2 Corinthians 10

Dutch Frisian

← Chapter 9 Jump to: Chapter 11 →

1Oba etj selfst, Paulus, ermohn jünt derjch de Saunftmoot en Jedult Tjristi, dee etj unja bie jünt zwoa Deemütijch sie, oba mootijch *brow wann etj nijch bie jünt sie.,

2Oba etj bedd, daut etj bie jünt nijch *mootijch senne mott emm Vetrüe, met dee etj em Senn ha, jäajen jewesse Lied *mootijch too senne, dee ons em Senn ha aus nom Fleesch Waundlende.,

3Dan wann wie em Fleesch waundle, soo tjampf wie nijch nom Fleesch;

4Dan de Jewäare enn onsem Kaumf send nijch fleeschlijch, sonda machtvoll fe enn Gott tom dohlbrätje von Fastinje en Jedanke Hiesa ommbrätje,

5en jiedret hüage Jebied Hüs daut sich jäajen de Ertjantnis Gottes opphäwt, en jiedren Jedanke jefange näme unja enn dän Jehuarsom jäajen Tjristus,

6en reed stohne, aulem Onnjehuarsom too strofe, wann jun Jehuarsom erfellt senne woat.

7Tjitj jie opp daut, waut verre Uage es? Wann wäa sich selfst tootrüt, daut hee Tjristus es, soo dentj hee dit wada mol bie sich selfst, daut, soo aus hee Tjristus siena es, soo uck wie.

8Dan wann uck etj mie een bät mea äwa onse Vollmacht rieme wull, de ons de Harr tom Oppbüe en nijch tom Vedoawniss von jünt jejäwt haft, soo woa etj nijch too Schaunde woare,

9omm dautet nijch schient, aus wull etj jünt derjch de Breew Angst moake.

10Dan de Breew zwoa, sajcht hee eena, send jewijchtich schwoa en krauftvoll, oba de Jäajenwoat em Lief tjarpalijch schwak, en de Räd es mangelhauft nuscht weat.

11Dit bedentj dee soo Dentjende, daut, wann wie em Wuat derjch Breew nijch doabie send, wie uck soone biem doabie senne enne Dod senne woare.

12Dan wie woage nijch, ons selfst met jewesse unja dän jlitj toostale oda too vejlitje, dee sich selfst emfäle; oba dee, enndäm see sich aun sich selfst mäte en sich met sich selfst vejlitje, send nijch vestendijch.

13Oba wie welle ons nijch butamote rieme, sonda nom Moht vom Mohtstock, dän Gott ons aus Moht toojedeelt haft, uck bett no jünt too kohme.

14Dan wie selfst stratje ons nijch too wiet üt, aus wann wie nijch no jünt kohme, dan wie send uck bett jünt jekohme met de froohe Botschoft von Tjristus,

15enn däm wie ons nijch em Mohtloose rieme met framde Mäj Oabeit, oba Hopninj ha, wann jun Gloowe enn jünt wausst, jrata too woare no onsem Mot, nom hejchsten Mot,

16omm de froohe Botschoft wieda äwa jünt lidjende Lenda Jäajende too vetjindje, en nijch no eenem framden Mohtbaunt framde Oabeit, fe daut waut aul reed wea, ons too rieme.

17„Oba wäa sich riemt, riem sich enn däm Harrn". {Jes.9.24}

18Dan nijch dee sich selfst emfält, dee esset weat, sonda dee, däm de Harr emfält.

← Chapter 9 Jump to: Chapter 11 →