ເຈົ້າເຮັດວຽກກັບພວກຜູ້ຍິງຢູ່ທີ່ນີ້.

9ຈົ່ງຊອມເບິ່ງວ່າພວກເຂົາກ່ຽວເຂົ້າຢູ່ບ່ອນໃດ ແລະໃຫ້ຢູ່ກັບພວກເຂົາໃນບ່ອນນັ້ນ. ຂ້ອຍໄດ້ສັ່ງພວກຜູ້ຊາຍແລ້ວວ່າ ບໍ່ໃຫ້ພວກເຂົາຂົ່ມເຫັງເຈົ້າ. ຖ້າເຈົ້າຫິວນໍ້າ ໃຫ້ໄປດື່ມຈາກໄຫທີ່ເຂົາຕັກນໍ້າມາໄວ້ແລ້ວນັ້ນ.”

10ນາງຣຸດກົ້ມລົງກັບພື້ນດິນແລະຂາບໂບອາດ ແລ້ວນາງກໍເວົ້າຕໍ່ໂບອາດວ່າ, “ເປັນຫຍັງທ່ານຈຶ່ງເປັນຫ່ວງຂ້ານ້ອຍຫລາຍຢ່າງນີ້? ແລະເປັນຫຍັງທ່ານຈຶ່ງເມດຕາຄົນຕ່າງດ້າວດັ່ງຂ້ານ້ອຍນີ້ນໍ?”

11ໂບອາດຕອບນາງວ່າ, “ຂ້ອຍໄດ້ຍິນເຖິງທຸກໆສິ່ງທີ່ເຈົ້າໄດ້ປະຕິບັດຕໍ່ແມ່ຍ່າຂອງເຈົ້າ ເມື່ອຜົວຂອງເຈົ້າຕາຍໄປ. ຂ້ອຍຮູ້ວ່າເຈົ້າໄດ້ຈາກພໍ່ແມ່ ແລະບ້ານເກີດເມືອງນອນຂອງເຈົ້າ ມາຢູ່ກັບຄົນທີ່ເຈົ້າບໍ່ເຄີຍຮູ້ຈັກມາກ່ອນ.

12ຂໍໃຫ້ພຣະເຈົ້າຢາເວຕອບແທນຄຸນງາມຄວາມດີທີ່ເຈົ້າໄດ້ສ້າງມານັ້ນເຖີດ. ຂໍໃຫ້ເຈົ້າໄດ້ຮັບບຳເໜັດອັນລົ້ນເຫລືອຈາກພຣະເຈົ້າຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງຊາດອິດສະຣາເອນ ອົງທີ່ເຈົ້າມາເພິ່ງພາອາໄສນີ້ເທີ້ນ.”

13ນາງຣຸດຕອບວ່າ, “ທ່ານເອີຍ ທ່ານດີຕໍ່ຂ້ານ້ອຍຢ່າງເຫລືອຫລາຍ. ທ່ານເວົ້າຈາອ່ອນຫວານກັບຂ້ານ້ອຍ ຊຶ່ງເຮັດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍມີກຳລັງໃຈຂຶ້ນ ເຖິງແມ່ນວ່າຂ້ານ້ອຍເອງບໍ່ມີຄຸນຄ່າເທົ່າທຽມກັບຄົນຮັບໃຊ້ຜູ້ໜຶ່ງຂອງທ່ານກໍຕາມ.”

14ຍາມກິນເຂົ້າ ໂບອາດກໍບອກນາງວ່າ, “ຈົ່ງໄປເອົາເຂົ້າມາຈໍ້ານໍ້າແຈ່ວກິນແມ.” ດັ່ງນັ້ນ ນາງຣຸດຈຶ່ງໄປນັ່ງກັບພວກຄົນງານ ແລະໂບອາດກໍຍື່ນເຂົ້າຂົ້ວບາງສ່ວນໃຫ້ນາງກິນ. ນາງກິນຈົນອີ່ມແລະຈົນເຫຼືອ.

15ຫລັງຈາກນາງຣຸດອອກໄປເກັບເອົາຮວງເຂົ້າແລ້ວ ໂບອາດກໍສັ່ງພວກຄົນງານວ່າ, “ຈົ່ງອະນຸຍາດໃຫ້ນາງເກັບເອົາຮວງເຂົ້າຕາມບ່ອນທີ່ວາງມັດເຂົ້າໄວ້ໄດ້ ແລະຢ່າເວົ້າຫຍັງໃຫ້ນາງເດີ. ນອກຈາກນີ້ ໃຫ້ພວກເຈົ້າດຶງເອົາຮວງເຂົ້າອອກຈາກມັດ ແລະປະໄວ້ໃຫ້ນາງເກັບເອົາ.”

17ນາງຣຸດຈຶ່ງເກັບເອົາຮວງເຂົ້າຢູ່ຕາມທົ່ງນາຈົນຄໍ່າ. ຫລັງຈາກຟາດເຂົ້າແລ້ວ ນາງຈຶ່ງໄດ້ເຂົ້າປະມານສິບກິໂລກຼາມ.

18ນາງນຳເອົາເຂົ້ານັ້ນກັບເມືອໃນເມືອງ ເພື່ອໃຫ້ຍ່າເບິ່ງວ່າຕົນເກັບໄດ້ຫລາຍເທົ່າໃດ. ນາງຍັງໄດ້ເອົາອາຫານທີ່ເຫຼືອກິນນັ້ນໃຫ້ຍ່າດ້ວຍ.

19ນາງນາໂອມີຈຶ່ງຖາມວ່າ, “ມື້ນີ້ ລູກໄປເກັບເອົາເຂົ້າເຫຼົ່ານີ້ຢູ່ບ່ອນໃດ? ລູກເກັບຢູ່ໃນນາຂອງຜູ້ໃດ? ຂໍພຣະເຈົ້າອວຍພອນຊາຍທີ່ມີໃຈເມດຕາແກ່ລູກດ້ວຍເທີ້ນ.” ດັ່ງນັ້ນ ນາງຣຸດຈຶ່ງບອກນາງນາໂອມີວ່າ ຕົນໄດ້ໄປເກັບເອົາເຂົ້າຢູ່ຕາມທົ່ງນາຂອງຊາຍຄົນໜຶ່ງຊື່ວ່າ ໂບອາດ.

20ນາງນາໂອມີຈຶ່ງເວົ້າວ່າ, “ຂໍພຣະເຈົ້າຢາເວອວຍພອນໂບອາດເທີ້ນ ດ້ວຍວ່າ, ພຣະອົງຮັກສາຄຳສັນຍາຂອງພຣະອົງທີ່ມີໄວ້ກັບຜູ້ທີ່ຍັງມີຊີວິດຢູ່ ແລະທັງຜູ້ທີ່ໄດ້ຕາຍໄປແລ້ວດ້ວຍ.” ນາງນາໂອມີເວົ້າຕໍ່ໄປອີກວ່າ, “ຊາຍຜູ້ນັ້ນເປັນພີ່ນ້ອງທີ່ໃກ້ຊິດກັບພວກເຮົາ ເປັນຜູ້ໜຶ່ງທີ່ມີໜ້າທີ່ຮັບຜິດຊອບເບິ່ງແຍງພວກເຮົາ.”

21ແລ້ວນາງຣຸດຊາວໂມອາບກໍເວົ້າວ່າ, “ນອກຈາກນີ້ເພິ່ນຍັງບອກໃຫ້ລູກເກັບເອົາຮວງເຂົ້ານຳພວກຄົນງານຂອງເພິ່ນ ຈົນພວກເຂົາກ່ຽວເຂົ້າແລ້ວ.”

22ນາງນາໂອມີເວົ້າກັບນາງຣຸດວ່າ, “ແມ່ນແລ້ວ ລູກເອີຍ ຈະເປັນການດີກວ່າສຳລັບລູກ ທີ່ເກັບເອົາເຂົ້ານຳພວກຄົນງານຜູ້ຍິງໃນນາຂອງໂບອາດ. ຖ້າລູກໄປເກັບໃນນາຂອງຄົນອື່ນ ລູກອາດຖືກເຂົາຂົ່ມເຫັງກໍໄດ້.”

23ດັ່ງນັ້ນ ນາງຣຸດຈຶ່ງເກັບເອົາຮວງເຂົ້ານຳພວກຄົນງານຂອງໂບອາດ ຈົນກວ່າພວກເຂົາກ່ຽວເຂົ້າແລ້ວ ແລະນາງຣຸດກໍຍັງສືບຕໍ່ອາໄສຢູ່ນຳແມ່ຍ່າຂອງຕົນ.

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →