James 4

Mazanderani WMB (کتاب مقدس به زبان مازندرانی - گویش غربی)

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →

1چی باعث وونِه شِمِه میِن دَعوا دَکِفِه و چی باعث وونِه شِمِه میِن جنگ و جِدال دَکِفِه؟ مَگِه شِمِه هَوا و هَوَسی سِه نیِه گه شِمِه وجودی دِلِه دِ جَنگِنِنِه؟

2یَچی ای آرزو رِه کِنِنی، و وختی اونِه بِدَس نیارِنی آدَم کِشِنِنی. طمَع کِنِنی، و وختی نَتِنِّنی اونِه بِدَس بیارین جنگ و دَعوا راه اِنگِنِنی، شِما نارِنی، هَینِسه گه دَرخواس نَکِنِنی!

3هون موقِه ای هَم گه دَرخواس کِنِنی، نَئیرِنی، چون بَدِ نیّتی هَمرا دَرخواس کِنِنی تا شی هَوَسایی سِه صَرف هاکِنین.

4اِی زِناکارِن، مَگِه نَئونِنی دِنیایی هَمرا دوسی هاکِردَن خِدایی هَمرا دِشمَنی هاکِردنِه؟ پَس هر کی هَینی دِمال دَرِه گه دِنیایی هَمرا دوسی هاکِنِه، شِرِه خِدایی دِشمَن کِنِّه.

5یا هَینگِه گِمون کِنِنی مِقَدّسِ نِوِشتِه بیخدی بَنوِشتِه گه: «خِدا نِسبت به روحی گه اَمِه دِلِه بِشتِه، خِیلی غیرت دارنِه؟

6ولی خِدا ویشتَر فیض دِنِه، هَینِسه گِنِه: «خِدا مَغرورِنی پِش اِسّنِه، ولی فروتَنِنِ فیض دِنِه.»

7پس شِرِه خِدایی تَسلیم هاکِنین. اِبلیسی پِش هِرِسین، و وی شِمِه جا دَرشونِه.

8خِدارِه نَزیک بَووئین و وی هَم شِمارِ نَزیک وونِه. اِی شِما گِناهکارِن، شی دَسِ پاک هاکِنین، و اِی دِ دِلیشون، شی دِلِ پاک هاکِنین.

9حالِ زار دَکِفین و بِرمِه زاری هاکِنین. شِمِه خَنِّه ماتَم بَوو و شِمِه خِشالی غِرصِه.

10شِرِه خِدایی پِش فروتَن هاکِنین، گه وی شِمارِ سَربِلَن کِنِّه.

11اِی بِرارِن، هَمدِیَری بَدِ نُئین. اونیگه یَتِه بِراری علِیه بَد بُئِه، و یا شی بِرارِ داوری هاکِنِه، شریعَتی علِیه بَد گِنِه و شریعَتِ داوری کِنِّه. ولی اگه تو شریعَتِ داوَری کِنّی، تو شریعتی داوَر بَوِئی نا اونیگه وِرِه بِجا اُرنِه!

12فقط یَنَفَر دَرِه گه شریعتِ هادا و داوَرِ، گه وی هَمونیِه گه بَتِنِّه نِجات هادِه و هَلاک هاکِنِه. پس تو کی هَسّی گه دِ شی هَمسادِه رِه داوری کِنّی!

13اِسا شِما گه گِنِنی: «اَمرِز یا فَردا هَین شَهر یا هون شَهری سِه شومی و یَه سال اوجِه مومِّی و تجارت کِمّی و سود کِمّی،»

14با هَین وجود، شِما حتّی نَئونِنی فَردا چی وونِه. شِمِه زندگی چیِه؟ هِتی بِخاری تَرانی گه یه لحظه ظاهر وونِه و اَزما نیست وونِه.

15پَس وِنِه هَینجور بُئین: «اگه خِداوَند بَخواد، زینِّه مُومّی و هَینجور و هُونجور کِمّی.»

16هَینجور گه مَعلومِ شِما شی غِروری دِلِه دِ فخر کِنِنی. هَینجور فخر هاکِردَن بَدِ.

17پس هر کی دِنِّه چی کاری دِرِسِ و اونِه نَکِنِه، هون ویسِه گِناه مَحسوب وونِه.

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →