Luke 12 — Polish SNPD4 (Biblia, to jest Pismo Święte Starego i Nowego Przymierza)

1W tych okolicznościach, gdy wokół zgromadził się kilkudziesięciotysięczny tłum, tak że deptali się nawzajem, zaczął mówić najpierw do swoich uczniów: Strzeżcie się zakwasu, to jest obłudy, faryzeuszów.

2Nie ma zaś nic ukrytego, co nie zostanie ujawnione, ani tajnego, co nie zostanie poznane.

3Stąd cokolwiek powiedzieliście w ciemności, zostanie usłyszane przy świetle, a to, o czym szeptaliście w skrytkach do ucha, zostanie ogłoszone z dachów [domów].

4Mówię zaś wam, moim przyjaciołom: Nie bójcie się tych, którzy zabijają ciało, a potem nie mają już nic do zrobienia.

5Wskażę wam, kogo macie się bać: Bójcie się Tego, który po zabiciu ma prawo wtrącić do Gehenny. Tak! Mówię wam: Tego się bójcie!

6Czy pięciu wróbli nie sprzedają za dwa assariony? A ani jeden z nich nie jest zapomniany przed Bogiem.

7Lecz nawet włosy waszej głowy wszystkie są policzone. Przestańcie się bać! Znaczycie więcej niż wiele wróbli.

8Mówię zaś wam: Do każdego, kto Mnie wyzna przed ludźmi, Syn Człowieczy przyzna się przed aniołami Boga.

9Każdy zaś, kto się Mnie zaprze przed ludźmi, także dozna zaparcia się go przed aniołami Boga.

10Każdemu, kto powie słowo przeciw Synowi Człowieczemu, będzie odpuszczone; temu zaś, kto zbluźni przeciw Duchowi Świętemu, nie będzie odpuszczone.

11A gdy was będą ciągać do synagog, przed rządy i władze, nie martwcie się, jak lub czym się obronić albo co powiedzieć;

12Duch Święty bowiem pouczy was w tej godzinie, co trzeba powiedzieć.

13Powiedział Mu zaś ktoś z tłumu: Nauczycielu, powiedz mojemu bratu, aby podzielił się ze mną dziedzictwem.

14Lecz On odpowiedział mu: Człowieku, kto Mnie ustanowił sędzią lub rozjemcą nad wami?

15Powiedział też do nich: Uważajcie i strzeżcie się wszelkiej chciwości, gdyż nie z dostatku własnych dóbr człowiek czerpie swoje życie.

16Opowiedział im też taką przypowieść: Pewnemu bogatemu człowiekowi dobrze obrodziło pole.

17Zaczął więc sobie myśleć: Co mam zrobić, gdyż nie mam gdzie zgromadzić moich plonów?

18I powiedział: To zrobię: Zburzę moje stodoły, zbuduję większe i zgromadzę tam całe moje zboże oraz moje dobra.

19I powiem swojej duszy: Duszo, masz wiele dóbr złożonych na wiele lat; odpoczywaj, najedz się, napij się, świętuj!

20Bóg zaś powiedział mu: Bezmyślny! Tej nocy zażądają twojej duszy, a to, co przygotowałeś, czyje będzie?

21Tak będzie z tym, kto gromadzi skarby dla siebie, lecz co do Boga nie jest bogaty.

22Do swoich zaś uczniów powiedział: Dlatego mówię wam: Przestańcie martwić się o duszę, o to, co by zjeść, a także o ciało, o to, w co by się ubrać.

23Dusza bowiem znaczy więcej niż pokarm, a ciało niż ubranie.

24Przypatrzcie się krukom, że nie sieją ani żną, nie mają też spichlerza ani stodoły – i Bóg karmi je; o ile więcej wy znaczycie niż ptaki!

25Kto z was, troszcząc się, może do długości swego [życia] dodać [choćby] godzinę?

26Jeśli więc nawet tego, co najmniejsze, nie potraficie, dlaczego martwicie się o resztę?

27Przypatrzcie się liliom, jak rosną; nie trudzą się ani nie przędą, a mówię wam, nawet Salomon w całej swojej chwale nie odziewał się tak, jak jedna z nich.

28Jeśli więc trawę na polu, która dziś jest, a jutro będzie wrzucona do pieca, Bóg tak przyozdabia, o ileż bardziej was, o małowierni?

29Więc i wy przestańcie szukać, co by tu zjeść lub co by tu wypić, i przestańcie się niepokoić.

30Tego wszystkiego bowiem szukają narody tego świata; wasz Ojciec zaś wie, że tego potrzebujecie.

31Lecz szukajcie Jego Królestwa, a te rzeczy będą wam dodane.

32Nie bój się, mała trzódko, gdyż waszemu Ojcu spodobało się dać wam Królestwo.

33Sprzedajcie swoje posiadłości i złóżcie jałmużnę. Sporządźcie sobie sakiewki, które się nie niszczą, skarb niewyczerpany w niebiosach, gdzie złodziej nie podchodzi i mól nie pożera,

34bo tam, gdzie jest wasz skarb, będzie też wasze serce.

35Niech wasze biodra będą przepasane i lampy zapalone;

36a wy podobni do ludzi oczekujących swego pana, aż wróci z wesela, abyście gdy przyjdzie i zapuka, natychmiast mu otworzyli.

37Szczęśliwi ci słudzy, których pan, gdy przyjdzie, zastanie czuwających. Zapewniam was, że przepasze się, usadzi ich przy stole, po czym podejdzie i będzie im usługiwał.

38Czy przyjdzie o drugiej, czy o trzeciej straży i tak ich zastanie – szczęśliwi oni będą!

39To zaś wiedzcie, że gdyby gospodarz wiedział, o której godzinie zjawi się złodziej, nie dopuściłby do włamania w swoim domu.

40I wy bądźcie gotowi, gdyż Syn Człowieczy przyjdzie o godzinie, której się nie domyślacie.

41Wtedy Piotr zapytał: Panie, czy do nas mówisz tę przypowieść, czy też do wszystkich?

42A Pan odpowiedział: A kto jest tym wiernym rządcą, roztropnym, którego pan ustanowił nad swoją służbą [domową], aby im dawał przydział zboża o czasie?

43Szczęśliwy ten sługa, którego jego pan, gdy przyjdzie, zastanie tak czyniącego.

44Rzeczywiście, mówię wam, postawi go nad całym swoim mieniem.

45Jeśli jednak sługa ten powiedziałby w swoim sercu: Mój pan zwleka z przyjściem – i zacząłby bić służących i służące, jeść, pić i upijać się,

46przyjdzie pan tego sługi w dniu, w którym się nie spodziewa, i o godzinie, w której nie oczekuje, przetnie go na pół, a jego dział wyznaczy mu z niewiernymi.

47Ten zatem sługa, który znał wolę swego pana, lecz nie przygotował się ani nie postąpił według jego woli, odbierze wiele [razów].

48Ten natomiast, który [jej] nie znał, a zrobił coś zasługującego na baty, odbierze niewiele razów. Od każdego bowiem, komu wiele dano, wiele będzie się żądać, i od tego, komu wiele powierzono, więcej będzie się wymagać.

49Ogień przyszedłem rzucić na ziemię i jak pragnę, aby już zapłonął.

50W chrzcie mam być zanurzony i jak jestem udręczony, póki się to nie dopełni.

51Czy myślicie, że zjawiłem się, aby dać ziemi pokój? Wcale nie; mówię wam, raczej rozdwojenie.

52Od teraz bowiem pięciu w jednym domu będzie podzielonych; trzej przeciw dwom i dwaj przeciw trzem;

53będą podzieleni ojciec z synem i syn z ojcem, matka z córką i córka z matką, teściowa ze swoją synową, a synowa z teściową.

54Powiedział też tłumom: Gdy zobaczycie chmurę podnoszącą się na zachodzie, zaraz mówicie: Nadciąga burza – i tak się dzieje.

55A gdy wieje z południa, mówicie: Będzie upał – i jest.

56Obłudnicy! Oblicze ziemi i nieba umiecie rozeznawać, więc jak to jest, że nie umiecie rozeznawać tego czasu?

57Dlaczego też sami z siebie nie rozstrzygacie, co jest sprawiedliwe?

58Kiedy bowiem udajesz się ze swoim przeciwnikiem do urzędnika, [już] w drodze podejmij trud, by uwolnić się od niego, aby nie zaciągnął cię do sędziego, a sędzia nie przekazał cię posterunkowemu, a posterunkowy nie wrzucił cię do więzienia.

59Mówię ci, na pewno nie wyjdziesz stamtąd, póki nie oddasz ostatniego leptona.