1 Corinthians 13

Polish SNPD4 (Biblia, to jest Pismo Święte Starego i Nowego Przymierza)

← Chapter 12 Jump to: Chapter 14 →

1Choćbym mówił językami ludzi i aniołów, a miłości bym nie miał, pozostałbym miedzią, co dźwięczy, lub głośnym cymbałem.

2Choćbym też miał [dar] prorokowania, pojął wszystkie tajemnice, [posiadł] wszelkie poznanie i choćbym miał całą wiarę, tak że przenosiłbym góry, ale nie miał miłości – byłbym niczym.

3I choćbym część po części rozdał całą mą własność, i choćbym swoje ciało wydał, by się chlubić, lecz miłości bym nie miał, nic bym nie osiągnął.

4Miłość czeka cierpliwie, miłość postępuje uprzejmie, nie zazdrości, miłość się nie wynosi, nie jest nadęta,

5nie zachowuje się niestosownie, nie szuka swego, nie jest porywcza, nie zlicza sobie złego,

6nie cieszy się z niesprawiedliwości, lecz dzieli radość z prawdy;

7wszystko zakrywa, wszystkiemu wierzy, ze wszystkim wiąże nadzieję, wszystko przetrzyma.

8Miłość nigdy nie ustaje. A proroctwa? Zostaną spełnione. A języki? Ustaną. A poznanie? Straci ważność.

9Bo cząstkowo poznajemy i cząstkowo prorokujemy;

10a gdy przyjdzie doskonałe, to, co cząstkowe, przestanie mieć znaczenie.

11Kiedy byłem dzieckiem, mówiłem jak dziecko, myślałem jak dziecko, rozumowałem jak dziecko; gdy stałem się mężczyzną, zaniechałem dziecięcych spraw.

12[Mówię tak], gdyż teraz widzimy przez odbicie w zagadce, potem jednak – twarzą w twarz. Teraz poznaję cząstkowo, potem poznam tak, jak zostałem poznany.

13Teraz zatem zostają: wiara, nadzieja, miłość – te trzy; a z nich największa jest miłość.

← Chapter 12 Jump to: Chapter 14 →