Acts 9

Polish SNPD4 (Biblia, to jest Pismo Święte Starego i Nowego Przymierza)

← Chapter 8 Jump to: Chapter 10 →

1A Saul, dysząc jeszcze groźbą i mordem względem uczniów Pana, przyszedł do arcykapłana

2i wyprosił sobie od niego listy do Damaszku – do synagog – aby, jeśliby znalazł jakichś będących [wyznawcami] Drogi, zarówno mężczyzn, jak i kobiety, mógł ich związanych przyprowadzić do Jerozolimy.

3I stało się, gdy szedł i zbliżał się do Damaszku, że nagle oświeciło go zewsząd światło z nieba,

4a gdy upadł na ziemię, usłyszał głos mówiący do niego: Saulu, Saulu, dlaczego Mnie prześladujesz?

5I odpowiedział: Kim jesteś, Panie? A On: Ja jestem Jezus, którego ty prześladujesz;

6ale wstań i wejdź do miasta, tam ci powiedzą, co masz czynić.

7Mężczyźni zaś, którzy towarzyszyli mu w drodze, stanęli oniemiali, słuchali wprawdzie głosu, ale nikogo nie dostrzegali.

8Saul więc podniósł się z ziemi, lecz gdy otworzył swoje oczy, nic nie widział; prowadząc go zaś za rękę, zaprowadzili go do Damaszku.

9I przez trzy dni był niewidzący i nie jadł ani nie pił.

10Był zaś w Damaszku pewien uczeń imieniem Ananiasz i Pan przemówił do niego w widzeniu: Ananiaszu! A on odpowiedział: Oto jestem, Panie!

11Pan zaś do niego: Wstań i idź na ulicę zwaną Prostą, i odszukaj w domu Judy Tarsyjczyka imieniem Saul; oto właśnie się modli

12i zobaczył w widzeniu człowieka imieniem Ananiasz, jak wszedł i włożył na niego ręce, aby przejrzał.

13Ananiasz zaś odpowiedział: Panie, słyszałem od wielu o tym człowieku, ile złego wyrządził Twoim świętym w Jerozolimie;

14i tutaj ma władzę od arcykapłanów, aby związać wszystkich, którzy wzywają Twojego imienia.

15Pan jednak powiedział do niego: Idź, gdyż ten jest moim wybranym naczyniem, aby zanieść moje imię przed pogan, królów i synów Izraela;

16Ja sam bowiem pokażę mu, ile będzie musiał wycierpieć dla mojego imienia.

17I Ananiasz poszedł, wszedł do domu, nałożył na niego ręce i powiedział: Saulu, bracie, Pan przysłał mnie, Jezus, który ukazał ci się w drodze, którą szedłeś, abyś przejrzał i został napełniony Duchem Świętym.

18I zaraz opadły mu z oczu jakby łuski, przejrzał, wstał i został ochrzczony.

19A gdy przyjął pokarm, odzyskał siły. Przebywał zaś z uczniami w Damaszku parę dni,

20a zaraz zaczął głosić w synagogach Jezusa, że On jest Synem Boga.

21Wszyscy zaś, którzy go słuchali, dziwili się i mówili: Czy to nie jest ten, który w Jerozolimie nastawał na tych, którzy wzywają tego imienia, i po to tu przyszedł, aby ich związanych zaprowadzić do arcykapłanów?

22Saul natomiast coraz bardziej się umacniał i niepokoił Żydów mieszkających w Damaszku, dowodząc, że Ten jest Chrystusem.

23A gdy tak upłynęło sporo dni, Żydzi uknuli spisek, aby go zabić,

24ale ich spisek stał się znany Saulowi. Strzegli zaś bram dniem i nocą, aby go jakoś zabić.

25Uczniowie jednak wzięli go i nocą opuścili go przez mur, spuszczając go w koszu.

26Po przybyciu zaś do Jerozolimy próbował przyłączyć się do uczniów, ale wszyscy bali się go, nie wierząc, że jest uczniem.

27Barnaba jednak przygarnął go, zaprowadził do apostołów – i opowiedział im, jak w drodze zobaczył Pana i że do niego przemówił, i jak w Damaszku śmiało wypowiadał się w imieniu Jezusa.

28I przebywał z nimi, wchodząc i wychodząc, w Jerozolimie, śmiało wypowiadając się w imieniu Pana.

29Rozmawiał też i rozprawiał z hellenistami, ci jednak usiłowali go zabić.

30Gdy jednak bracia dowiedzieli się o tym, odprowadzili go do Cezarei i wyprawili go do Tarsu.

31Tymczasem zgromadzenie po całej Judei, Galilei i Samarii, miało pokój, budowane i kroczące w bojaźni Pańskiej, a dzięki zachęcie Ducha Świętego pomnażało się.

32I stało się, gdy Piotr obchodził wszystkich, że przyszedł też do świętych, którzy mieszkali w Liddzie.

33Tam zaś natknął się na pewnego człowieka, imieniem Eneasz, który był sparaliżowany i od ośmiu lat leżał w łóżku.

34Piotr zwrócił się do niego: Eneaszu, Jezus Chrystus cię leczy. Wstań, zwiń swoje posłanie. I zaraz wstał.

35I zobaczyli go wszyscy mieszkańcy Liddy oraz Saronu, którzy też nawrócili się do Pana.

36W Joppie zaś była pewna uczennica, imieniem Tabita, co w tłumaczeniu znaczy Dorkas; była ona pełna dobrych czynów i dzieł miłosierdzia, które czyniła.

37W tych dniach zdarzyło się, że zasłabła i umarła; obmyto ją więc i złożono w sali na piętrze.

38A ponieważ Lidda leży blisko Joppy, uczniowie, gdy usłyszeli, że Piotr w niej przebywa, wysłali do niego dwóch mężczyzn z prośbą: Przyjdź do nas niezwłocznie.

39Piotr więc wstał i poszedł wraz z nimi. Po przybyciu zaprowadzili go do sali na piętrze, gdzie obstąpiły go wszystkie wdowy, które płakały i pokazywały mu suknie oraz płaszcze, które robiła Dorkas, kiedy z nimi była.

40Wówczas Piotr usunął wszystkich, padł na kolana, pomodlił się, po czym zwrócił się do ciała i powiedział: Tabito, wstań! Ona zaś otworzyła swoje oczy i – gdy zobaczyła Piotra – usiadła.

41A on podał jej rękę i podniósł ją; następnie przywołał świętych oraz wdowy i przedstawił ją żywą.

42Rozniosło się to po całej Joppie i wielu uwierzyło w Pana.

43Przez wiele też dni [Piotr] przebywał w Joppie u niejakiego Szymona, garbarza.

← Chapter 8 Jump to: Chapter 10 →