Titus 1

Tajik NT 1999

Jump to: Chapter 2 →

1Павлус, бандаи Худо ва расули Исои Масеҳ, дар хизмати имони интихобшудагони Худо ва дониши ростие ки дар худотарсист,

2ба умеди ҳаёти абадӣ, ки Худо, ки наметавонад дурӯғ гӯяд, онро аз азал ваъда кардааст,

3ва дар замони муайян каломи Худро дар мавъизае ошкор намудааст, ки он бо фармони Наҷотдиҳандаи мо Худо ба ман супурда шудааст, —

4ба Титус, фарзанди ҳақиқиам, ки ҳар дуи мо дар як имон шарикем, файз, марҳамат ва осоиш аз ҷониби Худои Падар ва Наҷотдиҳандаи мо Худованд Исои Масеҳ бод.

5Барои он туро дар Крит мондаам, ки корҳои нотамомро ба анҷом расонӣ ва дар ҳар шаҳр пиронро таъйин намоӣ, чунон ки ба ту фармудаам:

6агар касе беайб ва шавҳари як зан буда, фарзандони имондоре дошта бошад, ки дар бадахлоқӣ ё саркашӣ сарзаниш намешаванд.

7Зеро нигаҳбони /ҷамоат/ бояд, чун масъули кори Худо, беайб бошад, на худсар, на зудхашм, на майпараст, на ҷангара, на тамаъкор,

8балки меҳмоннавоз, хайрхоҳ, боандеша, росткор, муқаддас, худдор.

9Ӯ бояд дар каломи боварибахш, ки мувофиқи таълимот аст, пойдор бошад, то тавонад бо таълимоти солим насиҳат диҳад ва мухолифонро сарзаниш кунад.

10Зеро беҳудагӯён ва фиребгарон бисёр ва саркаш мебошанд, хусусан онҳое ки аз аҳли хатна ҳастанд.

11Даҳонашонро бояд баст, чунки онҳо аз сабаби фоидаи нангин чизҳои ношоистаро таълим дода, хонаводаҳоро ба пуррагӣ хароб мекунанд.

12Яке аз онҳо, ки пайғамбари худи онҳост, гуфтааст: “Критиён ҳамеша дурӯғгӯ ҳастанд, ва дарандагони бадкин, ва шикампарастони танбал”.

13Ин шаҳодат дуруст аст. Ба ин сабаб онҳоро сахт сарзаниш намо, то дар имон солим бошанд,

14ва ба афсонаҳои яҳудиён ва ба фармудаҳои одамоне ки аз ростӣ рӯй мегардонанд, гӯш наандозанд.

15Барои покон ҳама чиз пок аст; вале барои олудагон ва беимонон ҳеҷ чиз пок нест, балки ҳам хиради онҳо ва ҳам виҷдонашон олуда гардидааст.

16Онҳо мегӯянд, ки Худоро мешиносанд, лекин бо корҳояшон Ӯро инкор менамоянд, дар ҳолате ки зишткор ва беитоат буда, ба ҳеҷ кори нек қобил нестанд.

Jump to: Chapter 2 →