Romans 4

Polish SNPD4 (Biblia, to jest Pismo Święte Starego i Nowego Przymierza)

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →

1Co więc – powiemy – osiągnął Abraham, nasz praojciec według ciała?

2Jeśli bowiem Abraham został usprawiedliwiony z uczynków, ma [powód do] chluby – ale nie przed Bogiem.

3Bo co mówi Pismo? Abraham uwierzył Bogu i poczytano mu to za sprawiedliwość.

4Pracującemu zapłaty nie poczytuje się za łaskę, lecz za należność,

5nie pracującemu zaś, ale wierzącemu Temu, który usprawiedliwia bezbożnego, jego wiarę poczytuje się za sprawiedliwość –

6jak również Dawid mówi o szczęściu człowieka, któremu Bóg poczytuje sprawiedliwość niezależnie od uczynków:

7Szczęśliwi, którym odpuszczono nieprawości i których grzechy zostały zakryte;

8szczęśliwy człowiek, któremu Pan nie poczyta grzechu.

9Czy zatem to szczęście odnosi się do obrzezanych, czy również do nieobrzezanych? Mówimy bowiem: Wiarę poczytano Abrahamowi za sprawiedliwość.

10W jakich więc [okolicznościach] poczytano? Czy był wówczas obrzezany, czy nieobrzezany? Nie był obrzezany, lecz nieobrzezany.

11Znak obrzezania zaś otrzymał [jako] pieczęć sprawiedliwości wiary – tej z [okresu] nieobrzezania – po to, by był ojcem wszystkich wierzących mimo nieobrzezania, aby im również poczytano [to za] sprawiedliwość,

12i [by być] ojcem obrzezanych – tych, którzy nie tylko należą do obrzezanych, ale także idą śladami wiary naszego ojca Abrahama, [tej] sprzed obrzezania.

13Gdyż nie dzięki Prawu [dana została] Abrahamowi lub jego nasieniu obietnica, że będzie dziedzicem świata, ale dzięki sprawiedliwości [z] wiary.

14Bo jeśli dziedzicami są [przestrzegający] Prawa, wiara jest pusta, a obietnica – zniesiona.

15Prawo bowiem sprowadza gniew, gdzie zaś nie ma Prawa, nie ma też przestępstwa.

16Dlatego z wiary – aby według łaski, aby ta obietnica była pewna dla całego nasienia, nie tylko tego [przestrzegającego] Prawa, ale także tego z wiary Abrahama, który jest ojcem nas wszystkich,

17jak napisano: Ustanowiłem cię ojcem wielu narodów – przed obliczem Tego, któremu uwierzył, Boga, który ożywia umarłych i to, czego nie ma, powołuje, jak gdyby istniało.

18[Abraham] na przekór [wszystkiemu, co przeczyło] nadziei, z powodu nadziei uwierzył, aby się stać ojcem wielu narodów, zgodnie z tym, co powiedziano: Takie będzie twoje nasienie.

19I nie osłabł w wierze, choć rozumiał, że jego ciało jest już obumarłe – jako [człowieka] liczącego około stu lat – oraz że obumarłe jest łono Sary.

20Nie zwątpił więc w niewierze w obietnicę Boga, lecz wzmocniony wiarą oddał chwałę Bogu

21i był całkowicie pewny, że to, co [Bóg] obiecał, władny jest też uczynić.

22Dlatego właśnie poczytano mu to za sprawiedliwość.

23Nie napisano zaś tylko w odniesieniu do niego, że poczytano [jedynie] jemu.

24[Uczyniono to] również w odniesieniu do nas, którym miało to być poczytane i którzy wierzą w Tego, który wzbudził Jezusa, naszego Pana, z martwych –

25który został wydany z powodu naszych upadków i wzbudzony dla naszego usprawiedliwienia.

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →