Romans 9

Polish SNPD4 (Biblia, to jest Pismo Święte Starego i Nowego Przymierza)

← Chapter 8 Jump to: Chapter 10 →

1Prawdę mówię w Chrystusie, nie kłamię, poświadcza mi to moje sumienie w Duchu Świętym,

2że mój smutek jest wielki, a ból w moim sercu nieustanny.

3Otóż ja sam życzyłem sobie wyklętym być od Chrystusa w zamian za moich braci, moich krewnych według ciała,

4którymi są Izraelici, których jest usynowienie i chwała, przymierza i nadanie Prawa, służba [świątynna] i obietnice,

5których są ojcowie i od których pochodzi Chrystus według ciała, będący ponad wszystkim Bóg błogosławiony na wieki. Amen.

6Nie jest jednak tak, że zawiodło Słowo Boże. Bo nie wszyscy, którzy [pochodzą] z Izraela, są Izraelem,

7ani, choć z nasienia Abrahama, nie wszyscy są dziećmi, ale od Izaaka będzie nazwane twoje nasienie.

8To znaczy: Nie ci, którzy są dziećmi ciała, są dziećmi Boga, ale dzieci obietnicy liczą się jako nasienie.

9Słowo obietnicy brzmi bowiem tak: Przyjdę [znów] o tym czasie i Sara będzie miała syna.

10Nie tylko to, ale i Rebeka, która poczęła z łoża jednego, Izaaka, naszego ojca;

11jeszcze bowiem nie urodziły się ani nie zrobiły nic dobrego ani złego, aby według wybrania pozostawał plan Boga –

12nie z uczynków, lecz z [woli] powołującego – powiedziano jej, że starszy będzie służył młodszemu,

13jak napisano: Jakuba pokochałem, a Ezawa znienawidziłem.

14Co zatem powiemy? Czy u Boga jest niesprawiedliwość? W żadnym razie.

15Do Mojżesza bowiem mówi: Zmiłuję się, nad kim się zmiłuję, i zlituję się, nad kim się zlituję.

16A zatem nie [zależy to od] chcącego ani od zabiegającego, ale od Boga, który okazuje miłosierdzie.

17Mówi bowiem Pismo faraonowi: Po to tylko cię wzbudziłem, bym mógł na tobie okazać swoją moc i aby po całej ziemi sławiono moje imię.

18A zatem komu chce, okazuje miłosierdzie, i kogo chce, zatwardza.

19Powiesz mi zatem: Dlaczego więc jeszcze oskarża? Czy ktokolwiek oparł się Jego woli?

20O człowieku! Przeciwnie, kim ty jesteś, że spierasz się z Bogiem? Czy rzeźba pyta rzeźbiarza: Dlaczego mnie tak wyrzeźbiłeś?

21Albo czy garncarz nie ma władzy nad gliną, by z tego samego zaczynu zrobić jedno naczynie do celów zaszczytnych, a drugie do niezaszczytnych?

22[A co,] jeśli Bóg, chcąc ukazać gniew i dać poznać swą moc, zniósł z wielką cierpliwością naczynia gniewu przygotowane na zniszczenie,

23a też aby dać poznać bogactwo swojej chwały nad naczyniami zmiłowania, które z góry przygotował do chwały,

24które też powołał – [to jest] nas – nie tylko z Żydów, ale i z narodów?

25Jak i u Ozeasza mówi: Nie mój lud nazwę moim ludem i niekochaną – ukochaną;

26i stanie się w miejscu, gdzie im powiedziano: Nie jesteście wy moim ludem, że zostaną tam nazwani synami Boga żywego.

27Izajasz z kolei woła w związku z Izraelem: Choćby liczba synów Izraela była jak piasek morski, [tylko] reszta* będzie zbawiona;

28Słowo bowiem wypełniając i nie odwlekając spełni Pan na ziemi.

29A tak przepowiedział Izajasz: Gdyby Pan Zastępów nie pozostawił nam nasienia, stalibyśmy się jak Sodoma i przypominalibyśmy Gomorę.

30Co zatem powiemy? Że narody, które nie dążyły do sprawiedliwości, pozyskały sprawiedliwość, to jest sprawiedliwość z wiary,

31Izrael zaś, dążący do Prawa sprawiedliwości, do Prawa sprawiedliwości nie doszedł.

32Dlaczego? Dlatego, że nie [było to] z wiary, ale jakby z uczynków. Zawadzili o kamień potknięcia,

33jak napisano: Oto kładę na Syjonie kamień potknięcia i skałę skandalu, a ten, kto w niego wierzy, nie będzie zawstydzony.

← Chapter 8 Jump to: Chapter 10 →