2 Chronicles 25

Burmese MSBZ

← Chapter 24 Jump to: Chapter 26 →

1အာမဇိနန္းတက္ေသာအခါ သက္ေတာ္ႏွစ္ဆယ့္ငါးႏွစ္ရွိၿပီး ေဂ်႐ုဆလင္ၿမိဳ႕တြင္ ႏွစ္ဆယ့္ကိုးႏွစ္ စိုးစံ၏။ မယ္ေတာ္ကား ေဂ်႐ုဆလင္ၿမိဳ႕သူ ယုဒၵန္အမည္ရွိ၏။

2သူသည္ ထာဝရဘုရားေရွ႕ေတာ္တြင္ ေျဖာင့္မတ္စြာျပဳက်င့္ေသာ္လည္း စိတ္ႏွလုံးအႂကြင္းမဲ့ႏွင့္မဟုတ္ေခ်။

3သူသည္ မိမိလက္ထက္ ႏိုင္ငံေတာ္တည္ၿမဲလာသည့္အခါ ရွင္ဘုရင္ျဖစ္ေသာမိမိခမည္းေတာ္ကို လုပ္ႀကံခဲ့ေသာ မင္းမႈထမ္းတို႔အား ကြပ္မ်က္ပစ္လိုက္ေလ၏။

4သို႔ေသာ္ သူသည္ “သားသမီးေၾကာင့္ ဖခင္ကို မသတ္ရ။ ဖခင္ေၾကာင့္ သားသမီးကို မသတ္ရ။ လူတိုင္း ကိုယ့္အျပစ္ႏွင့္ကိုယ္သာ အသတ္ခံရမည္”ဟု ေမာေရွပညတၱိက်မ္းတြင္ေရးသားထားေသာ ထာဝရဘုရား၏ပညတ္ခ်က္အတိုင္း ခမည္းေတာ္အားလုပ္ႀကံေသာသူတို႔၏သားသမီးမ်ားကိုမူ မကြပ္မ်က္ခဲ့ေပ။

5အာမဇိမင္းႀကီးသည္ ယုဒလူမ်ိဳးတို႔ကို စုေဝးေစၿပီး ယုဒလူမ်ိဳးႏွင့္ဗယၤာမိန္လူမ်ိဳးအေပါင္းတို႔တြင္ ေထာင္တပ္မႉး၊ ရာတပ္မႉးတို႔ကို ဘိုးေဘးတို႔၏အိမ္ေထာင္စုအလိုက္ ေနရာခ်ထား၏။ ထို႔ျပင္ အသက္ႏွစ္ဆယ္ႏွင့္အထက္ရွိသူတို႔ကို စာရင္းေကာက္ရာတြင္ လွံႏွင့္ဒိုင္းလႊားတို႔ကို ကိုင္ေဆာင္ၿပီး စစ္မႈထမ္းႏိုင္သူ လက္ေ႐ြးစင္စစ္သည္ သုံးသိန္းရွိ၏။

6ထို႔ျပင္ အစၥေရးလူမ်ိဳးထံမွ စစ္သူရဲတစ္သိန္းကိုလည္း ေငြတာလန္တစ္ရာ ျဖင့္ ငွားေသး၏။

7သို႔ေသာ္ ဘုရားသခင္၏လူတစ္ေယာက္က ရွင္ဘုရင္ထံေရာက္လာ၍ “အရွင္မင္းႀကီး၊ ထာဝရဘုရားသည္ အစၥေရးလူမ်ိဳးႏွင့္အတူရွိေတာ္မမူ။ ဧဖရိမ္အမ်ိဳးသားတစ္ေယာက္ႏွင့္မွ် အတူရွိေတာ္မမူ။ ထို႔ေၾကာင့္ အစၥေရးစစ္တပ္ကို မင္းႀကီးႏွင့္အတူ မခ်ီတက္ေစပါႏွင့္။

8မင္းႀကီးသြားလိုလွ်င္ သြားေလာ့။ စစ္ပြဲအတြက္ကိုယ္ကိုခိုင္ခံ့ေအာင္လုပ္ေသာ္လည္း ဘုရားသခင္သည္ မင္းႀကီးကို ရန္သူတို႔ေရွ႕မွာ ရႈံးနိမ့္ေစလိမ့္မည္။ အေၾကာင္းမူကား ဘုရားသခင္သည္ ကူညီႏိုင္စြမ္း၊ ရႈံးနိမ့္ေစႏိုင္စြမ္းရွိ၏”ဟု ဆိုေလ၏။

9အာမဇိမင္းႀကီးကလည္း ဘုရားသခင္၏လူအား “အစၥေရးစစ္တပ္အား ငါေပးလိုက္ေသာ ေငြတာလန္တစ္ရာကို မည္သို႔ျပဳရမည္နည္း”ဟု ျပန္ေမးလွ်င္ ဘုရားသခင္၏လူက “ထာဝရဘုရားသည္ ထိုမွ်မကမ်ားစြာေသာေငြကို မင္းႀကီးအား ေပးႏိုင္၏”ဟု ျပန္ေျပာ၏။

10ထို႔ေၾကာင့္ အာမဇိမင္းႀကီးသည္ သူ႔ထံသို႔ေရာက္လာေသာ ဧဖရိမ္ျပည္မွစစ္သူရဲမ်ားကို သူတို႔အိမ္သို႔ျပန္သြားရန္ လႊတ္လိုက္၏။ သူတို႔သည္ ယုဒလူမ်ိဳးတို႔ကို အမ်က္ထြက္၍ ေဒါသတႀကီးႏွင့္ မိမိတို႔အိမ္သို႔ျပန္သြားၾက၏။

11ထို႔ေနာက္ အာမဇိမင္းႀကီးသည္ ရဲရင့္စြာျဖင့္ မိမိစစ္သည္တို႔ကိုဦးေဆာင္လ်က္ ဆားခ်ိဳင့္ဝွမ္းသို႔ခ်ီတက္ကာ စိရျပည္သားတစ္ေသာင္းကို ကြပ္မ်က္ႏိုင္ခဲ့၏။

12ယုဒအမ်ိဳးသားတို႔သည္ လူတစ္ေသာင္းကို အရွင္ဖမ္းမိရာ သူတို႔ကို ေက်ာက္ေဆာင္ထိပ္သို႔ေခၚသြားၿပီး တြန္းခ်လိုက္သျဖင့္ သူတို႔အားလုံး ေသေက်ပ်က္စီးၾကကုန္၏။

13စစ္ကူတိုက္ခြင့္မေပးဘဲ အာမဇိမင္းႀကီး ျပန္လႊတ္လိုက္ေသာစစ္သူရဲတို႔သည္ ရွမာရိၿမိဳ႕မွ ေဗေသာ႐ုန္ၿမိဳ႕တိုင္ေအာင္ ယုဒၿမိဳ႕႐ြာမ်ားကို ဝင္ေရာက္တိုက္ခိုက္ၿပီး လူသုံးေထာင္ကိုသတ္ကာ တိုက္ရာပါပစၥည္းမ်ားစြာကိုလည္း သိမ္းယူသြားၾက၏။

14အာမဇိမင္းႀကီးသည္ ဧဒုံလူမ်ိဳးတို႔ကို ေခ်မႈန္းရာမွျပန္လာၿပီးေနာက္ စိရျပည္သားတို႔၏ဘုရားမ်ားကို ယူလာၿပီး မိမိအဖို႔ဘုရားအျဖစ္ တည္ထား၏။ ထိုဘုရားမ်ားကို ကိုးကြယ္ၿပီး နံ႔သာေပါင္းကိုမီးရႈိ႕ပူေဇာ္၏။

15ထို႔ေၾကာင့္ ထာဝရဘုရားသည္ အာမဇိမင္းႀကီးကို အမ်က္ထြက္ေတာ္မူ၍ သူ႔ထံပေရာဖက္တစ္ပါးကို ေစလႊတ္ကာ “မင္းႀကီး၏လက္မွ မိမိလူတို႔ကိုမကယ္တင္ႏိုင္ေသာလူမ်ိဳးျခားတို႔၏ဘုရားမ်ားကို အဘယ္ေၾကာင့္ ဆည္းကပ္သနည္း”ဟု ဆို၏။

16ထိုသို႔ ပေရာဖက္ေျပာဆိုေနသည္ကို အာမဇိမင္းႀကီးက “သင့္ကို ရွင္ဘုရင္၏အတိုင္ပင္ခံအျဖစ္ ခန႔္ထားသေလာ။ တိတ္တိတ္ေနေလာ့။ အဘယ္ေၾကာင့္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အသတ္ခံရေအာင္လုပ္သနည္း”ဟု ျပန္ေျပာရာ ပေရာဖက္က “ငါေပးေသာအႀကံကို သင္နားမေထာင္၊ ဤအမႈကို သင္ျပဳေသာေၾကာင့္ ဘုရားသခင္သည္ သင့္ကိုဖ်က္ဆီးပစ္ရန္ ႀကံ႐ြယ္ထားသည္ကို ငါသိ၏”ဟု ဆိုေလ၏။

17ထို႔ေနာက္ ယုဒဘုရင္ အာမဇိမင္းႀကီးသည္ စည္းေဝးတိုင္ပင္ၿပီးမွ ေယဟုမင္းႀကီး၏ေျမးေတာ္၊ ေယာခတ္မင္းႀကီး၏သားေတာ္ အစၥေရးဘုရင္ေယာရွ မင္းႀကီးထံသို႔ တမန္ကိုေစလႊတ္၍ “လာပါ။ ငါတို႔ ရင္ဆိုင္တိုက္ခိုက္ၾကစို႔”ဟု ေျပာၾကားေစ၏။

18သို႔ေသာ္ အစၥေရးဘုရင္ေယာရွ မင္းႀကီးသည္ ယုဒဘုရင္အာမဇိမင္းႀကီးအား “လက္ဘႏြန္ေတာရွိဆူးပင္က ထိုလက္ဘႏြန္ေတာရွိသစ္ကတိုးပင္ထံ လူလႊတ္၍ ‘သင့္သမီးကို ငါ့သားႏွင့္ စုံဖက္ေစပါ’ဟု မွာလိုက္၏။ သို႔ေသာ္ လက္ဘႏြန္ေတာ႐ိုင္းတိရစာၦန္တစ္ေကာင္ ျဖတ္လာၿပီး ဆူးပင္ကို နင္းေခ်သြား၏။

19သင္သည္ ဧဒုံျပည္ကို တိုက္ခိုက္ေခ်မႈန္းႏိုင္ခဲ့သျဖင့္ ဘဝင္ျမင့္လွ၏။ ကိုယ့္နန္းေတာ္၌သာ ကိုယ္စံျမန္းပါေလာ့။ အဘယ္ေၾကာင့္ ျပႆနာရွာၿပီး ယုဒျပည္ကို သင္ႏွင့္အတူ က်ရႈံးေစလိုသနည္း”ဟု ျပန္လည္ေျပာၾကားလိုက္၏။

20သို႔ေသာ္ အာမဇိမင္းႀကီးသည္ နားမေထာင္ေပ။ သူသည္ ဧဒုံဘုရားမ်ားကို ကိုးကြယ္ေသာေၾကာင့္ ဘုရားသခင္သည္ သူ႔ကိုရန္သူလက္သို႔အပ္ရန္ စီရင္ေတာ္မူၿပီ။

21ထို႔ေၾကာင့္ အစၥေရးဘုရင္ေယာရွ မင္းႀကီးသည္ စစ္ခ်ီလာ၍ ယုဒဘုရင္အာမဇိမင္းႀကီးႏွင့္ ယုဒျပည္၊ ဗက္ေရွမက္ၿမိဳ႕တြင္ ရင္ဆိုင္တိုက္ခိုက္ေလ၏။

22ယုဒလူမ်ိဳးတို႔သည္ အစၥေရးလူမ်ိဳးတို႔ကို ရႈံးနိမ့္သျဖင့္ ကိုယ့္တဲမ်ားသို႔ အသီးသီးျပန္ေျပးၾကကုန္၏။

23ထိုအခါ အစၥေရးဘုရင္ေယာရွမင္းႀကီးသည္ ေယာခတ္မင္းႀကီး၏ေျမး၊ ေယာရွ မင္းႀကီး၏သား ယုဒဘုရင္အာမဇိမင္းႀကီးကို ဗက္ေရွမက္ၿမိဳ႕တြင္ ဖမ္းမိၿပီး ေဂ်႐ုဆလင္ၿမိဳ႕သို႔ ေခၚေဆာင္လာ၏။ ထို႔ေနာက္ ေဂ်႐ုဆလင္ၿမိဳ႕႐ိုးကို ဧဖရိမ္တံခါးမွေထာင့္တံခါးတိုင္ေအာင္ အေတာင္ေလးရာ ၿဖိဳခ်ပစ္ၿပီး

24ထာဝရဘုရား၏အိမ္ေတာ္ႏွင့္ ဘုရင့္နန္းေတာ္ဘ႑ာတိုက္၌ ေတြ႕သမွ်ေသာ ေ႐ႊေငြအားလုံး၊ အသုံးအေဆာင္အားလုံးကိုသိမ္းယူ၍ ဩဗေဒဒုံႏွင့္ဓားစာခံမ်ားကိုလည္း ဖမ္းဆီးၿပီး ရွမာရိၿမိဳ႕သို႔ ျပန္သြားေလ၏။

25ေယာရွမင္းႀကီး၏သားေတာ္ ယုဒဘုရင္အာမဇိမင္းႀကီးသည္ ေယာခတ္မင္းႀကီး၏သားေတာ္ အစၥေရးဘုရင္ေယာရွ မင္းႀကီး အနိစၥေရာက္ၿပီးေနာက္ တစ္ဆယ့္ငါးႏွစ္အသက္ရွင္ေသး၏။

26က်န္ရွိေနေသာ အာမဇိမင္းႀကီးလက္ထက္ အျဖစ္အပ်က္အစအဆုံးကို ယုဒဘုရင္မ်ား၊ အစၥေရးဘုရင္မ်ား၏ရာဇဝင္မွတ္တမ္းတြင္ ေရးမွတ္ထား၏ ။

27အာမဇိမင္းႀကီးသည္ ထာဝရဘုရားကိုေက်ာခိုင္းသြားၿပီးေနာက္ ေဂ်႐ုဆလင္ၿမိဳ႕တြင္ သူ႔ကိုလုပ္ႀကံရန္ လွ်ိဳ႕ဝွက္ႀကံစည္ၾကသျဖင့္ သူသည္ လာခိရွၿမိဳ႕သို႔ ထြက္ေျပးသြား၏။ သို႔ေသာ္ လာခိရွၿမိဳ႕အထိ လူကိုေစလႊတ္၍ ထိုအရပ္၌ သူ႔ကို ကြပ္မ်က္ၾက၏။

28သူ႔အေလာင္းကို ျမင္းျဖင့္ ျပန္သယ္လာၿပီး ယုဒၿမိဳ႕တြင္ ဘိုးေဘးတို႔ႏွင့္အတူသၿဂႋဳဟ္ၾက၏။

← Chapter 24 Jump to: Chapter 26 →