Acts 4

Polish SNPD4 (Biblia, to jest Pismo Święte Starego i Nowego Przymierza)

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →

1A gdy oni przemawiali do ludu, naszli ich kapłani, dowódca straży świątynnej oraz saduceusze,

2zaniepokojeni, że nauczają lud i ogłaszają zmartwychwstanie umarłych w Jezusie,

3i schwytali ich w ręce i osadzili pod strażą do następnego dnia; był już bowiem wieczór.

4Wielu zaś z tych, którzy usłyszeli to Słowo, uwierzyło, a liczba mężczyzn doszła do około pięciu tysięcy.

5Następnego zaś dnia zeszli się w Jerozolimie ich przełożeni i starsi, i znawcy Prawa

6oraz arcykapłan Annasz, Kajfasz, Jan, Aleksander i wszyscy, ilu ich było z rodu arcykapłańskiego.

7Postawili ich pośrodku i wypytywali: Jaką mocą albo w czyim imieniu to uczyniliście?

8Wówczas Piotr, napełniony Duchem Świętym, powiedział do nich: Przełożeni ludu i starsi!

9Ponieważ my dzisiaj jesteśmy przesłuchiwani z powodu dobrodziejstwa [wyświadczonego] słabemu człowiekowi, dzięki któremu został on zbawiony,

10to niech wam wszystkim i całemu ludowi Izraela będzie wiadome, że stało się to w imieniu Jezusa Chrystusa z Nazaretu, którego wy ukrzyżowaliście, a którego Bóg wzbudził z martwych – w Nim ten [człowiek] stanął wobec was zdrowy.

11On to jest tym kamieniem, odrzuconym przez was, budujących, który stał się kamieniem węgielnym.

12Nie ma też w nikim innym zbawienia; gdyż nie dano ludziom żadnego innego imienia pod niebem, w którym moglibyśmy być zbawieni.

13I gdy tak przyglądali się śmiałości Piotra i Jana, a zrozumieli, że to nieuczeni, zwykli ludzie, dziwili się; zaczęli też uświadamiać sobie, że byli z Jezusem;

14patrząc zaś na uzdrowionego człowieka, który stał z nimi, nie mieli nic przeciwko.

15Polecili im więc opuścić Sanhedryn i naradzali się między sobą.

16Mówili: Co mamy zrobić z tymi ludźmi? Wiadomo bowiem, że stał się przez nich znak widoczny dla wszystkich mieszkańców Jerozolimy i nie jesteśmy w stanie temu zaprzeczyć;

17lecz aby się to między ludem jeszcze bardziej nie rozeszło, zabrońmy im surowo, aby w tym imieniu już więcej do nikogo z ludzi nie mówili.

18Wezwali ich zatem i nakazali im, aby nie próbowali nawet mówić ani nauczać w imieniu Jezusa.

19Lecz Piotr i Jan odpowiedzieli im: Co jest słuszne w obliczu Boga: słuchać bardziej was czy Boga – osądźcie.

20My bowiem nie jesteśmy w stanie nie mówić o tym, co widzieliśmy i słyszeliśmy.

21Oni zaś po dalszych groźbach zwolnili ich, nie znajdując nic, za co mogliby ich ukarać – z powodu ludu, wszyscy bowiem chwalili Boga za to, co się stało;

22gdyż ponad czterdzieści lat miał człowiek, na którym dokonał się ten znak uleczenia.

23A gdy zostali zwolnieni, przyszli do swoich i powiadomili ich o wszystkim, co im powiedzieli arcykapłani i starsi.

24Ci natomiast, gdy to usłyszeli, jednomyślnie wznieśli głos do Boga i powiedzieli: Władco, Ty, który uczyniłeś niebo i ziemię, i morze, i wszystko, co w nich jest,

25który ustami naszego ojca Dawida, Twojego sługi, powiedziałeś przez Ducha Świętego: Dlaczego zawrzały narody, a ludy uknuły próżności?

26Powstali królowie ziem i zeszli się razem przełożeni przeciw Panu i przeciw Jego Chrystusowi.

27Zeszli się bowiem naprawdę w tym mieście przeciw świętemu Słudze Twojemu, Jezusowi, którego namaściłeś: Herod i Poncjusz Piłat z poganami i plemionami Izraela,

28aby uczynić wszystko, co Twoja ręka i Twoje postanowienie już wcześniej ustaliły, że ma się stać.

29A teraz, Panie, wejrzyj na ich groźby i daj Twoim sługom głosić Twoje Słowo z całą ufną odwagą,

30gdy Ty wyciągasz rękę do leczenia i by działy się znaki i cuda przez imię świętego Sługi Twego, Jezusa.

31A gdy się pomodlili, zatrzęsło się miejsce, na którym byli zebrani, i zostali napełnieni wszyscy Duchem Świętym, i mówili Słowo Boże z ufną odwagą.

32A u rzeszy tych, którzy uwierzyli, było jedno serce i dusza i ani jeden nie nazywał własnym tego, co posiadał, ale wszystko mieli wspólne.

33Przy tym apostołowie z wielką mocą składali świadectwo o zmartwychwstaniu Pana Jezusa, a wielka łaska spoczywała na nich wszystkich.

34Nikt też między nimi nie cierpiał niedostatku, ci bowiem, ilu ich było właścicielami gruntów lub domów, sprzedawali je, przynosili pieniądze uzyskane ze sprzedaży

35i kładli je u stóp apostołów; i rozdzielano każdemu zgodnie z tym, jaką miał potrzebę.

36Józef zaś, nazwany przez apostołów Barnabą, co można przetłumaczyć jako Syn Zachęty, Lewita rodem z Cypru,

37po sprzedaniu posiadanej przez siebie roli przyniósł pieniądze i położył u stóp apostołów.

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →