2 Corinthians 4

Dutch Frisian

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →

1Doawäajen, doa wie disen Deenst ha, wiel wie met Erboarme beschentjt worde send, woa wie nijch mootloos;

2sonda wie ha de veheemlijchte Dinje de Schaund aufjesajcht, enndäm wie nijch enn Hinjaläst waundle, en daut Wuat Gottes nijch vefaulsche, sonda derjch de Openboarung de Woahrheit ons jiedrem Jewesse de Mensche ver Gott emfäle.

3Oba wann jünt onse froohe Botschoft vedatjt es, soo esset dän vedatjt, dee veloare gohne,

4bie enn dän de Gott disa Welt de Jedanke, dee Onnjleewje, veblend haft, doamet ahn nijch ütstrohld de Lijchtglaunss vonne froohe Botschoft von de Harlijchtjeit Tjristi, dee daut Bild Gottes es.

5Dan wie vetjindje nijch ons selfst, sonda Jesus Tjristus aus Harr, oba ons selfst aus jüne Deena omm Jesus haulwe *welle.,

6Dan Gott, dee doa säd; üte Diestaness saul Lijcht dache, dee esset, dee enn onse Hoate jedacht haft tom Lijchtglaunss de Ertjantnis de Harlijchtjeit Gottes emm Aunjesejcht Jesus Tjristus.

7Oba wie ha disen Schats en eadne Jefässa, doamet daut Äwamoht de Krauft Gottes es en nijch von üt ons.

8Enn aulem bedrenjt, oba worde nijch enne Enj jedräwe; twiewelde, oba nijch vetwiewelt;

9woare vefoljt, oba worde nijch velohte; worde hanjeschmäte, oba worde nijch venijcht tjeeme nijch omm;

10auletiet daut Stoawe Jesus aum Lief erommdroage, doamet uck daut Läwe Jesus aun onsem Lief openboa woat.

11Dan wie, dee wie läwe, woare emma däm Doot äwajäft omm Jesus *haulwe, doamet uck daut Läwe Jesus aun onsem stoawlijchem Fleesch openboa woat.,

12Doahäa es de Doot enn ons wirtjsaum, oba daut Läwe enn jünt.

13Oba doa wie däm seljen Jeist von däm Gloowe ha, soo ausset jeschräwe steit: „Etj ha jejleewt, doawäajen ha etj jerät", {Ps.116,10} soo jleew uck wie, doawäajen räd wie uck,

14enndäm wie weete, daut dee, dee däm Harrn Jesus oppjewatjt haft, uck ons met Jesus oppwatje woat en met jünt doastale hanstale woat;

15dan aules passeat jünet *haulwe, doamet de Jnod, toojenohme haft, derjch dee noch jratre Zohl von Jleewje, dän Dank äwaritj mea aus väl moake too Ea Gottes.,

16Doawäajen woa wie nijch mootloos; sonda wann uck onsa natiadlijcha bütaschta Mensch venijcht woat, soo woat doch de ennalijcha Mensch Dach fe Dach niee jemoakt.

17Dan daut jäajenwoatje Leijchte onsa Bedrenjnis bewirtjt fe ons emm Äwamoht tom Äwamoht een eewijet Jewijcht von Harlijchtjeit,

18wann wie nijch auntjitje, waut maun sitt, sonda daut, waut maun nijch sitt; dan waut too seene es, es fe eene Tietlang, oba daut nijch too seene es, es eewijch.

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →