Acts 14

Seraiki

← Chapter 13 Jump to: Chapter 15 →

1اکُنیُم ءچ وی پولُس تے برنباس یہُودیاں دے عبادت خانہ ءچ گئے تے ایجھی تقریر کیتی جو بہُوں سارے یہُودی تے یُونانی اِیمان گِھن آئے۔

2پر جیہڑے یہُودی اِیمان نہ گِھن آئے ہَن، اُنہاں یہُودیاں، غیریہُودیاں کُوں بھڑکایا تے اُنہاں دی سوچ مسیحی بِھرانواں دے خلاف کر ڈِتی۔

3بس پولُس تے برنباس اُتھاں بہُوں عرصے تئیں ریہے تے خُداوند دے بھروسے تے دلیری نال کلام کریندے ہَن۔ خُداوند اُنہاں معجزیاں تے عجیب کماں دے ذریعے جیہڑے اُنہاں دے ہتُھوں تھیندے ہَن، آپنڑے فضل دے کلام کُوں برحق ثابت کریندا ریہا۔

4پر شہر دے لوک آپس ءچ ونڈیج گئے۔ کُجھ یہُودیاں نال تھی گئے تے کُجھ رسُولاں نال۔

5پر جِیں ویلے یہُودی تے غیریہُودی آپنڑے سرداراں نال رَل تے رسُولاں کُوں بے عزت تے سنگسار کرݨ کیتے اُنہاں اُتے چڑھ آئے

6تاں او اِیندے تُوں واقف تھی تے لُکااُنیہ دے شہر لُسترہ تے دِربے تے نال دیاں وستیاں ءچ بھج گئے۔

7تے اُتھاں خوشخبری سُنڑیندے ریہے۔

8لُسترہ ءچ ہِک بندہ بیٹھا ہا جیہڑا پیراں کنُوں معذور ہا۔ او جماندرُو مَنڈا ہا تے کڈھائیں نہ ٹُریا ہا۔

9او پولُس کُوں گالھیں کریندے سُنڑدا پِیا ہا۔ جِیں ویلے پولُس اُوندے دو غور نال ڈِٹھا جو اُوندے ءچ اِتنا اِیمان ہے جو او شِفا پا سگے،

10تاں اُچی اواز ءچ آکھیا جو ”آپنڑے پیراں اُتے سِدھا کھڑا تھی وَنج۔“ بس او ٹپّا مار تے کھڑا تھی گِیا تے ٹُرݨ پِھرݨ لگا۔

11لوک پولُس دا ایہ کم ڈیکھ تے لُکااُنیہ دی بولی ءچ اُچی اواز نال آکھنڑ لگے جو ”دیوتا ساڈے کولھ اِنسانی شکل ءچ لہہ آئے ہِن۔“

12تے اُنہاں برنباس کُوں زِیُوس تے پولُس کُوں ہرمِیس آکھنڑ شروع کر ڈِتا، اِیں واسطے جو زیادہ تر گالھیں پولُس کریندا ہا۔

13زِیُوس دیوتا دا مندر شہر دے سامنڑے ہا۔ اُوندا مذہبی راہنما ڈاند تے پُھلاں دے ہار گِھن تے شہر دے پھاٹک اُتے پُجیا کیوں جو او شہر دے لوکاں نال رسُولاں کیتے قُربانی پیش کرݨ چاہندا ہا۔

14جِیں ویلے رسُولاں یعنی پولُس تے برنباس ایہ سُنڑیا تاں آپنڑے کپڑے پھاڑ تے لوکاں ءچ وَنج وڑے تے اُچی اواز ءچ

15آکھنڑ لگے جو ”لوکو! تُساں ایہ کیا کریندے ہیوے؟ اساں وی تُہاڈے آلی کار اِنسان ہیں تے تُہاکُوں خوشخبری سُنڑیندے ہیں تاں جو تُساں اِنہاں بے کار چیزاں کُوں چھوڑ تے زندہ خُدا دو رجُوع گِھن آؤ جئیں زمین تے اسمان تے سمندر تے جیہڑا کُجھ اُنہاں ءچ ہے، پیدا کیتے۔

16اُوں پِچھلے زمانہ ءچ سبھ قوماں کُوں آپنڑے آپنڑے رستے اُتے ٹُرݨ ڈِتا۔

17وَل وی اُوں آپنڑے آپ کُوں بے گواہ نئیں چھوڑیا۔ بلکہ اُوں مہربانیاں کیتیاں تے اسمان تُوں مینہ وسایا تے فصلاں کیتے موسم عطا کیتے تے تُہاکُوں خوراک تے دِلی خوشی نال بھر ڈِتا۔“

18ایہ گالھیں آکھ تے وی لوکاں کُوں بہُوں مُشکل نال روکیا جو اُنہاں کیتے قُربانیاں نہ پیش کرݨ۔

19وَل کُجھ یہُودی انطاکِیہ تے اکُنیُم تُوں آئے تے لوکاں کُوں آپنڑے نال مِلا تے پولُس کُوں سنگسار کر ڈِتا تے اُونکُوں مُردہ سمجھ تے شہر تُوں باہر گِھیل تے گِھن گئے۔

20پر جِیں ویلے شاگرد اُوندے چودھارُوں آ کھڑے تھئے تاں او اُٹھی تے شہر ءچ آیا تے ڈُوجھے ڈینہہ برنباس نال دِربے چلیا گِیا۔

21پولُس تے برنباس اُوں شہر ءچ خوشخبری سُنڑا تے بہُوں سارے شاگرد بنڑا تے لُسترہ، اکُنیُم تے انطاکِیہ دو وَل آئے۔

22تے شاگرداں دے دِلاں کُوں مضبوط کریندے تے ایہ نصیحت کریندے ہَن جو ”آپنڑے اِیمان اُتے قائم راہو“ تے آدھے ہَن ”ضرور ہے جو اساں بہُوں ساریاں مُصیبتاں سہہ تے خُدا دی بادشاہی ءچ داخل تھیؤں۔“

23اُنہاں ہر کلیسیا ءچ بزُرگاں کُوں مقرر کیتا تے روزہ رکھ تے، تے دُعاواں کر تے اُنہاں کُوں خُداوند دے سپُرد کیتا جئیں اُتے او اِیمان گِھن آئے ہَن۔

24وَل پِسِدیہ ءچوں تھیندے ہوئے پمفِیلیہ دے علاقے ءچ پُجے۔

25تے پِرگہ ءچ خُدا دا کلام سُنڑا تے اتلّیہ دو چلے گئے۔

26اُتھوں او جہاز اُتے سوار تھی تے ولا انطاکِیہ گئے جِتھاں اُنہاں کُوں اُوں خدمت کیتے جیہڑی اُنہاں ہُنڑ پُوری کر گِھدی ہئی خُدا دے فضل دے سپُرد کیتا گِیا ہا۔

27اُتھاں پُج تے اُنہاں کلیسیا کُوں کٹھا کر تے او سبھ ڈسایا جیہڑا کُجھ خُدا اُنہاں دے ذریعے کیتا ہا تے ایہ جو اُوں غیر قوماں کیتے اِیمان دا دروازہ کھول ڈِتے۔

28تے او شاگرداں دے کولھ بہُوں عرصہ تئیں ٹِکے ریہے۔

← Chapter 13 Jump to: Chapter 15 →