James 1

Mazanderani GMB (گیله ماز)

Jump to: Chapter 2 →

1یعقوبِ جی، خُدا و عیسی مَسیحِ خُداوَندِ پاکار، به دَوازدَه تا قبیله که دنیای دِلِه پَخش و پَلا هیسَن. سَلام!

2می اَداشان، هر وَخت جورواجورِ آزمون هایِ دِلِه دَکِتین، اوشان رِه کُلاً خُشحالی بِدانید!

3چون دانید که وَختی شِیمی ایمان آزمون هَبو، استقامت بِه بار هارنه.

4وَلی بَنین استقامت خودشه کارِ تَمام هَکونه تا بی عیب و کامل هَبین و هیچی کَم نِدارید.

5اَگه کَسی شیمی جی حِکمَت نِداره، اونِه خُدایِ جی بِخواد، همون خُدایِ جی که بدون سَرامکو و دَس و دِلبازی یه هَمرَه، هَمِرِه بَخشِنِه، وَ اون رِه هَم دَنه.

6وَلی ایمان هَمرَه دَرخواس هَکونه، بدون اینکه شَک هَکونه، چون کسی که شَک کانه، دَریایِ موجِ مِثانِ که وا اونه بَرنهِ و هر سَمت کِشاندِنِه.

7اینجور آدَم نباید خیال هَکونه که خُداوَندِ جی یِچی گیرنِه،

8چون اون دو دِلِ آدَمِ و خودشه تمام راهانِ دِلِه ثابِت نیِه.

9فَقیرِ اَداش سَربُلَندی ایی که دارِه رِه فخر هَکونه،

10وَ پولدار خودشه لَچَّری رِه، چون ایتا واشِ گُلِ مِثان از بیِن شونِه.

11هَمونجور که آفتو خودشه گرمایِ هَمرَه دَر هَنهِ و واشِ خُشک کانه و اونه گُل کَلنِه و اونه قَشنگی از بین شونِه، پولدارِ آدَم هَم خودشه کسب و کارِ دِلِه از بیِن شونِه.

12خوش بِحال اونیکه آزمونِ دِلِه استقامتِ هَمرَه هیسِنِه، چون وَختی آزمونِ دِلِه اِستقامتِ هَمرَه دِرگا بییِه، اون زندگی یه تاجِ گیرنِه، اون تاجی که خُدا خودشه دوس داران وَعدِه هَدَه.

13هیچکس وَختی وَسوَسِه بونه، نگو: «خُدائِه که مَرِه وَسوَسِه کانه،» چون خُدا هیچ بَدی یه هَمرَه وَسوَسِه نَبونه و هیچکی رِه هَم وَسوَسِه نُکانه.

14وَلی وَختی یِنفر وَسوَسِه بونه، خودشه هَوا و هَوَسِ که اونه گول زَنه و تَلِه یه دِلِه تُووادِنِه.

15ایما وَختی هَوا و هَوَس حامِلِه هَبو، گناه رِه زانِه، وَ گُناه وَختی کامِلاً بالِغ هَبو، مرگ به بار هارنه.

16می عزیزِ اَداشان، گول نُخارین!

17هر خُجیرِ هَدیِه و هر کامِلِ هَدیِه آسِمانِ جییِه، نورِشانِ پیَرهِ طرفِ جی که اونه دِلِه نه تغییری دَرِه وَ نه هیچ سایه ایی که تغییرِ جی به وجود بوما بو.

18اون خودِشِه اِراده هَمرَه اَمَرِه حَقیقَتِ کلامِ هَمرَه به وجود بیاردِه، تا اَما اونه نوبَر مَخلوقاتِ مِثان هَبیم.

19می عَزیزِ اَداشان، اینه بِدانید: هر‌ کی بایسّی بِشنَوِسَّن دِلِه تُن، باگوتَن دِلِه یَواش و عَصبانیَّتِ دِلِه یَواش هَبو!

20چون آدَمی یه خَشم اون صالحی ایی که خُدا خَنِهِ رِه به بار نیارنِه.

21پَس هرجور فاسدی و هر شِرارَتِ شیمی جی دور هَکُنید، وَ فروتنی یه هَمرَه، کلامی رِه که خُدا شِیمی دِلِ میَن بِکاشتِه و تانهِ شِیمی جان نِجات هَدِه رِه، قبول هَکُنید.

22خُدایِ کَلامِ بِجا بیارین، نه فقط اونِهِ بِشنُئین؛ شِمِرِه گول نَزِنین!

23چون اگه کسی خُدای کَلامِ بِشنوئه وَلی اونِه بِجا نیارِه، یِنَفَرِ ماندِنه که خودشه دیمِ آینِه میَن دینِه.

24و خودِش رِه اونه میَن دینِه، ولی تا اونه جی دور بونه، دَرجا یاد کانِه که اونه دیم چِطور با.

25وَلی اونیکه کامِلِ شریعت، که آزادی یه شریعت هیسه رِه اِشِنِه و اونه دِلِه استقامت کانه، وَ اِشنَوِنه و یاد نُکانه، بلکه اونِه بِجا هارنه، اون خودشه کار دِلِه بَرکت گیرنِه.

26اگه کسی گُمان هَکونه که دیندارِ، وَ خودشه زبانِ جُلوهِ نِگیرِه، خودشه گول زَنِه، اونه دین اَرزِشی نِداره.

27پاک و بی‌لَکِّه دینداری اَمیِ پیَر خدایِ نَظر، اینه که یَتیمان و بیوه‌ زِناکانِ دَسِ مُصیبت موقه بَگیریم، وَ اَمِرِه این فاسِدِ دُنیایِ جی دور بِداریم.

Jump to: Chapter 2 →