Lamentations 4

Burmese JBZV

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →

1ေရႊသည္ အလြန္သမ္းညိဳသည္တကား။ အေကာင္းဆုံးေသာ ေရႊသည္ အလြန္ေဖာက္ျပန္သည္တကား။ သန္႔ရွင္းေသာ ေက်ာက္တို႔သည္ ခပ္သိမ္းေသာလမ္းဝတို႔၌ ဖရိုဖရဲ ကြဲျပားလ်က္ရွိၾက၏။

2အျမတ္ဆုံးေသာ ေရႊႏွင့္အမၽွ အလြန္အဖိုးထိုက္ေသာ ဇိအုန္ၿမိဳ႕သားတို႔ကို၊ အိုးထိန္းသမားလုပ္ေသာေျမအိုးကဲ့သို႔ မွတ္တတ္သည္တကား။

3ေျမေခြးမတို႔ပင္ မိမိတို႔သားငယ္တို႔အား နို႔သီးကိုေပး၍ နို႔တိုက္တတ္၏။ ငါ၏လူမ်ိဳးသတို႔သမီးမူကား၊ ေတာ၌ေနေသာ ကုလားအုတ္ငွက္ကဲ့သို႔ ၾကမ္းၾကဳတ္ေသာသေဘာရွိ၏။

4နို႔စို႔ကေလးသည္ နို႔ငတ္ေသာေၾကာင့္၊ လၽွာသည္ အာေခါင္၌ ကပ္လ်က္ရွိ၏။ သူငယ္တို႔သည္ မုန္႔ကိုေတာင္း၍ အဘယ္သူမၽွမေပး။

5ေကာင္းမြန္စြာ စားတတ္ေသာ သူတို႔သည္ ကိုးကြယ္ရာမရွိ၊ လမ္း၌ေနၾက၏။ နီေမာင္းေသာ အိပ္ရာေပၚမွာ ေပ်ာ္ေမြ႕ဖူးေသာ သူတို႔သည္ ေနာက္ေခ်းပုံကို ဖက္ရၾက၏။

6အဘယ္သူမၽွ အားမထုတ္ဘဲ ခ်က္ခ်င္းပ်က္စီးျခင္းသို႔ေရာက္ေသာ၊ ေသာဒုံၿမိဳ႕ခံရေသာ အျပစ္ဒဏ္ထက္၊ ငါ၏လူမ်ိဳး သတို႔သမီးခံရေသာ အျပစ္ဒဏ္သည္ သာ၍ႀကီးေပ၏။

7သူ၏မွူးမတ္တို႔သည္ မိုးပြင့္ထက္သန္႔ရွင္း၍၊ နို႔ရည္ထက္လည္း ျဖဴၾက၏။ သူတို႔အသားသည္ ေက်ာက္နီထက္ နီ၏။ ေသြးေၾကာလည္း နီလာႏွင့္တူ၏။

8ယခုမူကား၊ သူတို႔အဆင္းသည္ ေမွာင္မိုက္ထက္မည္းသည္ျဖစ္၍ လမ္း၌မထင္ရွား။ သူတို႔အေရသည္ အရိုး၌ကပ္၍ ထင္းကဲ့သို႔ ေသြ႕ေျခာက္ေလ၏။

9ဓားျဖင့္ေသေသာသူသည္၊ ငတ္မြတ္၍ ေသေသာသူထက္သာ၍ မဂၤလာရွိ၏။ ငတ္မြတ္၍ ေသေသာသူသည္ အသီးအႏွံျပတ္ျခင္းအားျဖင့္ ထိုးေဖာက္၍ ပိန္ၾကဳံရ၏။

10စိတ္ၾကင္နာတတ္ေသာ မိန္းမတို႔သည္ မိမိတို႔သားကိုပင္ ျပဳတ္ရၾက၏။ ငါ၏လူမ်ိဳးသတို႔သမီးသည္ ပ်က္စီးေသာကာလ၌ မိမိတို႔သားကိုပင္ စားရၾက၏။

11ထာဝရဘုရားသည္ အမ်က္ေတာ္ကို စုံလင္ေစေတာ္မူၿပီ။ ျပင္းစြာေသာ အမ်က္ေတာ္အရွိန္ကို လႊတ္ေတာ္မူၿပီ။ ဇိအုန္ၿမိဳ႕ကို မီးရွို႔၍ ၿမိဳ႕ရိုးအျမစ္တိုင္ေအာင္ ေလာင္ေစေတာ္မူၿပီ။

12ရန္ျပဳေသာသူႏွင့္ စစ္တိုက္ေသာသူသည္ ေယ႐ုရွလင္ၿမိဳ႕ တံခါးအတြင္းသို႔ ဝင္နိုင္သည္ဟု၊ ေလာကီရွင္ဘုရင္ႏွင့္ ေလာကီသတၱဝါ တစ္စုံတစ္ေယာက္မၽွ မယုံၾက။

13ေယ႐ုရွလင္ၿမိဳ႕အလယ္၌ ေျဖာင့္မတ္ေသာသူတို႔ကို သတ္တတ္ေသာ ၿမိဳ႕သားပေရာဖက္တို႔၏ဒုစရိုက္မ်ားႏွင့္၊ ယဇ္ပုေရာဟိတ္တို႔၏ အျပစ္မ်ားေၾကာင့္ ဤအမွုသည္ ေရာက္ေလၿပီ။

14ထိုသူတို႔သည္ အ႐ူးကဲ့သို႔လမ္း၌လွည့္လည္၍၊ လူအေသြးႏွင့္ လူးေသာေၾကာင့္၊ သူတို႔အဝတ္ကို အဘယ္သူမၽွ မထိဝံ့။

15သြားၾက။ မစင္ၾကယ္ေသာသူတို႔၊ သြားၾက၊ သြားၾက။ မထိၾကႏွင့္ဟု သူတစ္ပါးတို႔သည္ ဟစ္တတ္ၾက၏။ အေဝးသို႔ေျပး၍ အရပ္ရပ္သို႔လွည့္လည္ရေသာအခါ သာသနာပလူတို႔က၊ သူတို႔သည္ မတည္းမေနရဟု ဆိုတတ္ၾက၏။

16ထာဝရဘုရားသည္ အမ်က္ေတာ္ထြက္၍ သူတို႔ကို ကြဲျပားေစေတာ္မူၿပီ။ သူတို႔အမွုကို ၾကည့္ရွုေတာ္မမူ။ သူတစ္ပါးတို႔သည္လည္း၊ ယဇ္ပုေရာဟိတ္တို႔ကို မရိုေသ၊ အသက္ႀကီးသူတို႔ကို အားမနာဘဲေနၾက၏။

17ငါတို႔သည္ရွိစဥ္တြင္ မစမည့္သူကို ေမၽွာ္လင့္၍ မျမင္ရၾက။ မကယ္တင္နိုင္ေသာလူမ်ိဳးကို ကင္းစင္ေပၚမွာ အက်ိဳးမရွိဘဲ ေစာင့္ၾကၿပီ။

18ငါတို႔သည္ လမ္း၌မသြားရမည္အေၾကာင္း ငါတို႔ေျခရာကို လိုက္ရွာၾက၏။ ငါတို႔သည္ ဆုံးခ်ိန္နီးၿပီ။ အသက္ရွင္ရေသာကာလ ေစ့ၿပီ။ ဆုံးခ်ိန္ေရာက္ေလၿပီ။

19ငါတို႔ကိုလိုက္၍ ရွာေသာသူတို႔သည္ မိုးေကာင္းကင္ေရႊလင္းတထက္ သာ၍ လ်င္ျမန္ၾက၏။ ေတာင္ရိုးေပၚမွာ လိုက္ရွာၾက၏။ ေတာ၌လည္း ေခ်ာင္းေျမာင္းၾက၏။

20ငါတို႔ ထြက္သက္ဝင္သက္တည္းဟူေသာ၊ ထာဝရဘုရားသည္ေပးေတာ္မူ၍ ဘိသိက္ခံေသာအရွင္ကို သူတို႔သည္ ေျမတြင္း၌ ဖမ္းမိၾကၿပီ။ ထိုအရွင္၏ ဘုန္းေတာ္ကိုခိုလွုံ၍၊ ငါတို႔သည္ သာသနာပလူတို႔တြင္ အသက္ခ်မ္းသာရလိမ့္မည္ဟု အထက္ကဆိုတတ္ၾက၏။

21ဥဇျပည္၌ေနေသာ ဧဒုံသတို႔သမီး၊ ဝမ္းေျမာက္ရႊင္လန္းေလာ့။ ဖလားေတာ္သည္ သင္ရွိရာသို႔ ကူးသြားလိမ့္မည္။ သင္သည္ယစ္မူး၍ အဝတ္အခ်ည္းစည္း ရွိရလိမ့္မည္။

22အို ဇိအုန္သတို႔သမီး၊ သင္ခံထိုက္သမၽွေသာ အျပစ္ဒဏ္ကုန္ၿပီ။ သင္သည္ ေနာက္တစ္ဖန္ သိမ္းသြားျခင္းကိုမခံရ။ အို ဧဒုံသတို႔သမီး၊ သင္ျပဳေသာ ဒုစရိုက္ကိုစစ္ေၾကာ၍ သင္၏အျပစ္ကိုေဖာ္ျပေတာ္မူမည္။

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →