Luke 1 — Seraiki

5یہُودیہ دے بادشاہ ہیرودیس دے زمانے ءچ ابیاہ دے آبائی خاندان ءچوں زکریاہ ناں دا ہِک کاہِن ہا۔ اُوندی ذال وی ہارُون کاہِن دی اولاد ءچوں ہئی تے اُوندا ناں اِلیشِبَع ہئی۔

6او ڈوہائیں خُدا دی نظر ءچ نیک ہَن تے خُداوند دے سارے حُکماں تے قانُوناں اُتے بے عیب عمل کریندے ہَن۔

7پر اُنہاں دے اولاد نہ ہئی کیوں جو اِلیشِبَع بانجھ ہئی تے او ڈوہائیں بُڈھے ہَن۔

8جِیں ویلے زکریاہ دے آبائی خاندان دی واری آئی تے او خُدا دے حضُور آپنڑی کاہِن آلی خدمت ادا کریندا پِیا ہا،

9تاں کاہِناں دے دستور دے مطابق اُوندے ناں دی پرچی نِکلی جو او خُداوند دی ہیکل ءچ وَنج تے خوشبودار مصالحہ ساڑے۔

10لوکاں دی ساری بِھیڑ خوشبودار مصالحہ ساڑݨ ویلے باہر دُعا کریندی پئی ہئی۔

11اُوں ویلے رب دا ہِک فرشتہ خوشبودار مصالحہ ساڑن آلی قُربان گاہ دے سجے پاسے کھڑا اُونکُوں نظر آیا۔

12زکریاہ اُونکُوں ڈیکھ تے گھبرا گِیا تے اُوندے اُتے دہشت چھا گئی۔

13پر فرشتے اُونکُوں آکھیا، ”زکریاہ! خوف نہ کر کیوں جو تیڈی دُعا سُنڑی گئی ہے تے تیڈے کیتے تیڈی ذال اِلیشِبَع دے پوتر جمسی۔ تُوں اُوندا ناں یُوحنّا رکھیں۔

14تیکُوں خوشی تے شادمانی ہوسی تے بہُوں سارے لوک اُوندی پیدائش تُوں خوش تھیسن،

15کیوں جو او خُداوند دے حضُور ءچ بزُرگ ہوسی۔ او ہرگز نہ انگُور دی نہ کوئی بئی شراب پی سی، تے آپنڑی ماء دے پیٹ تُوں ای رُوح القُدس نال بھریج ویسی۔

16تے بنی اِسرائیل دے بہُوں سارے لوکاں کُوں خُداوند دی راہ اُتے جیہڑا اُنہاں دا خُدا ہے ولا گِھن آسی۔

17اُوندے ءچ ایلیّاہ جیہی رُوح تے قوت ہوسی تے او خُداوند تُوں پہلے آسی تاں جو پِیُو دا دل اولاد آلے پاسے لاوے تے نافرماناں کُوں نیک لوکاں دی حِکمت آلی راہ آلے پاسے پھیر ڈیوے تے لوکاں کُوں خُداوند دی آمد کیتے تیار کرے۔“

18زکریاہ فرشتہ کُوں آکھیا، ”مَیں اِیں گالھ دا کِینویں یقین کراں کیوں جو مَیں تاں بُڈھا ہاں تے میڈی ذال وی بُڈھی ہے؟“

19فرشتہ جواب ڈِتا، ”مَیں جبرائیل ہاں جیہڑا خُدا دے حضُور کھڑا راہندا ہاں، تے اِیں واسطے بھیجیا گِیا ہاں جو تیڈے نال کلام کراں تے تیکُوں اِنہاں گالھیں دی خوشخبری سُنڑاواں۔

20پر ڈیکھ جیہڑے ڈینہہ تئیں ایہ گالھیں پُوریاں نہ تھی ونجنڑ تیڈی زبان بند راہسی تے تُوں بول نہ سگسیں کیوں جو تُوں میڈے گالھیں دا، جیہڑیاں آپنڑے وقت اُتے پُوریاں تھیسن، یقین نئیں کیتا۔“

21باہر لوک زکریاہ دا اِنتظار کریندے، تے حیران ہَن جو اُونکُوں ہیکل ءچ اِتنی دیر کیوں لگی۔

22جِیں ویلے او باہر آیا تاں اُنہاں نال بول نہ سگیا۔ لوک سمجھ گئے جو اُوں ہیکل ءچ رویا ڈِٹھی ہے کیوں جو او اُنہاں نال اِشارے ءچ گالھ کریندا ہا تے گُونگا ای ریہا۔

23وَل جِیں ویلے زکریاہ دی خدمت دے ڈینہہ پُورے تھی گئے تاں او آپنڑے گھر گِیا۔

24اِنہاں ڈینہاں دے بعد اُوندی ذال اِلیشِبَع حاملہ تھئی تے اُوں آپنڑے آپ کُوں پنج مہینے تئیں ایہ آکھ تے لُکائی رکھیا جو

25”خُداوند میڈے کیتے ایہ کیتا ہے۔ ہُنڑ اُوں میڈے اُتے نظر کیتی تے لوکاں دے سامنڑے میڈی رسوائی دور کیتی۔“

26اِلیشِبَع دے حمل دے چِھینویں مہینے ءچ خُدا جبرائیل فرشتہ کُوں گلیل دے ہِک شہر ناصرت ءچ ہِک کُنواری دے کولھ بھیجیا

27جیندی منگنڑی یُوسف ناں دے ہِک بندے نال تھئی ہئی جیہڑا داؤد دی اولاد ءچوں ہا۔ تے اُوں کُنواری دا ناں مریم ہا۔

28فرشتہ اُوندے کولھ آ تے آکھیا، ”سلام تیکُوں جیندے اُتے فضل تھیّا ہے! خُداوند تیڈے نال ہے۔“

29مریم اِیں کلام تُوں بہُوں گھبرا گئی تے سوچنڑ لگی جو ”ایہ کیجھا کلام ہے؟“

30فرشتہ اُونکُوں آکھیا، ”مریم خوف نہ کر کیوں جو خُدا دی طرفوں تیڈے اُتے فضل تھیّا ہے۔

31تُوں حاملہ تھیسیں تے تیڈے پوتر جم سی۔ اُوندا ناں یسُوع رکھیں۔

32او بزُرگ ہوسی تے خُدا تعالیٰ دا پوتر اکھویسی تے خُداوند خُدا اُوندے پِیُو داؤد دا تخت اُونکُوں ڈیسی۔

33تے او یعقُوب دی اولاد اُتے ہمیشاں تئیں بادشاہی کریسی تے اُوندی بادشاہی دا اخیر نہ ہوسی۔“

34مریم فرشتہ کُوں آکھیا، ”ایہ کِینویں تھی سگدے، مَیں تاں حالی کُنواری ہاں؟“

35فرشتہ جواب ءچ اُونکُوں آکھیا، ”رُوح القُدس تیڈے اُتے نازل تھیسی تے خُدا تعالیٰ دی قُدرت تیڈے اُتے چھاں کریسی۔ اِیں وجہ کنُوں او مُقدّس بچّہ، خُدا دا پوتر اکھویسی۔

36تے ڈیکھ تیڈی رشتہ دار اِلیشِبَع کُوں وی بُڈھیپے ءچ پوتر جمنڑ آلا ہے۔ او جیہڑی بانجھ اکھویندی ہئی، اُونکُوں چِھینواں مہینہ ہے۔

37کیوں جو خُدا کیتے کوئی وی گالھ ناممکن نئیں۔“

38مریم آکھیا، ”ڈیکھ مَیں خُداوند دی بندی ہاں۔ میڈے کیتے تیڈے پیغام دے مطابق تھیوے۔“ وَل فرشتہ اُوندے کولُھوں چلیا گِیا۔

39اُونہی ڈینہاں ءچ مریم اُٹھی تے جلدی نال پہاڑی علاقے ءچ یہُوداہ دے ہِک شہر کُوں گئی،

40تے زکریاہ دے گھر ءچ داخل تھی تے اِلیشِبَع کُوں سلام کیتا۔

41جِینویں ای اِلیشِبَع مریم دا سلام سُنڑیا تاں بال اُوندے پیٹ ءچ اُچھل پِیا۔ اِلیشِبَع رُوح القُدس نال بھریج گئی

42تے اُچی اواز نال آکھنڑ لگی جو ”تُوں عورتاں ءچوں مُبارک ہیں، تے تیڈے پیٹ دا پھل مُبارک ہے۔

43میڈے اُتے ایہ فضل کِتھوں تھیّا جو میڈے خُداوند دی ماء میڈے کولھ آئی؟

44جِینویں ای تیڈے سلام دی اواز میڈے کَناں تئیں پُجی، بال خوشی نال میڈے پیٹ ءچ اُچھل پِیا۔

45مُبارک ہیں تُوں جیہڑی اِیمان گِھن آئی جو جیہڑے گالھیں خُداوند دی طرفوں تیکُوں آکھیاں گئیاں ہَن او پُوریاں تھیسن۔“

46وَل مریم آکھیا، ”میڈی جان رب دی تعظیم کریندی ہے

47تے میڈی رُوح میڈے نجات ڈیوݨ آلے خُدا تُوں خوش ہے۔

48کیوں جو اُوں آپنڑی بندی دی پست حالی اُتے نِگاہ کیتی تے ہُنڑ تُوں گِھن تے ہر زمانے دے لوک میکُوں مُبارک اکھیسن۔

49کیوں جو قادرِ مُطلق میڈے کیتے وڈے وڈے کم کیتے ہِن تے اُوندا ناں پاک ہے۔

50اُوندا رحم اُنہاں اُتے نسل در نسل راہندے جیہڑے اُوں کنُوں ڈردے ہِن۔

51اُوں آپنڑے بازو نال زور ڈِکھایا تے جیہڑے آپنڑے آپ کُوں وڈا سمجھدے ہَن، اُوں اُنہاں کُوں تِتربِتر کر ڈِتا۔

52اُوں اِختیار آلیاں کُوں تخت کنُوں سَٹ ڈِتا تے پست حالاں کُوں اُچا کر ڈِتا۔

53اُوں بُکھیاں کُوں چنگیاں چیزاں نال رَجا ڈِتا پر دولت منداں کُوں خالی ہتھ پِچھاں پھیر ڈِتا۔

54اُوں آپنڑے خادم اِسرائیل دی مدد کیتی تے آپنڑی اُوں رحمت کُوں یاد فرمایا

55جیہڑی ابرہام تے اُوندی نسل نال ہمیشاں تئیں راہسی جِینویں اُوں ساڈے پِیُو ڈاڈے نال وعدہ کیتا ہا۔“

56تے مریم تقریباً ترے مہینے تئیں اِلیشِبَع دے نال رہ تے ولا آپنڑے گھر وَل گئی۔

57وَل اِلیشِبَع دے بال جمنڑ دا وقت تھی گِیا تے اُوندے پوتر جمیا۔

58اُوندے ہمسائے تے رشتہ داراں ایہ سُنڑ تے جو خُداوند اُوندے اُتے وڈی رحمت کیتی، اُوندے نال خوشی منائی۔

59اٹھویں ڈینہہ او بال دا ختنہ کراوݨ کیتے آئے تے اُوندا ناں اُوندے پِیُو دے ناں اُتے زکریاہ رکھنڑ لگے۔

60پر اُوندی ماء آکھیا، ”نئیں، اُوندا ناں یُوحنّا رکھیا ونجے۔“

61اُنہاں اُونکُوں آکھیا جو ”تُہاڈے خاندان ءچ تاں کہیں دا وی ایہ ناں نئیں۔“

62وَل اُنہاں اُوندے پِیُو کُوں اِشارہ کیتا جو ”تُساں اُوندا ناں کیا رکھنڑا چاہندے ہیوے؟“

63اُوں تختی منگوائی تے اُوندے اُتے ایہ لِکھیا ”اُوندا ناں یُوحنّا ہے۔“ تے سبھ حیران رہ گئے۔

64اُونہی ویلے زکریاہ دا مُنہ تے زبان کُھل گئی تے او بولنڑ تے خُدا دی حمد کرݨ لگا۔

65اُنہاں دے آسے پاسے دے ساریاں لوکاں اُتے خوف چھا گِیا تے یہُودیہ دے سارے پہاڑی علاقے ءچ اِنہاں سبھ گالھیں دا چرچا تھیوݨ لگا۔

66سبھ سُنڑݨ آلیاں دل ءچ سوچ تے آکھیا جو ”ایہ چھوہر کیجھا تھیسی؟ کیوں جو رب دا ہتھ اُوندے اُتے ہا۔“

67وَل اُوندا پِیُو زکریاہ رُوح القُدس نال بھریج گِیا تے نبُوّت کرݨ لگا،

68”رب العالمین، اِسرائیل دے خُدا دی حمد تھیوے، کیوں جو اُوں آپنڑی اُمت دا خیال کر تے اُونکُوں رہائی بخشی

69تے آپنڑے خادم داؤد دی اولاد ءچوں ساڈے کیتے ہِک نجات ڈیوݨ آلا بھیجیا،

70جِینویں بہُوں پہلے اُوں آپنڑے پاک نبیاں دی معرفت آکھیا ہا،

71یعنی جو او ساکُوں ساڈے دُشمنڑاں تُوں تے سبھ نفرت رکھنڑ آلیاں دے ہتُھوں نجات بخشیسی

72تاں جو او ساڈے پِیُو ڈاڈے اُتے رحم کرے تے آپنڑے پاک عہد کُوں یاد فرماوے،

73یعنی اُوں قَسم کُوں جیہڑی اُوں ساڈے پِیُو ابرہام نال کھادی ہئی

74اساں آپنڑے دُشمنڑاں دے ہتُھوں رہائی پا تے آپنڑی ساری عُمر اُوندے حضُور ءچ پاکیزگی تے راستبازی نال اُوندی عبادت کرُوں۔

76تے میڈے پوتر! تُوں خُدا تعالیٰ دا نبی اکھویسیں کیوں جو تُوں خُداوند دے اگُوں اگُوں ٹُر تے اُوندے رستے تیار کریسیں

77تاں جو اُوندے لوکاں کُوں نجات دا علم بخشیں جیہڑا اُنہاں کُوں گُناہاں دی معافی تُوں حاصل تھیوے۔

78ایہ ساڈے خُدا دی عین رحمت نال تھیسی جیندے سببّوں ساڈے اُتے اسمان کنُوں نُور چمکسی

79تاں جو اُنہاں کُوں جیہڑے اندھارے تے موت دی چھاں ءچ بیٹھے ہَن روشنی بخشے تے ساڈے پیراں کُوں سلامتی دے رستے اُتے ٹورے۔“

80تے او چھوہر یُوحنّا ودھدا تے رُوح ءچ قوت پَیندا گِیا تے بنی اِسرائیل اُتے ظاہر تھیوݨ تئیں بیابان ءچ ریہا۔