2 Peter 2

Tajik NT 1999

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →

1Аммо дар миёни қавм пайғамбарони дурӯғин низ буданд, чунон ки дар миёни шумо ҳам муаллимони дурӯғин мешаванд, ки пинҳонӣ бидъатҳои ҳалокатоварро меоваранд ва Худовандеро, ки онҳоро харид, инкор намуда, ба зудӣ ба сари худ ҳалокат меоваранд.

2Ва бисёр касон бадахлоқии онҳоро пайравӣ мекунанд, ва ба воситаи онҳо роҳи ростӣ гирифтори таҳқир мешавад.

3Ва аз рӯи тамаъ бо суханони фиребанда шуморо суиистифода мекунанд; ҳукми онҳо кайҳо омода аст, ва ҳалокати онҳо пинак нарафтааст.

4Зеро Худо ба фариштаҳои гуноҳкор амон надод, балки онҳоро ба асфалуссофилин партофта, ба занҷирҳои торикӣ супурд, то ки барои доварӣ нигоҳ дошта шаванд;

5ва ба дунёи қадим амон надод, балки танҳо ҳашт нафар ва аз он ҷумла Нӯҳро, ки воизи росткорӣ буд, нигоҳ дошта, бар ҷаҳони худонотарсон тӯфон овард;

6ва шаҳрҳои Садӯм ва Амуроро ба хокистар табдил дода, ҳамчун ибрате барои худонотарсони оянда ба ҳалокат маҳкум намуд,

7ва Лути росткорро, ки аз рафтори бадахлоқонаи бадкирдорон ба танг омада буд, раҳо кард, —

8зеро он росткор дар миёни онҳо сокин буда ва корҳои бади онҳоро дида ва шунида, ҷони росткоронаи худро ҳаррӯза ба азоб гирифтор мекард, —

9пас Худованд медонад, ки чӣ гуна худотарсонро аз озмоиш раҳо кунад ва бадкоронро барои ҷазо то рӯзи доварӣ нигоҳ дорад,

10хусусан онҳоеро, ки дар ҳавасҳои қабеҳ аз пайи ҷисм мераванд, ва сарваронро хор мешуморанд, ва густохӣ ва худсарӣ мекунанд ва аз бадгӯӣ дар ҳаққи бузургон наметарсанд,

11ҳол он ки фариштаҳо, ки дар қудрат ва қувват бартарӣ доранд, назди Худованд дар ҳаққи онҳо ҳукми бадгӯёна намекунанд.

12Аммо онҳо ҳамчун ҳайвоноти безабоне ки табиатан барои шикор ва нобудшавӣ таваллуд шудаанд, ба он чи намефаҳманд, бадгӯӣ карда, дар фасоди худ нобуд мешаванд,

13ва подоши бадкирдории худро меёбанд. Хушии онҳо айшу нӯш дар рӯзи равшан аст; онҳо доғҳои нангин ҳастанд, бо шумо айшу ишрат карда, аз найрангҳои худ лаззат мебаранд.

14Чашмони онҳо пур аз зино ва гуноҳи доимист; онҳо ҷонҳои ноустуворро ба худ ҷалб мекунанд; дили онҳо ба тамаъкорӣ омӯхта шудааст; онҳо фарзандони лаънат ҳастанд.

15Онҳо роҳи ростро тарк карда, гумроҳ шудаанд, аз пайи Билъом ибни Баӯр рафтаанд, ки вай музди ноҳақро дӯст медошт.

16Аммо дар бадкирдории худ таъна карда шуд: хари безабон бо овози одамӣ гап зада, девонагии пайғамбарро боздошт.

17Онҳо чашмаҳои беоб ҳастанд, абрҳое ки бо тундбод ронда мешаванд: барои онҳо тирагии торикии абадӣ муқаррар шудааст.

18Зеро суханони беҳудаи дабдабаноке гуфта, онҳоеро, ки аз гумроҳон халос шудаанд, бо ҳавасҳои ҷисмонии бадахлоқона ҷалб мекунанд;

19ба онҳо озодиро ваъда медиҳанд, ҳол он ки худ ғуломони фасод ҳастанд; зеро кас ғуломи ҳар он чизест, ки ӯро мағлуб кардааст.

20Зеро, агар ба воситаи шинохтани Худованд ва Наҷотдиҳанда Исои Масеҳ аз қабоҳатҳои дунё халосӣ ёфта, аз нав ба доми онҳо афтода мағлуб мешуда бошанд, охирашон бадтар аз аввалашон мешавад.

21Барои онҳо надонистани роҳи ростӣ беҳтар мебуд аз он ки, пас аз донистани он, аз фармудаи муқаддасе ки ба онҳо супурда шудааст, рӯй гардонанд.

22Ба онҳо ҳамон чизе рӯй додааст, ки дар ин зарбулмасали дуруст гуфта мешавад: “Саг ба қайи худ баргашт, ва хук пас аз шустушӯй рафт, ки дар лой ғел занад”.

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →